Herman Brusselmans: 'Dure callgirl'

Gulheid is mij nooit vreemd geweest.

‘Neem nu de Vlaamse kunst,’ zei ik tegen de callgirl, ‘Luc Tuymans, Michaël Borremans, Sam Dillemans. Al die mansen. Terwijl er maar twee mansen echt van betekenis zijn, de 24 uur van Le Mans en Herman Brusselmans. Dat ben ik, en ik zal je dit zeggen: in theorie ben ik rijp voor de dwangbuis, maar in de praktijk niet. Ik functioneer als een Zwitsers zakmeshorloge. M’n kleine talent is enorm veelzijdig. Ik ben de alfa, de omega, de bèta, de omerta en de hoeplala in één. Als ik kwaad ben, kan je kersen met me eten. Ik wil maar zeggen. A propos, zie je hoe het hier stinkt? Dat is hetzelfde als: hoor je hoe die man ginder blind is? Ja, een mens is niet alleen gemaakt van non-verbaliteit. En jij, je vertelt zo weinig over jezelf? Ben je verlegen? Of heb je een splinter in je tandvlees?’

‘Nee,’ zei Ronia, zoals ze qua hoerennaam heette, ‘ik ben niet verlegen, ik heb niks in m’n tandvlees, en ik luister alleen maar, want dat is een onderdeel van m’n werk ten opzichte van de klant.’

‘En een klant kan je me gerust noemen,’ zei ik, ‘1.500 euro voor zes uur in je gezelschap, dat is geen onnozel bedragje, geef toe. In Eritrea kan van 1.500 euro een heel gezin veertien dagen eten, de poetsvrouw betalen en voor ieder gezinslid een tweedehands tafelpoot kopen. Maar goed, Ronia, ik heb je bij m’n volle verstand besteld, ik draai met graagte op voor de uitstekende maaltijd die we hier in het Keizershof genieten, en straks ga je mede naar m’n kleine doch gezellige loftje, en daar drink jij nog een glas wijn en ik een kop Nespresso, en je zal denken: vervolgens fokkie fokkie, maar het is goed mogelijk dat het er niet van komt, vanwege m’n driekwartimpotentie. Ik kan gewoon geen staalharde erectie krijgen, dat is de kwestie. Het is mogelijk dat ik, speciaal vanwege jouw aanwezigheid, een pilletje Viagra of een Cialis slik, maar ten eerste, van Viagra krijg ik naderhand rooie vlekken achter m’n oren, en ten tweede, van Cialis krijg ik zin om heel de boel kort en klein te slaan, dus tel uit je winst. Wil je een dessert? Ik kan je de rijstpap aanbevelen. O, waar zijn de dagen toen buurvrouw Gusta rijstpap maakte voor de hele buurt, en in de tuin zaten we aan een lange schraag, en aanwezig waren figuren van diverse pluimage, onder anderen de Lange van Tukkes, die het woord potlood niet kon uitspreken, dikke Jacqueline, die zulke korte armpjes had dat ze niet kon masturberen zonder de hulp van haar dochter Yvette, en pakweg Lucien de smid, die geblinddoekt een paard kon hoefijzeren, op voorwaarde dat het paard ook geblinddoekt was, want zo ging dat in die dagen.’

Ronia bestelde inderdaad, overigens net als ik, de rijstpap, en wat later aten we onze buikjes rond. Nu was het grote moment aangebroken: de maaltijd betalen! Dat deed ik met cash geld, vanwege m’n desinteresse in creditcards. Er mogen honderd creditcards op straat liggen, ik zou ze niet eens bekijken. Sterker nog, m’n eigen grootmoeder zou enorm veel pijn aan haar anus mogen hebben omdat er een creditcard in haar reet zit, welnu, ik zou die creditcard laten zitten en doen alsof m’n neus bloedt. Maar ja, m’n grootmoeder is gestorven in 1962, en m’n andere grootmoeder in 1976, en zij waren het soort mensen dat nog nooit van een creditcard gehoord had, laat staan dat ze er eentje in hun reet zouden proppen.

Ronia en ik liepen via de Vrijdagmarkt en een paar straten naar m’n loftje, en eenmaal binnen opende ik een fles uitstekende Zuid-Afrikaanse wijn en schonk haar een glaasje in. Je mag van de Zuid-Afrikanen zeggen wat je wilt, dat het allemaal gemene klootzakken en vieze sletten zijn, en dat mag dan wel kloppen, maar een fruitig wijntje fabriceren, dat kunnen ze godverdomme wel. Met de Krupps-machine bereidde ik een kopje Nespresso-koffie en zo zaten we daar gezellig, de dure callgirl en ik, op m’n toffe Ikea-zetels. Na een tijdje vroeg ik haar om haar kleren uit te trekken en met haar kut op m’n mond te komen zitten. Dat deed ze, en ik maar lebberen, ondertussen haar tieters knedend op de mij kenschetsende wijs.

Toen gebeurde het ondenkbare: ik kreeg een halve erectie. Ik trok snel m’n eigen kleren uit, Ronia nam de halve erectie in haar muiltje en toen gebeurde er iets dat nog veel ondenkbaarder is dan simpelweg ondenkbaar: ik kreeg een héle erectie. Daar schrok ik zo van dat door m’n verbijstering m’n erectie helaas weder wegging. Toch was ik een blij mens en toen Ronia wegging gaf ik haar cash niet alleen de afgesproken 1.500 euro maar ook 1.000 euro fooi. Gulheid is mij nooit vreemd geweest.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234