Herman Brusselmans: 'Op Kerst zullen we heel lief zijn voor elkander en een kaarsje aansteken voor degenen die ons ontvallen zijn'

Herman Brusselmans gaat iedere week op zoek naar het verhaal achter een opvallende kop in de krant of op een nieuwssite.

Ik heb er eerlijk gezegd niet veel zin in, maar ik laat ze op me afkomen. Vroeger ja, toen ging het heel anders. M’n moeder Lea en m’n grootmoeder Maria bereidden een copieuze maaltijd voor kerstavond. Die bestond uit kikkerbillen in groene arduinsaus, een ossenbout met stikkelbessen, gebakken peren en niet ver van de boom gevallen gestoofde appels, met een grote bol ijs van IJsboerke erbij. We smulden onze buikjes rond en dronken een goed glas Vin du Cherbourg de la Pommeline, die m’n grootvader Frans was gaan halen in Frankrijk met z’n Chevrolet. Dan reed ik met hem mede en maakten we er een leuk dagje van. We gingen de dierentuin van Amiens bezoeken, waar m’n grootvader met stenen naar de brulapen gooide, met modder naar de alpaca’s en met z’n schoen naar de tijgers. Ik moest dan die schoen gaan terughalen, en het mag een godswonder heten dat ik nooit door een tijger ben verscheurd.

De kerstboom stond mooi opgetuigd in onze woonkamer, en daaronder lagen de cadeautjes die van lieverlede werden uitgepakt. Het waren vooral nieuwe sokken, een lp van Will Tura, een ontharingsmiddel voor m’n grootmoeder Maria’s bovenlip, een doos sigaren voor om het even wie, een door m’n broer Joseph in helle kleuren geschilderde paraplubak, en voor m’n vader een hernieuwing van z’n abonnement op Boer & Tuinder. Ik moest me tevreden stellen met die lp van Will Tura. Let op, geen kwaad woord over Will: ik ken hem persoonlijk. Ik ken ook z’n dochter Sandy persoonlijk. Ik heb haar ooit gekoppeld aan Luk Alloo. In wezen was Sandy verliefd op mij, maar ik kon haar liefde niet beantwoorden, want zei Sofokles niet ooit: ‘Begin nooit een relaatsie met de dochter van een kluchtzanger.’ Luk Alloo was dringend op zoek naar een naaidoos, en ik zei tegen hem: ‘Luk, weet je wie ook een hitsig dier is, die Sandy van de Tura’s,’ en zo kwam alles goed tussen die twee.

Maar wat ik wilde zeggen, is dat m’n broer Joseph heel goed kon schilderen. Het stond in de sterren geschreven dat hij de befaamdste kunstenaar van ons gezin zou worden, doch het draaide anders uit. Hij werd veehandelaar, en de befaamdste kunstenaar van de Brusselmans-stamboom werd ik, hierbij mede geholpen door m’n onvatbare letterkundige talent. Dat was vroeger, en dit is nu. Op kerstavond gaan m’n verloofde Lena en ik, samen met onze nieuwe hond Aqui, eten in een Turks restaurant: Chez Abdullah in de Sleepstraat in Gent. Abdullah is een goeie vriend en we krijgen onze maaltijd altijd gratis, ook al omdat hij een enorme fan is van m’n boeken. M’n recente roman ‘De tafel’ heeft hij in drie weken tijd zes keer gelezen, waarna hij tegen me zei: ‘Is goede boek. Ikke graag gelees. Gij ook volgende boek, Herman?’ Ja, m’n volgende boek komt er inderdaad aan, dat is de meer dan 300 bladzijden psychologische inzage in de diepste krochten van de mens, getiteld ‘Bloed spuwen naar de hematoloog’, en het is verkrijgbaar vanaf 20 januari 2020.

Op Kerst zullen Lena, Aqui en ik een kalm dagje doorbrengen. We zullen heel lief zijn voor elkander en een kaarsje aansteken voor degenen die ons ontvallen zijn. En mocht Lena zin hebben om naakt voor me te gaan staan, dan zal ik haar poesje aaien met de veder van een bosduif, die ik laatst van de grond heb opgeraapt tijdens een wandeltocht met Aqui in de Groene Vallei. Op tweede kerstdag zullen Lena en ik naar de Heilige Mis gaan, terwijl Aqui thuisblijft, want hij is een niet al te religieuze hond die, eerder dan Jezus te aanbidden, in de hoed van de Heilige Geest zou schijten.

Later komt oudejaarsavond eraan. Iedereen viert feest, gaat met voetzoekers en vuurwerk de stad in, zuipt zich klem en braakt en kotst zich het nieuwe jaar in. Ver verwijderd van dit pandemonium blijven Lena, Aqui en ik thuis: we eten op sobere wijs een boterham met schuifkaas en proberen ons gelukkig te voelen. Met een stralenkrans om ons heen zullen we 2020 binnenstappen, en God en de droes mogen weten wat het ons brengen zal, maar ik ben hoe dan ook zinnens om Lena zo vaak mogelijk te aaien en Aqui vele lekkere hapjes te schenken. Want wat je ook mag beweren: het leven gaat ook nu weder door en door en door.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234