null Beeld

Herman Brusselmans: 'De voorbereiding'

Zou ik me niet beter definitief terugtrekken in een prachtige villa in Knokke-Heist?

Als ik weer eens aan een nieuwe roman begin, ben ik goed voorbereid. Zo heb ik al een titel, in dit geval ‘Schone meisjes en dikke koeien’. Ik heb eveneens een paar eerste zinnen, om de toon te zetten: ‘Er zijn nu eenmaal mooie mensen. Wij zijn het niet, maar ze bestaan wel. Laten wij hen niet met afgunst benaderen. Hun schoonheid kan een troost zijn.’

Zo weet ik hoe ik verder moet en ben ik er zelf van op de hoogte dat ‘schoonheid’ een motief zal zijn, een kapstok waaraan de hele roman (die ongeveer 600 pagina’s zal moeten tellen) opgehangen is. Uiteraard heb ik ook al zicht op m’n personages, althans m’n hoofdpersonages, en dat zijn: Jules, de oude postmeester; Ina, zijn vrouw; hun buren Mohamed en Bevlap; de zoon van de buren, Achmed, die niet wil deugen en al op de tweede pagina enorm woedend wordt omdat z’n inbrekersmateriaal gestolen is; Heidi, het blanke liefje van de getaande Achmed, een zeer mooi meisje, dat echter kampt met geestelijke moeilijkheden, zoals depressie, totale zwartgalligheid, negatieve denkbeelden, angststoornissen, megalomanie afgewisseld met zelfhaat, moordzucht en een neiging om Achmed te bedreigen met een mes, iedere keer als hij seks wil.

En je mag er zeker van zijn dat die verdomde Achmed praktisch iedere dag seks wil, de gewoontes van z’n rasgenoten indachtig. Andere belangrijke personages zijn: hoofdonderwijzer Joris; toevallige voorbijganger Agnes; de leden van de rockgroep The Slingers; Julie, de zus van de bassist van The Slingers; melkboer Piet (van Nederlandse afkomst); de spelverdeler van handbalclub Tsjoek Tsjoek, en Jean-Police Burunda, de plaatselijke neger met een klompvoet.

Hier houdt het echter niet op, want de traditie van m’n oeuvre in stand houdend, voer ik ook een aantal personages op die in wezen bestaande personen zijn, en het heeft weinig zin om hen een schuilnaam en een vermomming te geven, omdat iedere lezer desondanks toch alras zou bevroeden over wie ik het heb. Op deze wijze zullen in de roman hun opwachting maken: de politicus Wouter Beke; de gebroeders Kolacny; een zus van Serena Williams; de presentator Jonas Van Geel; de it-girl Danira Boukhriss Terkessidis; de geest van de overleden actrice Dora van der Groen; de komiek Jelle De Beule; de voetballer Olivier Deschacht en z’n naaidoos Annelien Coorevits; de zanger-gitarist van Absynthe Minded en de kleine mollige loopster Eline Berings.

Het hoeft geen raadsel te heten dat ik op voorhand ook al een soort plotontwikkeling op papier heb gezet, waarbij nog niet alle finesses van de roman in detail zijn uitgewerkt, maar waarin toch al de grote lijnen herkenbaar zijn. Welnu, op een keer holt de kleine mollige loopster Eline Berings door de velden van de Vlaamse Ardennen, als ineens de geest van Dora van der Groen opduikt, geflankeerd door de zus van Serena Williams. Deze twee personages zullen overigens vaker verschijnen, als een soort Grieks koor dat de handelingen van de andere figuren zal begeleiden, eventueel met dialogen, zang en dans.

De twee (Dora en Serena’s zus) duwen Eline in de sloot, en nadat ze genegeerd wordt door toevallige voorbijgangster Agnes en de komiek Jelle De Beule, die naar Eline roept: ‘Niet zinken hoor, dikkerdje!’ en dan grijnslachend z’n weg vervolgt, wordt Eline uit het water getrokken door Achmed, die in een aanpalende bosschage z’n vriendin Heidi bedrogen heeft met Julie, de zus van de bassist van The Slingers, die op dat moment bezig zijn met repeteren, als de toetsenist en de drummer slaags raken omtrent de orkestratie van hun nieuwe single, ‘Don’t Shit in My Pants’, en Achmed en Eline Berings worden op slag verliefd op elkaar, maar het is een verboden liefde, want Eline is enorm katholiek en Achmed is islamitischer dan de imam van de moskee van Schaarbeek, dus dat wil wat zeggen.

En zo zal de roman verder ontwikkeld worden, en postmeester Jules en z’n vrouw Ina zullen Achmed proberen te bekeren door handoplegging (met medewerking van Wouter Beke), en Jean-Police Burunda begint een relatie met melkboer Piet, kortom, te veel om op te noemen, en ik zal godverdomme nog heel veel schrijfwerk hebben om deze kutroman tot een goed einde te brengen, en waarom doe ik het toch allemaal en wat heeft het voor zin, en zou ik me niet beter definitief terugtrekken in een prachtige villa in Knokke-Heist? Wat een ellende.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234