null Beeld

Herman Brusselmans: 'Toen het nog vroeger was'

Bij The Pebbles had je tenminste geen janetten. Welneen, stoere boys waren het.

Weet je voor wie ik bewondering en respect heb? Voor mensen die zeggen dat vroeger alles beter was. Ze hebben gelijk. Beter, leuker, cooler. Er waren korte broeken in de winter, bamboe eettafels, Junghans-wandklokken, kolenkachels, schrankels, onverharde hoofdwegen, koeien die Angèle heetten, auto’s met maar vier versnellingen, en boeren die hun boerinnen afsloegen met hun houten klompen. Vrouwen föhnden hun okselhaar, de postbode dronk op z’n ronde minstens een fles jenever ledig en wankelde de gracht in, en coiffeurs waren nog echte homoseksuelen. Lucien Van Impe won de Tour de Frans, de lul. Heel z’n dorp, Mere, werd in het geel geverfd, behalve het huis van Lucien z’n tante Irma, want die zei: ‘Wie m’n huis geel verft, moet aan m’n kut likken.’ Er was één vrijwilliger die derhalve aan haar flamoes lebberde, maar hij was kleurenblind, en dus verfde hij het huis van Irma Van Impe in het blauw. Welke leuke tijden! The Pebbles scoorden hits alsof het allemaal niks kostte. En The Pebbles waren toch zeker een veel toffere groep dan die Oscar And The Wolf van tegenwoordig? Die kan ik echt niet uitstaan. De muziek trekt op geen kloten, de groepsnaam is zo origineel als een bruine streep in de onderbroek van Slongs Dievanongs, en de zogenaamde frontman staat de hele tijd jonge meisjes op te geilen terwijl hij een flikker is over wie Koen Crucke, Christoff en Wim De Vilder beweren: ‘De nichterigheid van die gozer is ietwat overdreven.’ Bij The Pebbles had je tenminste geen janetten. Welneen, stoere boys waren het, en de vaste naaidoos van één van hen heeft mij ooit nog willen versieren, over het hele festivalterrein in Waarschoot holde ze achter mij aan, tot ze mij te pakken kreeg terwijl ik ondertussen als een reiger achter een struik zat te schijten. De broodjes smos stonden in die tijd nog niet op punt, en iedereen was aan de diarree, en we waren allemaal hippies, en we bedreven de vrije liefde, zij het met ons jeugdvriendinnetje, en uit schrik dat ze zwanger zou worden staken we onze stijve pisseloe niet in haar vagina maar in de opengesneden muil van haar teddybeer. In plaats van onszelf krankzinnig te Faceboeken, te Instagrammen en te tweeten, schreven we nog brieven, met een echte vulpen op echt papier, en zo schreef ik op 14 augustus 1970 de volgende brief: ‘Geachte koningin Fabiola, volgens mijn grootvader Frans, de alcolieker, hebt gij een bezemsteel ingeslikt en komen er fladderende bosduiven uit uw hol als gij kakt. Kunt gij dit bevestigen of ontkennen? Met zware hoogachting, Herman Brusselmans (12).’ Koningin Fabiola antwoordde niet, waarop mijn grootvader Frans haar ook een brief schreef, luidende: ‘Gij godverdommese kalle van een wijf, zoudt gij in het vervolg niet eens antwoorden als mijn kleinkind, die arme sukkelaar, u een brief schrijft? Pas maar op of ik zal op mijn houten klompen naar uw paleis komen en daar zo’n scheet laten in uw bakkes dat heel uw kapsel ervan waait. Geen vriendelijke groeten van Frans Brusselmans (72).’ Zij antwoordde alweer niet, wat ook aan de post gelegen kon hebben, omdat die, zeker in geval van hittegolven, overstromingen, en ijsvorming, gebruik maakte van paard en kar. Oscar And The Wolf zou dáár beter eens een song over schrijven, in plaats van over met fluo vaseline ingesmeerde penissen. Bah, wat vies. Maar goed, ook wat de literatuur betreft was vroeger veel beter. Je had toen tenminste Mireille Cottenjé, die pertinent weigerde om haar okselhaar te föhnen en alleen al daarom een feministe werd genoemd; je had Hugo Claus, die gehuld in een bontmantel en met een zonnebril op z’n kop z’n verloofde Sylvia Kristel betrapte terwijl ze in haar reet werd gebuffeld door twee negers, en je had uiteraard Hubert Lampo, die uren en uren achter z’n Olivetti-schrijfmachine zat. Dag en nacht zat die te schrijven, tot van pure vermoeidheid z’n toupet van z’n kop was gegleden en werd opgesmikkeld door z’n hond Joachim, die daarna langer dan vierentwintig uur heeft lopen braken dat het kletterde. Kortom, verdere uitleg hoeft niet om zonder veel poeha te bewijzen dat we thans in zo goed als achterlijke tijden leven, en dat het vroeger oneindig veel spannender, extatischer, en atavistischer was. Ik beklaag de jongeren uit de recente decennia, die vroeger niet eens hebben medegemaakt, de malchanceurs. Oscar And The Wolf zou daar beter eens een song over schrijven, in plaats van over het zuigen op harige aambeien.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234