Herman Brusselmans: 'Nachtegaal'

Bejaarde feministes mankeren iets wat jonge feministes vaak nog wel hebben: een prachtig, strak lijf met lekkere tieters.

Als ik de Straaljager der Vlaamse Lett’ren ben, dan is Griet Op de Beeck de Boemeltrein der Vlaamse Lett’ren, Ish Ait Hamou de Kamelenkaravaan der Vlaamse Lett’ren en Lize Spit de Bakfiets voor Kabouters der Vlaamse Lett’ren. Wat wemelen die Vlaamse Lett’ren toch van de absolute kutschrijvers, hetzij mannelijk of vrouwelijk, of meestal iets ertussenin. En ik weet waarover ik spreek, want ik lees ongeveer alle flutboeken die de Vlaamse Lett’ren uitbraken.

Ik zou Vlaamse lezers dan ook willen aanraden om alleen nog boeken te kopen van mij, Tom Lanoye, Christophe Vekeman, Peter Verhelst, Peter Terrin, Roderik Six, Walter Van den Broeck en N’Konko Zundi, de forse negerman die recentelijk op een fantastische manier debuteerde bij uitgeverij Das Mag met z’n roman ‘Afrika, oase van kaka en pipi’, waarin hij schitterend evoceert hoe z’n rasgenoten niet altijd een wc in huis hebben en daarom weleens bij de buren in de tuin durven te schijten. Maar goed, uit het hierboven genoemde rijtje blijkt dat ik geen enkele vrouwelijke auteur heb genoemd.

Het is simpel, en laten we daar in godsnaam niet flauw over doen: vrouwen kunnen niet schrijven. Let op, ze kunnen prima breien, poetsen, parkeren (als ze een ruimte ter beschikking hebben van twintig meter lang), prei planten, één of andere vervelende baby de borst geven, kokkerellen, vliegen vangen, de vuilniszak buitenpleuren, met een kano varen en voor mijn part desnoods sigaretten rollen, maar schrijven, nee, dat kunnen ze niet. Je zal zeggen: en Kristien Hemmerechts dan? Nou, die kan inderdaad prima breien en vliegen vangen, maar schrijven, nee, dat kan ze niet.

Dat komt onder meer omdat ze een bejaarde feministe is, en bejaarde feministes mankeren iets wat jonge feministes vaak nog wel hebben: een prachtig, strak lijf met lekkere tieters waarmee een man op een prettige wijs plitsepletse kan doen, alsmede een lekker geurende poes om eens lekker je machotong in je rammen, waarna ook aan de lul wordt gedacht, en hopla! Die lul in die natte spleet en wippen maar! Kortom, Kristien Hemmerechts moet stoppen met schrijven en eindelijk op haar brommer de wereldreis ondernemen waar ze al zo lang van droomt. Het voordeel daarbij is dat het geen probleem vormt als Kristien onderweg af te rekenen krijgt met een panne, want ze is zeer bedreven betreffende brommertechniek.

Ze kan met één hand een bougie vervangen, en dat kan niet iedereen, geloof mij. Thans keer ik nog even terug naar het hierboven staande rijtje schrijvers, en daaruit kan je met name mij plukken als de archetypische vertegenwoordiger van de heteroseksuele literatuur, wat bewezen wordt door de voortdurende uitweidingen in m’n boeken over de man-vrouwrelatie. Ik schrijf deze passages met verstand van zaken, omdat ik ongeveer 70 procent van m’n tijd bezig ben met het beleven en evalueren van relaties met vrouwen.

Door m’n jarenlange ervaringen moet ik wel tot het volgende besluit komen: vrouwen zijn smeerlappen. Ze liegen en bedriegen, roddelen achter de rug van de mannen, vertikken het om een vent een goede verzorging aan te bieden, denken zelfs dat ze intelligenter en doortastender zijn dan mannen, en als ze pijpen, is dat altijd, ik herhaal, altíjd tegen hun goesting. Terwijl wij, mannen, beffen de plijzantste handeling ter wereld vinden. Ik toch. Ik zou godverdomme 1.000 euro geven om op dit eigenste moment eens lekker te kunnen beffen. Maar ik moet wachten tot komende donderdag, omdat dan pas m’n nieuwe verloofde op bezoek komt, nadat ze is thuisgekomen van haar vakantie.

Die heeft ze doorgebracht in een nudistenkamp in Kinshasa, omdat ze met haar eigen ogen wilde zien of negers, zoals weleens wordt gezegd, wel degelijk een enorme fluit hebben. Voor de rest is m’n nieuwe verloofde een redelijk aanvaardbaar mokkeltje, zo’n beetje de uitzondering op de regel, en ik ga zover om te geloven dat ze een heel klein beetje verliefd op mij is, al kan je je daar serieus in vergissen.

M’n volgende roman, getiteld ‘Nachtegaal in doodsnood’, zal over onze relatie gaan, en de nachtegaal staat symbool voor het geluk. Het zal uiteraard een roman worden die louter door een man kon worden geschreven, en sterker nog, louter kon worden geschreven door de Straaljager der Vlaamse Lett’ren. Eindelijk weer eens een verademing tussen de prullen geschreven door boemeltreinen, kamelenkaravanen en bakfietsen voor godverdomde kabouters.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234