null Beeld

Herman Brusselmans: 'Eenvoudig verhaaltje'

Zoals Plato en generaal De Gaulle al zeiden: 'Alles is wat het is'.

Ik had gisteren eens een meisje ontmoet. Ze kwam uit Amsterdam. Ze heette Henriëtta. Ze had Nederlands gestudeerd en kwam me interviewen. Ik zei: ‘Kom binnen.’ Ze ging op de ene Ikea-bank zitten. Ik zat op de andere Ikea-bank. Ze was erg mooi. Ze wilde praten over m’n nieuwe roman ‘Zeik en de moord op de poetsvrouw van Hugo Claus’.

Daar was ik toe bereid. Dus praatten we over die roman. Ik had liever iets anders gedaan: Henriëtta uitkleden en met haar naar bed gaan. Voor ik het vergeet: een halfuurtje voor het uitkleden en het naar bed gaan eerst een Cialis slikken. Tegen de erectiestoornissen. Hoe krijg je die? Er zijn verschillende oorzaken mogelijk.

In mijn geval zijn twee eventuele oorzaken: veertig jaar veertig sigaretten per dag roken en faalangst. Denken: ‘Dat meisje is veel te mooi om mee naar bed te gaan.’ Vrezen: ‘Oei, ik zal geen erectie kunnen krijgen.’ Wanhopen: ‘Ze zal me uitlachen en overal, tot in Amsterdam toe, gaan rondbazuinen dat die ouwe Gentse schrijver een slappe lul heeft.’

Terwijl we het hadden over de nieuwe roman zat ik Henriëtta zo onopvallend mogelijk te bekijken met ogen die haar continu naderden. Zou ik verliefd kunnen worden op haar, slaggelings, als een stalen bliksem, opteerstegezicht? Ja, dat zou kunnen.

Er zijn enige bezwaren: je kan toch niet verliefd worden op íéder mooi meisje? En wat als zij niet verliefd is op jou? En wat als je eigenlijk – en het klinkt alsof een vlammende bunsenbrander onder m’n hart wordt gehouden – nog verliefd bent op het vorige meisje? En dit vorige meisje is ondertussen met alle winden uit alle windstreken vertrokken, zonder het bericht na te laten dat luidt: ‘Tot straks, mijn lief.’

Zo’n vorig meisje, dat moet je godverdomme toch vergeten? Dat moet je toch niet gunnen dat je nog dagelijks aan haar denkt? Dat moet je toch vervloeken, als was zij de heks die in opdracht van Zeus alle mindere goden wil afmaken en verteren? Maar ja, zoals Plato en generaal De Gaulle al zeiden: ‘Alles is wat het is.’

Je kan de dingen veranderen, en als je ze hebt veranderd, dan denk je algauw: ‘Ik wou dat ik ze niet veranderd had.’ Henriëtta dronk een glaasje water en ik dronk een kopje koffie. Ze was sober en sexy gekleed. Ze had veel verstand van de letteren, en kon citeren uit het werk van Tommy Wieringa, Willem Frederik Hermans en Multatuli. Ik kon dan weer citeren uit het werk van Marnix Peeters, Griet Op de Beeck en Christophe Van Gerrewey, en dat is toch ook niet minnetjes.

Ik dacht: ‘Als ik zou vragen aan Henriëtta of ik haar mag zoenen, hoe zou ze dan reageren?’ Je weet het niet. Het zou kunnen dat ze boos wordt, of heel verlegen, of pissig, of blij, ja, blij, dat ze zich vereerd voelt dat ik het vraag en dat ze niks liever zou willen dan die zoen tussen ons, of ja, toch maar pissig, dat ze zegt: ‘Wie denk je wel dat je bent, Vlaamse kloefkapper, ga jij maar gauw je tante Sonja zoenen’, waarna ze op hoge benen m’n huis verlaat en overal, tot in Amsterdam toe, zou gaan rondbazuinen dat die ouwe Gentse schrijver niet alleen een slappe lul heeft maar ook nog ’ns 24-jarige meisjes wil zoenen.

Bij nader inzien kan je derhalve beter niet aan 24-jarige meisjes vragen of je hen mag zoenen. Zou ik het durven te vragen, per sms, aan het vorige meisje? Zou zij ook pissig worden, en denken: ‘Je hebt me ooit gezoend, eikel, en dat viel me bijlange niet mee’? Op den duur zou een man nog behoorlijk onzeker worden.

Het komt erop neer dat ik terugverlang naar de moederschoot, toen ik veilig was, en toen m’n moeder mij het leukste ventje ter wereld vond, en hoe ik een eenheid vormde met een vrouw die mij die eenheid nooit kwalijk zou nemen.

Leefde m’n moeder nog maar, en dan kon ik tegen haar zeggen: ‘Ma, wat vind jij, moet ik het vorige meisje opsporen of een 24-jarig meisje uit Amsterdam tot m’n bruid proberen te maken?’ M’n moeder zou zeggen: ‘Jij mag doen wat je wil, jongen.’ Maar dat ik niet weet wat ik wil, dat kan ik niet meer tegen m’n moeder zeggen, want zij is al lang, heel lang overleden.

Henriëtta zei dat het een aangenaam gesprek was geweest, en dat het zou gepubliceerd worden op een Hollandse literaire website, en dat ze me zeer bedankte, en ik durfde te zeggen: ‘Over twee weken ben ik in Amsterdam, zullen we elkaar dan nog ’ns ontmoeten?’ en zij zei: ‘Dat zien we dan wel weer’, en toen ging ze heen, en ik vroeg me af of ik aan het vorige meisje zou durven vragen: ‘Altijd ben ik hier, en zullen we elkaar dan hier weer ’ns ontmoeten?’ maar nee, dat durf ik niet, en het heeft geen zin, en ik ben eenzaam en alleen, en toch blijf ik eenvoudigweg ademen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234