Herman Brusselmans: 'Het tijdschrift'

Sinds de jaren 2000 hebben steeds meer secretaresses een bakkes als een krop sla.

Het is al een tijd dat de verkoop van weekbladen en kranten in een nederwaartse spiraal zit. Verschillende mensen die met de productie van deze publicaties te maken hebben, breken er zich het hoofd over hoe ze het tij kunnen keren. Omdat ik in m’n 35-jarige carrière als auteur voor praktisch alle periodieken in Vlaanderen heb gewerkt, word ik vaak door de betrokkenen geconsulteerd betreffende mogelijke methoden om de handel opnieuw te laten bloeien.

Zo had ik vorige week een meeting met de wanhopige hoofdredacteur van een vroeger enorm goed verkopend blad, en ik kwam aan op het adres waar het thans noodlijdende vodje zich bevindt, en het eerste wat me opviel was dat die hoofdredacteur een bijzonder lelijke secretaresse had. Daar begint het al. Tot ongeveer de jaren 90 hadden hoofdredacteuren altijd een erg mooie secretaresse, met lange benen onder haar schijter, van die memmen waar je schitterend plitse pletse kon mede doen, een preut om je vingers bij af te likken en een smoeltje waartegen je gerust, zonder dat de vakbond ingreep, een orgasme als een tsunami kon spuiten.

De jaren 2000 brachten een kentering. Steeds meer secretaresses hadden een dik gat, een bakkes als een krop sla, loezen met meer tepel dan vlees, en een foef die je van twee straten verder reeds kon ruiken, in die zin dat je dacht: ‘Godverdomme, er is hier ergens een overleden kabeljauw ontsnapt.’ Maar goed, die lelijke secretaresse zei tegen mij: ‘Meneer de hoofdredacteur is nog even bezig, u kunt daar op die stoel wachten.’ Dat is toch niet te geloven?

Dan komt Herman Brusselmans eens naar je krakkemikkige redactie en dan moet hij nog wachten ook. Ik kon kijken door een glazen wand en daar zat een aantal redacteurs aan hun computers, en die gozers en die mokkels zagen er zo moedeloos uit dat het wel leek of ze hadden zonet te horen gekregen dat hun tante Sonja na haar dood al haar centen niet zou verdelen onder haar familieleden, maar ze zou schenken aan Gaia, op voorwaarde dat deze antidierenleedfirma ervoor zou zorgen dat in Gambia alle giraffen een paar rolschaatsen kregen. Wat was dat hier een duffe boel! Geen wonder dat het tijdschrift aan het reutelen was. Hier zou meteen de bezem door moeten! T

en eerste, de secretaresse vervangen door een stoot, ten tweede, alle huidige redacteuren vervangen door toffe jonge kerels en leuke jonge meiden, en ten derde, als Herman Brusselmans op bezoek komt, dan krijgt hij meteen een kop Nespresso-koffie en een asbak aangeboden. En kom niet aankakken dat je op redacties niet mag roken, ik rook godverdomme overal, ik rookte zelfs toen ik op bezoek was in de keuken van de gezondste tuttebel van Vlaanderen, Pascale Naessens, die overigens enorm tegen roken is, maar toen ik bij haar kwam om mij door haar te laten tonen hoe je gecastreerde aardwormen op een bedje van gefileerde compost moet maken, repte Pascale zich meteen de poten van onder het lijf om een asbak voor mij tevoorschijn te toveren, en ze zei: ‘Rook je sigaretjes, Herman, en trouwens, als je wil mag je ook gerust eens aan m’n vulva likken.’

Terwijl ik een sigaret opstak, zei ik: ‘Je voorstel brengt een immens gevoel in m’n snikkel teweeg, Pascale, maar ik heb nu eenmaal een vaste verloofde, aan wie ik ongelooflijk trouw ben.’ Ontgoocheld begon Pascale een stelletje aardwormen te castreren, waardoor deze diertjes, zo viel mij op, heel luid gilden, maar goed, op een zeker moment kwam de hoofdredacteur uit z’n kamer, en hij zei: ‘Ha Herman, je bent hier al. Heeft Lutgarde je een beetje gesoigneerd?’ ‘Integendeel,’ zei ik, ‘ik kreeg Nespresso noch asbak aangeboden, ik moest hier domweg zitten wachten op die goedkope plastic stoel, en je mag al blij zijn dat ik niet vraag om een boterham met choco, want die hebben jullie allicht ook niet in huis.’ De hoofdredacteur vroeg: ‘Lutgarde, hebben wij een boterham met choco in huis?’ ‘Nee,’ zei Lutgarde, de vorte lesbo.

Enfin, ik ging met de hoofdredacteur mee in z’n kamer, en in ongeveer een halfuurtje legde ik hem uit hoe hij z’n tijdschrift kon laten floreren, onder andere door aan Christophe Van Gerrewey een column te geven, door meer artikelen te schrijven over het seksleven van Goedele Liekens, door reportages te maken over de factor homo-erotiek bij Clouseau, enzovoort enzoverder. De hoofdredacteur bedankte mij, gaf mij voor m’n advies 3.000 euro in het zwart, en ik verliet het gebouw. Mensen en dingen redden van de ondergang is één van m’n specialiteiten.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234