Herman Brusselmans: Zolang ze hun poes kaalscheren, mogen vrouwen van mij films maken tot ze een ons wegen

Waar is de tijd van Doris Day? Toen zei de regisseur, uiteraard een man, tegen haar: ‘Doris, jij saucy bitch, in de volgende scène sta je de meubelen in de wax te zetten, terwijl je echtgenoot binnenkomt, en je kijkt heel blij dat hij er is, vraagt hem of hij een goeie dag heeft gehad op het werk, kust hem, geeft hem z’n eten, en vervolgens zet je een breiwerkje op.’ Het kwam bij Doris Day niet op om te zeggen: ‘Kan m’n echtgenoot dat breiwerkje niet opzetten?’

Mocht ze het wel gevraagd hebben, ze had nooit meer werk gevonden in Hollywood. Dat waren nog eens tijden. Vrouwen waren nog echte vrouwen, en mannen nog echte mannen, die met een sigaar in hun linkermondhoek zeventig Indianen van hun paard knalden, daarna in de saloon in één ruk een fles whisky naar binnen goten, om vervolgens met een prostituee in een groezelig bed te duiken, met de sigaar nog steeds in de mondhoek. Maar de tijden zijn veranderd.

Vijf van de grootste films, waaronder vier superheldenprenten, worden in 2020 geregisseerd door een vrouw. Ik houd m’n hart vast. Een vrouw achter een camera is als een kangoeroe achter het stuur van een Porsche GT3, allicht komen er ongelukken van. Ik zit mij hier suf te peinzen om een door een vrouw geregisseerde film te bedenken die de moeite van het bekijken waard is. En nu zouden ineens vijf vrouwelijke topregisseurs tegelijk opstaan in Hollywood? Vanonder welke steen komen die gekropen? Ik zal even hun namen opsommen: Cathy Yan, Niki Caro, Chloé Zhao, Cate Shortland en Patty Jenkins. Wie zijn deze mokkels?

En hebben ze grote tieten of hoe zit dat? Enfin, zolang ze hun poes kaalscheren, mogen ze van mij films maken tot ze een ons wegen. Ik vind een kaalgeschoren poes wel lekker, hoor! M’n vriendin heeft ook een kaalgeschoren poes, maar denk je dat die zinnens is om een film te gaan regisseren? Welnu, de lieverd zet bijtijds de door haar gefabriekte tonijnsalade voor m’n neus. (Als ze dit leest, geeft ze mij waarschijnlijk een rechtse hoek tegen m’n bakkes.) Hoe dan ook, de vijf namen van de op stapel staande vrouwelijke Hollywoodtroela’s zijn opgesomd, en thans gaan we eens bekijken welke films ze in de stelling hebben staan.

Cathy Yan gaat een biopic maken van Roodkapje, maar dan in een gemoderniseerde versie, dus dat Roodkapje een superheldin is, die in plaats van de kikker te kussen tot hij een prins wordt, die hele kikker plet onder haar zool, waarna ze de grote vriendelijke reus een pandoering geeft, en op het eind het spinnewiel in de reet propt van haar grootmoeder, die eigenlijk een wolf was. Niki Caro is bezig met de verfilming van de Marvel-classic ‘Six Schoolgirls Invade Tennessee’, en die zes schoolmeisjes laten een spoor van bloed, slijm en kutvocht achter. Ze verkrachten zesentwintig mannen, verhandelen drugs aan minderjarigen, verklaren de oorlog aan Ohio en weigeren om maandverband te dragen.

Chloé Zhao heeft zelf het scenario geschreven van ‘The Woman in Green’, en in de film zal die groene vrouw op aarde nederdalen vanaf de planeet Vaginus, en ze zal ervoor zorgen dat er nooit meer jongetjes geboren worden, en zodoende alleen meisjes, genderfluïdetjes en hermafrodietjes. Eén van die hermafrodietjes wordt zowel koning als koningin van het hele sterrenstelsel, en pist dagelijks negen keer rechtopstaand tegen een boom, in de takken waarvan de laatste mannen op aarde zijn opgehangen.

Cate Shortland heeft haar film ‘The Boy Without a Penis’ laten coproduceren door haar tante Gladys, een vrouw in een rolstoel die opkomt voor alle gehandicapte vrouwen in een rolstoel die hun clitoris beschouwen als het middelpunt van de aarde. In haar film wordt een jongetje zonder penis opgevoed door een waarzegster, een helderziende herderin, en – dat was te verwachten – een vrouw in een rolstoel met een clitoris, een rol die zal worden vertolkt door Scarlett Johansson met een snor onder haar neus.

Patty Jenkins, ten slotte, zal een autobiografie draaien, waarin Patty Jenkins een baantje als regisseur verwerft door haar man, de machtige Hollywoodtycoon John Jenkins, bijtijds een tonijnsalade voor z’n neus te zetten. Ik denk niet dat ik naar één van de vijf zonet geschetste films zal gaan kijken. Nee, ik wacht wel op een nieuwe Tarantino, een nieuwe Woody Allen, een nieuwe Rob Reiner, een nieuwe Aki Kaurismäki of een nieuwe Dominique Deruddere. Lang leve de cinema!

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234