null Beeld

Herman Selleslags over zijn passage in 'Alleen Elvis blijft bestaan'

Als uitmuntend fotograaf is Herman Selleslags ipso facto ook professioneel kijker met uitzonderlijk oog voor schoonheid. Dat mag blijken uit de fragmenten die hij koos voor het Canvas-programma ‘Alleen Elvis blijft bestaan’, al kan hij daar nog niet veel over loslaten.’

'Als iemand me vraagt om over drie maanden een tentoonstelling of een boek te maken, dan denk ik: ik zeg toe, want tegen dat het zover is, ben ik toch dood'

Maar hij kan wél uitweiden over de fragmenten die hij graag had uitgelicht ware daar budget voor geweest.

Herman Selleslags «Ik heb een enorme bewondering voor Burt Lancaster. Hij begon als circusacrobaat, werd Hollywoodacteur, kwam min of meer op de zwarte lijst terecht wegens verdenking van communistische sympathieën en richtte dan maar zijn eigen productiehuis op, Hecht-Lancaster Productions. Samen met de Joodse producent Hecht heeft hij de meest fantastische films geproduceerd. Eén daarvan is ‘The Crimson Pirate’. Lancaster is een zeerover en springt in de intro in volle glorie – bloot bovenlijf, spannende piratenbroek – van een mast. Hij zegt iets in de trant van: ik ga je een verhaal vertellen, maar niets is waar, geloof alleen wat je ziet! En dan begint de film, een parodie op piratenfilms.

»Lancaster is ongelooflijk: die combinatie van circusartiest zijn, én een heel goed acteur, én een hoop klotefilms maken én dan aan het einde van je carrière toch nog samenwerken met de grote Visconti. Wie doet het hem na? In Visconti’s meesterwerk ‘Il gattopardo’ speelde Lancaster de oude patriarch. Toen ze die film kwamen voorstellen in Cannes heb ik Lancaster gefotografeerd, één van mijn grote helden, een bescheiden hoogtepunt voor mij.»

undefined

null Beeld

HUMO Van welk fragment heb je het meest spijt dat je het niet kunt tonen?

Selleslags «Dat is ongetwijfeld ‘A bout de souffle’ van Jean-Luc Godard. Nouvelle vague met Belmondo als onwaarschijnlijke smeerlap in de hoofdrol. Hij schiet twee agenten neer, hij is een totale rotzak, maar tegelijk een absolute held. Later heb ik hen allebei gefotografeerd: Belmondo en Godard.

»Een bepaalde scène uit die film wou ik met alle geweld in het programma, maar het was te duur. Belmondo is op de vlucht, hij rijdt rond in een witte Cadillac convertible en komt op een bepaald moment een oude vriend tegen, gespeeld door Roger Hanin – je weet wel, die Franse ster uit politiefeuilletons. Hanin zegt tegen Belmondo: ‘Montre-moi tes chaussettes.’ Dus Belmondo laat zijn sokken zien, waarop Hanin: ‘Combineer nooit zijden sokken met een tweed jasje!’

»Die scène is natuurlijk totaal belachelijk: hij is voortvluchtig en iemand zegt dat hij de verkeerde sokken aan heeft. Of de verkeerde jas, nog erger (lacht). In die tijd waren kleren enorm belangrijk. Omdat je ze zo moeilijk kon krijgen, waren ze een teken van succes. Een cabrio, mooie kleren, dat was iets om na te streven. En dat streefde ik dan ook na. Een paar maanden nadat ik de film had gezien, was ik in Parijs op zoek naar een gestreept overhemd, want dat kon je hier niet krijgen. Ik loop over de Champs-Elysées, zie zo’n hemd in een etalage, ga binnen en wie bedient mij? Monsieur Hanin lui-même, geen grap. Ik wijs naar dat hemd en vraag: ‘Vous n’avez rien de plus vulgaire?’ Hij schoot in de lach en kwam bijna niet meer bij.»

undefined

'Ik vind het nog altijd een cadeau om naar de cinema te gaan'

HUMO Heb je dat hemd nog?

Selleslags «Ik heb het niet gekocht. Ik wou écht iets vulgairders. Ik was veel bezig met mijn outfits. Toen ik 18 was, liet ik mijn pakken op maat maken. Dat kostte 8.000 frank, naar nu omgerekend zo’n twee- à drieduizend euro. Ja, carpe diem. Ik ben diabeticus sinds ik 6 jaar ben, en toen ik een jaar of 10 was, hoorde ik mijn grootouders eens zeggen: hij zal toch niet lang meer leven. Dat klinkt dramatisch, maar mij spoorde het net aan tot snelheid, tot verantwoordelijkheid, tot leven in het nu. Dat gevoel heb ik nog steeds. Als iemand me vraagt om over drie maanden een tentoonstelling of een boek te maken, dan denk ik: ik zeg toe, want tegen dat het zover is, ben ik toch dood (lacht). Dat heb ik altijd gehad en daarom heb ik soms de meest onwaarschijnlijke dingen gedaan. Gewoon op alles ja zeggen. Die opmerking van mijn grootouders is een cadeau geweest.»

undefined

null Beeld

HUMO Een fragment dat je wél te pakken kreeg, komt uit Fritz Langs klassieker ‘M’.

