null Beeld

Herman Brusselmans: 'De snaar'

Bent denkt diep na, krabt even aan z'n ballen, legt z'n bles goed, en zegt: 'Ajuus'.

In m’n nieuwe roman, getiteld ‘De uitgestelde achterkant’, heb ik het over de Vlaamse rockband Wijven Met Een Bloempotkapsel, die hun naam ontleend hebben aan een ontroerende passage uit het oeuvre van Griet Op de Beeck.

Ze hebben redelijk snel na elkaar twee cd’s uitgebracht, ‘De kaketoe krabt achter mijn oren’ en ‘Gemengde gevoelens in de folterkamer’, en die waren geen groot succes. Oké, een single die uit de tweede cd gepuurd was, ‘Testikels op de vlucht’, werd geregeld gedraaid op Studio Brussel, waarschijnlijk omdat in de derde strofe de volgende regel voorkomt: ‘Studio Brussel is de beste radiozender van hééééééél de wereld.’

Maar eigenlijk gaat het niet zo goed met de band, mede vanwege strubbelingen tussen de leden. De drummer, Bastiaan, heeft vaak boel met de bassist, Drummond. Die laatste is van Zuid-Afrikaanse afkomst en Bastiaan mompelt weleens dingen als ‘Nelson Mandela stonk’, ‘Zuid-Afrika barst van de lelijke mokkels’, en ‘Negers schijten in hun eigen schoenen’. Drummond, nochtans een blanke, kan er niet tegen als Zuid-Afrikaanse zwarte mensen op de korrel genomen worden.

Hij mompelt zelf om de haverklap: ‘Bastiaan zijn moeder is een hoer’, ‘Bastiaan zijn zuster is een hoer’, en ‘Bastiaan zijn tante Sonja is een hoer’. De eerste twee uitspraken zijn onjuist, de derde is correct, want de tante Sonja van Bastiaan is inderdaad al sinds 2003 een prostituee in het Glazen Straatje, gespecialiseerd in het opblinken van een mannelijke eikel met een oude poetsvod. Haar bijnaam als temeier is dan ook ‘De Poetsvod’, en hoeveel Gentse hoerenlopers zijn er niet die aan elkaar vragen: ‘Ben jij al bij De Poetsvod geweest?’ Maar goed, Wijven Met Een Bloempotkapsel besluit om nog één keer een gooi naar het succes te doen, en neemt een drastische beslissing: er zal van het Nederlandstalige genre naar Engelstalige composities overgeschakeld worden.

Hun naam laten ze wel zoals die is, want Chumbawamba is toch ook een niet-Engelstalige naam, en die groep heeft desondanks een enorme hit gescoord met het Engelstalige ‘Tubthumping’. Het probleem is wel een beetje dat geen van de groepsleden erg onderlegd is in het Engels – ook Drummond niet, die thuis opgevoed is in het Zuid-Afrikaans, en zich na z’n aankomst in Vlaanderen alleen bekwaamd heeft in het Waarschoots, mede omdat z’n stiefouders een winkeltje in floeren onderbroeken voor homo’s hebben in uitgerekend Waarschoot. Na lang wikken en wegen krijgen ze het volgende idee: ‘Op dit moment is de cd ‘Pyjama Days’ van Bent Van Looy een enorme hit. Als we nu ’ns al de nummers van die cd een eigen sound meegeven, zonder dat er van echt plagiaat sprake is, en we brengen onze cd uit onder de titel ‘Peignoir Nights’.’

De vier groepsleden – Bastiaan, Drummond, Jean-Luc (gitaar) en Silke (zang) – beamen met z’n allen dat dit een gouden vondst is, maar, zo komen ze overeen: ‘We gaan Bent Van Looy wel op de hoogte brengen, dat is niet meer dan normaal.’ Dus ze trekken naar het huis van Bent Van Looy. Ze bellen aan. Bent doet open, slechts gekleed in een floeren onderbroek. ‘Hé!’ roept Drummond automatisch, ‘heb je die onderbroek bij m’n ouders in Waarschoot gekocht?’ ‘Wel-neen,’ zegt Bent afgemeten, ‘ik heb dit kleinood aangeschaft in de chique winkel Henderson’s in New York. Wat kan ik voor jullie betekenen?’

Bastiaan denkt: die klojo nodigt ons niet eens uit om binnen een kopje beukenschorsthee te drinken, en Silke denkt: ik dacht dat die in het echt veel knapper zou zijn. Enfin, ze leggen Bent voor dat ze z’n klepper ‘Pyjama Days’ willen hervertolken tot ‘Peignoir Nights’, zonder z’n songs wezenlijk te jatten, en of hij daar akkoord mee kan gaan. Bent denkt diep na, wikt en weegt, krabt even aan z’n ballen, snuit z’n neus, legt z’n bles goed, laat een scheet, knijpt in z’n tepels, huppelt een eind weg, imiteert een vlucht ganzen, ruikt aan z’n elleboog, en zegt: ‘Nee, dat mag niet. Ajuus.’

Hij slaat de deur dicht. Ontgoocheld druipen de jongens en het meisje van Wijven Met Een Bloempotkapsel af, en nog diezelfde avond splitten ze. In het laatste hoofdstuk van m’n roman pleegt Silke zelfmoord door met een kruisboog een pijl in haar eigen hart te schieten. Je kunt dus wel zeggen dat ‘De uitgestelde achterkant’ een tragische roman is, over vier hedendaagse, vol twijfels zittende jongeren, en ik hoop dat ik hiermee in Vlaanderen een gevoelige snaar zal raken.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234