Het anker gelicht: het Ontroerparcours van Annelies Van Herck

Annelies Van Herck had ons op voorhand gewaarschuwd: 'Ik ben een gesloten boek. Je mag mij komen interviewen, maar op eigen risico.'

We wagen het er dus maar op, en spreken af op een terras ergens in de Brusselse rand, een uitspanning die verder vooral een drenkplek voor gepensioneerde hobbywandelaars blijkt te zijn. Van tussen de flapperende hartkleppen en ritmisch kloppende likdoorns: één Ontroerparcours, één!


Enkele quotes


Annelies Van Herck «Door m'n zwangerschap ben ik dezer dagen vaker ontroerd dan me lief is: te pas en te onpas schiet mijn gemoed vol. Maar dat passeert. Daar trek ik me graag aan op: ik wéét ondertussen dat dat passeert.

»Maar de ontroering die alle andere ontroeringen in de schaduw stelt, komt van mijn zoontje Elias. Hij is drieënhalf en hij ontroert mij elke dag. En elke nacht. Niets leuker dan naar je eigen slapende kind kijken. Luisteren hoe hij ademt. Hoe vredig hij daar ligt, helemaal overgeleverd aan de nacht. Ik ruik er ook vaak aan - ik zou me een verslaving kunnen snuiven aan mijn eigen kind. Het is bovendien nogal een praatvaar, en op die leeftijd komen er de gekste dingen uit. Vorige week zaten we in de auto toen hij zei: 'Mama, kun je eventjes stil zijn? Ik wil naar het nieuws luisteren.' (lacht) Kinderen praten hun ouders na: ook daar zit ontroering in.»


HUMO Aan de telefoon had je me al gewaarschuwd dat je een gesloten boek bent: je laat je slechts node kennen.
Van Herck «Voor echt goede vrienden ben ik géén gesloten boek. Maar als je iemand pas leert kennen, is het toch normaal dat je eerst het terrein wat verkent? Dat heeft, denk ik, voor een stuk met opvoeding te maken. Ik heb van thuis een soort gereserveerdheid meegekregen. Als iemand mij bij de eerste of zelfs de tweede ontmoeting meteen zijn levensverhaal begint te vertellen, vind ik dat onbeleefd. En ongepast. En veelzeggend.»


HUMO Heb je enig idee wat jouw - enfin: onze - generatie typeert?
Van Herck (Blaast) «Ik denk dat we het moeilijker hebben dan de generatie vóór ons: alles en iedereen lijkt veeleisender geworden. En dat zal wellicht nog erger worden voor de generatie die ná ons komt.

»Ik heb vanuit de hoofdredactie horen waaien dat er een probleem is met de nieuwe golf kandidaat-journalisten. Men is geschrokken van het kennisniveau van de deelnemers aan de laatste journalistenexamens: dat ligt kennelijk niet zo hoog. Ik heb die examens niet verbeterd, dus daar kan ik niet over oordelen, maar ik weet wel dat ik de basishouding en de leerbereidheid van jonge mensen minstens zo belangrijk vind. Helaas lijkt ook dááraan één en ander te schorten.

»Vijf, zes jaar geleden, toen ik nog af en toe de baan op ging, heb ik tijdens een reportage een stagiaire eens het interview laten doen. 't Was een heel beheersbaar, eenvoudig onderwerp, en ik wou haar toch iéts laten doen: wat heeft ze anders aan zo'n stage? Alleen: tijdens het interview stond ze daar met haar handen in d'r zakken. Ik dacht: maar hoe is dat nu mógelijk? Noem mij oud en conservatief - al heeft dat daar eigenlijk niks mee te maken - maar zo stap je toch niet op mensen af? Wie voor de VRT werkt, is te allen tijde ook een visitekaartje van dit bedrijf: dan kan je maar beter beleefd zijn. En graag ook een beetje assertief: niemand heeft er iets aan als je in je schulp blijft. Dat was nu één geval, maar ik heb dat nadien nog vaker gemerkt. Nu, ik wil niet iedereen over dezelfde kam scheren. En 't zou evengoed vreselijk zijn mochten er zich alleen maar tafelspringers aanmelden.»



HUMO In 1983 vertelde Martine Tanghe in Humo over de bezuinigingen die de BRT destijds geselden. Er diende onder meer bespaard te worden op filmpellicule: voor elke uitgezonden minuut mochten er slechts twee gedraaid worden. Martine zag het toen somber in. Waaraan merk jij dat er nu opnieuw een besparingsronde aan de gang is?

Van Herck «Iedereen moet voortdurend een tandje bijsteken. Voorbeeld: de journalist moet nu zélf de ondertitels bij zijn stukken invoeren. 't Wordt ook niet meer nagelezen door iemand anders, waardoor er makkelijker fouten in sluipen. Er wordt dan wel tien keer gezegd dat we het goed moeten nalezen, maar hoe gaat dat: lees je eigen tekst en je ziet je eigen fouten gewoon niet. Je leest eroverheen.»
HUMO Of jullie krijgen beeldmateriaal uit Fukushima toegestuurd, gooien dat zonder te checken in de ether en merken pas achteraf dat de foute ondertitels erbij stonden.

Van Herck «Toen ik pas bij de VRT werkte, was Irak bijna dagelijks in het nieuws, en toen zat er voortdurend een bevoegde vertaler op de redactie. Maar een permanente Japanse tolk kunnen wij ons nu natuurlijk niet permitteren, en je kan het de journalist niet kwalijk nemen dat hij geen Japans spreekt, hè. Gelukkig hebben we de reflex om, als er fouten gebeuren, één en ander bij te stellen. We zijn geen ezels.»

Het volledige interview met Annelies Van Herck leest u in Humo 3692 van dinsdag 7 juni 2011.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234