Selleslags «Ja, daarmee ga ik afsluiten – zo mooi. ‘M’ heb ik vooral gekozen voor de stijl van filmen, zwart-wit met lange slagschaduwen. Als je foto’s maakt, is licht natuurlijk het allerbelangrijkst. Dat wist Fritz Lang als geen ander.

»Dat soort prachtige zwart-witfilms heb ik veel gezien na de oorlog. Zolang die duurde, gingen mensen uiteraard niet bij elkaar in een afgesloten bioscoop zitten – te gevaarlijk. Vijf jaar lang heb ik dus niets gezien. De allereerste film die ik me herinner is ‘Sneeuwwitje’ – ik was toen al 7 jaar.»

undefined

null Beeld

HUMO Disneys ‘Snow White’ is best angstaanjagend: boze stiefmoeder, donker bos.

Selleslags «Zeker. Maar horreur was er genoeg op straat tijdens de oorlog, daar keken wij niet van op.»

HUMO Wanneer deed de televisie haar intrede in jouw leven?

Selleslags «Halverwege de jaren 50 arriveerde er een tv in de woonkamer van mijn ouders, maar als rebelse tiener keek ik natuurlijk niet mee. Ik ging met vrienden naar de cinema, drie of vier keer per week, soms zelfs twee keer per dag. Voordien gingen mijn ouders even vaak naar de bioscoop, maar nadat ze een tv hadden gekocht, bleven ze thuis. Heel het sociale gebeuren rond cinema – na de film gingen ze eten bij de Chinees – viel weg. Zelf ben ik wel blijven gaan, en dat doe ik nu nog steeds geregeld op zaterdagavond met vrienden, en nadien eten we samen. Die traditie houden we in ere. Ik vind het nog altijd een cadeau om naar de cinema te gaan.

»Met mijn kinderen ging ik ook veel naar de bioscoop. Helaas waren de projectietoestellen van erbarmelijke kwaliteit, en dan sméékten mijn kinderen me: ga alsjeblieft niet reclameren. Maar als de projectie onscherp is, gá ik reclameren. Ze schaamden zich te pletter (lacht).»

humo Ben jij later een fervent tv-kijker geworden?

Selleslags «Mijn vrouw Sonja (Cantré, één van de eerste omroepsters, red.) werkte natuurlijk voor de televisie, en ik voor Humo, dus we zaten wel in de tv-wereld. Maar heel goed herinner ik me dat niet. Toen de kinderen klein waren, ben ik vermoedelijk meer tv beginnen te kijken, want dan kun je niet meer zo makkelijk naar de bioscoop.»

HUMO Keek jij naar Sonja wanneer ze op tv kwam?

Selleslags «Dat zal wel, want dan was ik thuis bij de kinderen.»

HUMO Heb je voor ‘Alleen Elvis’ ook een tv-fragment gekozen of ben je louter bij je liefde voor de cinema gebleven?

Selleslags «Ik heb een fragment gekozen uit een documentaire van de VPRO. Toen Jos Van den Bergh (coördinator van Cinema Zuid, red.) nog voor die zender werkte, heeft hij een programma gemaakt over fotograaf David Hockney. Ik was toen de setfotograaf. Hockney heeft nogal uitgesproken meningen, wat ik heerlijk vind. Hij gaf een rondleiding in het Museum voor Schone Kunsten in Antwerpen en vertelde over Vermeer. Hij toonde hoe bepaalde perspectieven onmogelijk uit het geheugen geschilderd konden zijn, dus dat Vermeer een camera obscura gebruikt moest hebben. Enorm interessant.

»Die Hockney is een fantastische kerel. In het fragment dat ik heb gekozen, zegt hij: ‘Photography is very boring’ (lacht). Fantastisch, toch? En dat ís natuurlijk ook zo. Je maakt je foto en je kunt er achteraf niks meer aan veranderen, terwijl een schilder op elk moment kleuren en lijnen kan aanpassen. In de fotografie ben je gebonden aan het moment dat je afdrukt. Klik, that’s it. Daarna kun je een beetje schuiven met contrasten, maar je kunt niks essentieels meer veranderen. Dus Hockney heeft gelijk: dat is boring. Maar voor mij is dat net de aantrekkingskracht: je moet het doen op het moment zelf.»

De expo ‘Selleslags pakt uit’ loopt nog tot 22 juni 2017 in het FOMU in Antwerpen. Info: fotomuseum.be.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234