Herman Brusselmans: 'Golf van liefde'

Wat is het aangenaam, prettig, leuk, tof en plijzant om een uitstekende verloofde te hebben.

Ken je dat gevoel, dat je over straat loopt en dat je ineens, als vanuit het niets, moet denken aan die keer dat Arthur Schopenhauer van z’n fiets viel, en z’n nichtje Suzanne, die op haar eigen fiets achter hem reed, kneep de remmen dicht, ging over de op de bosweg liggende Schopenhauer hangen, en zei: ‘Maar Arthur, gij onnozelaar, wat steekt ge nu weder uit?’ waarop Schopenhauer zei: ‘De ziel is de niet te beluisteren muziek van de ontegensprekelijkheid.’

Ik heb dat gevoel geregeld, maar het positieve is dat ik, terwijl ik over straat loop, vaak helemaal géén gevoelens heb, en als een zombie beweeg ik mij voort, vaak naar de Vrijdagmarkt, waar ik even m’n oor te luisteren leg bij het standbeeld van Jacob van Artevelde, om te horen of er zich in de sokkel geen muisjes verborgen hebben die doen van ‘piep piep piep’ en verlangen naar een stukje kaas, wel of niet afkomstig uit de kaashandel van André Baerewijck, wiens grootvader in de oorlog lid was van de verzetsgroep De Duitsers, omdat de leider van deze groep, Jean-Luc Woeffels uit Zomergem, het wel een geinige naam vond voor een club die slechts één punt op de agenda had: de vernietiging van de nazi’s. Ze gingen driest te werk.

Dan zat er bijvoorbeeld een willekeurige nazi achter een struik te schijten, en wat deden De Duitsers? Nou, met een vleesmes sneden ze z’n anus uit z’n reet, en met die anus op een stok reden ze op hun brommers door het centrum van Waarschoot, en ze riepen: ‘De nazi zijn dikke vette gat / heeft z’n beste tijd gehad.’ Dit bleef niet onopgemerkt, maar eerlijk gezegd zou de Tweede Wereldoorlog me te ver leiden, en daarom gaan we terug naar het moment waarop ik luister naar de sokkel van het standbeeld van Jacob van Artevelde, doch toen ging plots mijn telefoon! Wie kon dat zijn?

Het was m’n verloofde Lena, die zei: ‘Dag baby, hoe gaat het jou?’ Ik zei: ‘Liefje, op enige geestelijke aberraties na gaat het primus met mij, en het is vandaag nog maar de eerste keer dat ik een sokkel beluister.’ ‘Zitten er muisjes in?’ vroeg ze. ‘Ik denk het niet,’ zei ik, ‘ik heb althans nog geen enkele ‘piep piep piep’ gehoord.’ ‘Zouden de muisjes,’ zei Lena, ‘teruggekeerd zijn naar moeder muis in de Pijp in Amsterdam?’ ‘Dat zou gerust kunnen, schat,’ zei ik, terwijl een golf van liefde me overspoelde. Wat is het aangenaam, prettig, leuk, tof en plijzant om een uitstekende verloofde te hebben.

Je kunt met haar allerlei dingen doen: op het gras gaan liggen in het Zuidpark, een pannenkoek eten bij Max, op zoek gaan naar de recherche van de temps perdu, en elkaar voorlezen uit respectievelijk een boek van Alain de Botton en één van Marnix Peeters, en besluiten dat zowel De Botton als Peeters nog veel te leren hebben op het gebied van vocabulaire, semantiek en woordvolgorde. En je kunt met je verloofde vanzelfsprekend ook seks hebben.

Dus dan liggen we naakt naast, op of onder elkaar, en ’m dan maar van jetje geven met de geslachtsdelen en andere dingen die typisch lichamelijk zijn: de mond, de tong, de lippen, de tenen, de vingers, de oksels, de wimpers, de kont, de benen, het kapsel, en niet te vergeten: de neus. O, wat is de neus een wonderlijk instrument der mensen!

Mochten we geen neus hebben, we zouden uiteraard niet ruiken wat een lekkere geur de taart heeft die zonet gebakken is door tante Sonja, want zoals jullie ongetwijfeld weten is taarten bakken hobby numero uno van tante Sonja, met op de tweede plaats het bestuderen van de filosofie alsmede het fietsgedrag van Arthur Schopenhauer, en op de derde plaats tennissen, omdat tante Sonja, ondanks haar leeftijd van 72 jaar, de evenknie wil worden van Justine Henin, zij het met grotere tieten.

‘Let op,’ zei tante Sonja, ‘je hoort mij niet zeggen dat kleine tieten niet mooi kunnen zijn, maar loezen die elk vier kilo wegen, die zijn toch van een andere orde, of vind jij van niet, neef Herman?’ ‘Ach tante Sonja,’ zei ik, ‘zolang de moon in de sky hangt als a big pizza pie is er niks aan de hand,’ en toen keek tante Sonja op haar horloge, en moest ze zich reppen om thuis bijtijds de doorligwonden van nonkel Sylvain te deppen met dioxide.

Inmiddels werd ik nog steeds overspoeld door de golf van liefde terwijl ik aan de telefoon hing met m’n verloofde Lena. We praatten nog even over de toestand in Turkije, de integratie van transgenders in het feminisme, en het binnenhalen van de oogst, en we namen afscheid met tranen van vertedering in onze ogen. Nergens was een ‘piep piep piep’ te horen en mede daardoor was ik zeer rustig.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234