null Beeld

Herman Brusselmans: 'Ontroering'

Zo'n levertje, linkerniertje of dikke darmpje van een mug, dat is toch wraakroepend ontroerend?

Hebben jullie dat ook soms, dat je op straat struikelt over een beeldhouwwerk van Jan Fabre, en dat je met je kop tegen de bakfiets knalt van de schoonzus van Natalia, en dat je ontwaakt in het ziekenhuis, en dat je eerst niet weet waar je bent – ja, zelfs denk je even dat je je in de backstage bij een optreden van Mel & Kim bevindt, maar ja, denk je dan, dat kan niet, want één van die twee, dus Mel of Kim, die is dood.

Dat die twee meisjes nog samen optreden is zo goed als uitgesloten, en dan komt er een verpleegster aan je bed, en die meet je bloeddruk, luistert naar je hartslag, steekt je penis terug in je pyjamabroek, en ineens vraag je haar: ‘Suzette, hoe kwam dat beeldhouwwerk van Jan Fabre zomaar op straat terecht?’ Suzette kan daar geen antwoord op geven, omdat ze ten eerste niet weet wie Jan Fabre is, en ten tweede nog liever zou doodvallen dan zich een reet aan te trekken van beeldhouwwerken en wat daarmee gebeurt.

Of ze op straat liggen of ergens anders: wat kan het haar in godsnaam schelen? Daarom zou ik graag, als ik beter ben en ontslagen uit het ziekenhuis, een essay schrijven over de verbintenis tussen verpleegsters en moderne kunst. Zou het tijdschrift Knack deze bondige studie willen publiceren, me daarvoor 2.500 euro betalend, want dat is ongeveer de prijs die een kort artikel van mij waard is? Je denkt toch niet dat ik aan m’n schrijftafel ga zitten alvorens mij boter bij de vis is aangeboden?

Ik zal het maar eerlijk toegeven: ik zou graag heel rijk worden met m’n schrijverij, en dan een gigantische motorboot kopen, en naar Mauretanië varen, waar ik lang en gelukkig leef aan de zijde van m’n Amsterdamse verloofde. Nederlandse meisjes zijn erg boeiend, extravert, indien nodig ingetogen, leuk, vol verrassingen, intelligent, en hitsig. Ik hoef maar met m’n roede te slingeren en m’n verloofde opent haar mond al.

Dat is toch plezierig? Niet alle mannen van mijn leeftijd worden seksueel op hun wenken bediend. Zo is er m’n buurman, Sylvain, en die heeft ook een verloofde, één uit Wallonië, en als hij zegt: ‘Marie-Justine, mag ik je flamoes even een beurt geven?’, dan slaat ze hem bijkans de hersens in met een emmer slachtafval. Dat is nu net het rare: deze Marie-Justine, een 36-jarige weduwe uit Mons, verzamelt slachtafval, zij het alleen van koeien, stieren, ossen, merries, hengsten, ruinen, schapen, bokken, geiten, eenden, zwanen, honden, katten, dwergpony’s, lama’s, raven, varanen en muggen.

Vooral dat laatste is interessant: slachtafval van muggen is namelijk nauwelijks te zien met het blote oog en daarom geeft Marie-Justine je een vergrootglas als je ernaar wil kijken. Ik wil er echter nooit naar kijken. Zo’n levertje, linkerniertje of dikke darmpje van een mug, dat is toch wraakroepend ontroerend? Dat is de pest met mij: dat ik zo gemakkelijk ontroerd word. Ik moet maar een film van Jan Verheyen in de dvd-speler pleuren of na een kwartier zit ik al te huilen als een klein kind bij wie men pepperspray in de ogen heeft gespoten. Sommige kleine kinderen verdienen dat, weet je.

Ze pesten iedereen het bloed onder de nagels vandaan, inclusief opa Marcel, want als deze ouwe knakker ligt te slapen, trekken z’n kleinkinderen z’n broek naar beneden, gieten ze benzine over z’n testikels, en dan hup! De fik erin! Niet dat ik die opa Marcel zo’n fantastische gast vind. Hij is al decennialang een gepatenteerde neonazi, die op een veiling in Waarschoot meer dan 80.000 euro heeft betaald voor een pot mayonaise die nog heeft toebehoord aan Heinrich Himmler.

Tja, wij, kenners van de Tweede Wereldoorlog, weten uiteraard dat Himmler dol was op mayonaise, alsmede op bonen in tomatensaus, filet americain, negerinnentetten, augurken en mispels. In de periode ’40-’45 was geen mispel veilig voor Himmler. Had je hem laten kiezen tussen een jood in leven laten en het niet opeten van een mispel, hij zou nog serieus getwijfeld hebben. Hoe dan ook, vanuit m’n ziekenhuisbed belde ik naar Jan Fabre. Ik kreeg z’n poetsvrouw aan de lijn, en deze mevrouw stelde zich voor als Baloeba Kakapuvu, oorspronkelijk afkomstig uit Senegal. Ik vroeg haar beleefd of haar baas soms z’n beeldhouwwerken zomaar op straat gooide. ‘Ja,’ zei ze, en tevreden nam ik afscheid van haar.

Op dat moment kwam Suzette binnen om m’n penis terug in m’n pyjamabroek te steken. Ze sprak mij aldus toe: ‘Meneer Brusselmans, u hebt de mooiste penis uit de westerse geschiedenis. Hij lijkt wel een modern kunstwerk.’ Ik barstte bij deze woorden in tranen uit, zo ontroerd was ik.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234