Herman Brusselmans: ' Vlaanderen en Wallonië kunnen elkaar veel beter uitstaan dan wordt beweerd'

Ik dacht: stop met bibberen en beven, en schenk 5 euro aan die dakloze op dat bankje

'Ik dacht: stop met bibberen en beven, en schenk 5 euro aan die dakloze op dat bankje'

Dit zijn troostende woorden van Koen Geens, de befaamde CD&V-politicus, die in een eindejaarsinterview een lans breekt voor ons land. Overal hoor je kritiek op België, dat de regeringsvorming te lang duurt, dat alles opschuift naar rechts tot ultrarechts, dat de beleidsvoerders ambras makend over de straat rollen, dat niemand nog weet wat er opgelost moet worden en op welke manier, dat onze natie onbestuurbaar blijkt, en dat de toekomst van zowel Vlaanderen als Wallonië als Brussel een bommengordel is die zal exploderen in de smoelen van alle elf miljoen inwoners.

Geens poneert dat dat zwartkijkerij is, die geen enkele aantoonbare grond heeft. Overal in Europa, zo zegt hij, duren regeringsvormingen lang, en overal in Europa is er een lichte ruk naar rechts, en overal in Europa vindt een kat haar jongen niet meer terug, maar ondertussen is het leven in België veel beter dan in de meeste andere Europese landen.

Ik ben het met hem eens. Over een regeringsvorming hoeven we ons in wezen geen zorgen te maken. Ook zonder regering wordt de hele zooi draaiend gehouden. Dat rechts het in de peilingen goed doet, alleszins beter dan het centrum en dan links, dat betekent niks, omdat rechts, laat staan ultrarechts, nooit een fascistische meerderheid zal krijgen die de absolute macht heeft. Vlaanderen en Wallonië kunnen elkaar veel beter uitstaan dan wordt beweerd, en ze kunnen tenminste binnen dezelfde landsgrenzen samenleven zonder dat er stenen worden gegooid, kogels worden afgevuurd of taarten in elkaars bakkes worden gesmeten. Brussel is fantastisch. Het is na Gent de best functionerende stad ter wereld, en geloof mij, ik ben in ontelbare steden geweest, en nergens had ik het veilige, deugddoende en prettige gevoel dat ik continu heb als ik in Brussel rondzwalk.

Ja, rondzwalken is het wat ik doe, ik ben namelijk depressief, en overal waar ik kom, zij het in m’n eigen buurt, zij het in Brussel, zij het in Waarschoot, zij het in Durbuy, zij het in m’n eigen brein, ben ik de juiste richting kwijt en probeer ik te vluchten naar plaatsen waarnaartoe geen enkele vlucht kan leiden. En dat we het hier in België zo slecht nog niet hebben, althans volgens Koen Geens of volgens elke andere aap met een hoed op, kan me niet uit de put hijsen, kan me niet het verloren evenwicht terugschenken, kan me er niet van overtuigen dat ik geenszins faal als Belg, als man, als schrijver, als minnaar, als dertienderangsfiguur die simpelweg gelukkig wil zijn, en als lelijke, langharige, oude, versleten, uitgerangeerde pipo, die uitkijkt naar 2020 als was het een adder die zich via z’n broekspijpen, z’n onderbroek en z’n hemd van Dickies aan z’n borst heeft genesteld, de ultieme aanval met de giftanden nog even uitstellend.

Bibberend en bevend beweeg ik me door het bestaan, ik rook te veel sigaretten, ik bonk te vaak met m’n kop tegen de muur en ik zie continu alle andere mensen als vervaarlijke vijanden. Ik wil alleen maar slapen, en als de slaap niet komt, sluip ik uit m’n bed en ga ik in de woonkamer zitten bibberen en beven, sigaretten roken en met m’n kop tegen de muur bonken. En ik hoop dat ik m’n geliefde niet wakker maak, want het is niet haar schuld dat de man die zich in haar zog voortbeweegt, op de sukkel is, de wanhoop als Siamese tweelingbroer heeft en ernaar verlangt dat alles zwart wordt en dat de stekkers uit alle stopcontacten worden gerukt, en ondertussen vreest dat de roep van de goden al te luid weerklinkt in z’n oren, die hij met z’n handpalmen probeert af te sluiten. Het geraas en het gebral, het lawaai en de furie, het gezoem van de gekmakende massa’s, hoe vallen ze te pareren? Het moet immers toch mogelijk zijn om de duisternis die te allen kante duisterder wordt, achter mij te laten?

Ik doe het eigenlijk zo slecht nog niet. Ik ben gezond, nog niet hoogbejaard, er is liefde om mij heen, onze nieuwe hond Aquí is fantastisch en binnenkort komt de beste roman uit die ik ooit heb geschreven. M’n tante Sonja is eindelijk verlost van haar bloedende aambeien, de herinneringen aan vroeger vullen m’n lijf en leden met een helende melancholie, binnenkort stop ik met roken, m’n twee motorfietsen zijn de mooiste op de markt, de muziek van The Flaming Lips, Clifford T. Ward, en Aldous Harding verzacht m’n zeden, en een uur geleden ging ik wandelen met Lena en Aquí. In het Sluizekenpark haalde ik diep adem, ik keek naar de lucht en ik dacht: sta op, loop door, stop met bibberen en beven, schenk 5 euro aan die dakloze op dat bankje, en prent in je weliswaar doodvermoeide hoofd dat je het, zoals wij allen, nog nooit zo goed hebt gehad.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234