null Beeld

Herman Brusselmans: 'De spoken'

Vechtend tegen de eenzaamheid sprak ik op straat een vogel aan, knipoogde ik naar een kassei en begroette ik een gevel.

Herman Brusselmans

Excuseer mij dat ik sorry zeg vanwege de vergeving die ik behoef, want ik ben de schuldenaar die de kwaadaardigheid afzweert als was ze een ingreep die de werkelijkheid vertimmert tot een uit een slecht gesternte geplukt spook, dat dan wel uit mijn hoofd mag komen, maar dat bij mij tevoren, toen ik nog wakker was, werd binnengeramd door de demonen die ooit bij mijn geboorte rond het kraambed stonden, en verjaagd werden door de bliksems die uit de ogen van m’n goede moeder flitsten.

Deze demonen, waarvan toentertijd verondersteld werd dat ze uitgebannen waren, zijn teruggekomen. Sterker nog, ze zijn nooit weggeweest: ik zag ze daarstraks nog, toen ik vechtend tegen de eenzaamheid op straat een vogel aansprak, naar een kassei knipoogde, en een gevel begroette. Zou het de verkeerde gevel geweest zijn?

Met gevels moet je uitkijken, het zou niet de eerste keer zijn dat een fout ingeschatte gevel een banvloek uitspreekt over iedereen die passeert en mijn naam draagt. Ik zal niet zeggen dat de eenzaamheid mij gek maakt, maar ik moet wel toegeven dat ik tegen een mot die zonet tegen de nachtelijke lamp is gevlogen, durf te fluisteren: ‘Reïncarneer in een vrouw met tietjes die koffie kan zetten, de angst kan buitenhouden en de vloer met me kan aanvegen op een manier die me sterker maakt dan het zwakke wezen dat in mij huist en mij van koren op de molen voorziet om mezelf een absolute nul te vinden.’

Ja, een vrouw met tietjes en beentjes, van die lange beentjes in schoentjes, van die schoentjes met hoge hakken, maar niet té hoog, want deze vrouw mag niet wankelen en vallen en mij naar de diepte meesleuren. In die diepte worden we geconfronteerd met de ontknoping van een drama dat in de bovenaardse luchten niet zou hebben plaatsgevonden, welneen, in deze luchten zweven de vrouw met tietjes en ik als bevonden we ons in een blauw waas dat geen gevaar inhoudt, omdat het doorzichtig is en omdat het de stemmen doorlaat van de engelen die door een vreemde godheid die niet eens Nederlands spreekt, zijn aangesteld om als het nodig is hun fiat te geven aan de arme Vlaamse schrijver uit Gent – langharig, maar waarom?

Waarom is hij langharig? Wat is het verdomde nut van al dat haar? Laat toch je haar knippen, zoals je vader het wilde in 1973, toen de toetsenist van Uriah Heep het langste haar had van het Europa dat in mijn gezichtsveld deinde. Op de tonen van matige hardrock dacht ik dat ik de koning te rijk was, een seconde, ja zelfs een minuut lang, tot de koning ineens diarree kreeg, want hij had een boterham met verwilderd gehakt gegeten. Mijn vrouw, die zich voorlopig blijft verschuilen achter de zuil des wanhoops, moet mooi zijn.

Het zou ongeloofwaardig zijn mocht ik zeggen dat ze lelijk mag zijn: geen enkele man wil een lelijke vrouw, en toch zijn er meer lelijke vrouwen dan mooie, en dat is niet erg, er zijn ook meer lelijke mannen en konijnen dan mooie, en hoe dan ook, ik kan dus net zo goed verlangen naar een mooie vrouw, en haar naam, tja, haar naam, hoe zou haar naam luiden? Dat mag variëren tussen Isabella en Elizabeth, zolang het maar de naam is van een vorstin, die eelt op haar kont heeft van te lang op de troon te zitten, een troon die trouwens binnen afzienbare tijd te vinden zal zijn, eindelijk, op de schroothoop van de moderne geschiedenis, en deze troon mag gratis meegenomen worden door iedereen, behalve door hen die het ongeloof als een aangeboren vorm van genialiteit beschouwen. Kom van achter de zuil, mijn vrouw, en vertel mij waarom je zo oud bent als de jongste parel aan de kroon van m’n dagdromen. Vertel mij of je graag een Porsche Carrera van mij zou ontvangen, en vertel mij wat je vindt, na lezing, van m’n nieuwe roman die getiteld is ‘Porno in de jaren 50 in Waarschoot’.

Ik hoop dat je deze roman niet ernstig neemt, ook niet de boodschap die eruit gefloept komt en die zegt: ‘We zijn allen losers die in een seksfilm de slechtste acteurs van allemaal zouden zijn.’ Daarbij moet ik opmerken dat ik niet al te strak met seks bezig ben, integendeel, seks heeft geen prominente plaats in m’n bestaan. Ik gooi seks voor hetzelfde geld in de verdomhoek, en ik haal uit een andere verdomhoek dat wat ik wél nodig heb: liefde, en niks anders dan liefde, het soort liefde dat van mij een man maakt die zich nooit hoeft te excuseren, die nooit meer de kwaadaardigheid hoeft af te zweren, en die de kracht heeft om alle spoken te omhelzen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234