Het antwoord van Dyab Abou Jahjah op de brief van Arnon Grunberg: lessen in zionisme

Mijn ideeën reduceren tot een boze tweet van twee jaar geleden is een zwaktebod.

'Het is juist attent van mij om over zionisten te spreken om de misdaden van een staat, die de Joodse staat genoemd wordt, te duiden'

Beste Arnon Grunberg,



Ik heb je brief aan mij in de vorige Humo met veel plezier gelezen. Je hebt een aantal zaken geschreven die mijn intuïtie over jou als een moedige denker bevestigen. Maar je baseren op een tweet van mij, één tweet, om me te beschrijven als iemand die graag scheldt en schelden gebruikt als strategie, is flauw, en bovendien onterecht. We schelden allemaal af en toe, maar tot nader order heb ik nooit in een debat, in een column of in een artikel gescholden. Ondanks het feit dat ik al vijftien jaar elke dag systematisch uitgescholden word: in kranten, op televisie, via e-mail en de laatste jaren via sociale media. Bovendien ging het toen om een tweet bedoeld om de hypocrisie van een politicus, een machthebber, aan te klagen. Een tweet waarin ik hem een zionistenpijper noemde, en waarvan ik al lang afstand heb genomen. Ik heb afstand genomen van het schelden, niet van de inhoud die erachter zit. De inhoud klopt naar mijn mening, want de N-VA, die ooit pro Palestina was, heeft effectief haar ziel verkocht aan de pro-Israëllobby. De kopstukken van die lobby zitten nu zelfs grotendeels in die partij – Ludo Van Campenhout, bijvoorbeeld – en ze zijn lang niet allemaal Joden.

Je wilt dat ik over Palestina/Israël communiceer op een manier die constructief kan zijn. Ik vind dat ik dat net doe. Je moet mijn communicatie ook in de juiste context plaatsen. En dan zul je dat ongetwijfeld ook gaan inzien. Ik was 5 jaar in 1976, toen Israël mijn dorp in Zuid-Libanon binnenviel en zijn milities daar een slachting liet uitvoeren. Het is een mirakel dat mijn moeder, mijn broertje van zes maanden en ik die dag hebben overleefd. Andere familieleden hadden niet zoveel geluk en werden die dag vermoord. Ik bespaar je de details. In 1982 kregen we een nieuwe les in zionisme, deze keer met luchtbombardementen op burgerdoelwitten tijdens de invasie van Libanon. Ik was 11 en zag hoe huizen in Sidon en in mijn wijk vanuit de lucht werden platgebombardeerd. Onder het puin stierven kinderen van mijn leeftijd met wie ik vaak had gespeeld. Tussen 1982 en 1985 heb ik als kind en jonge puber onder de bezetting van Israël geleefd. Elke dag moest ik onderweg naar school een Israëlische checkpoint passeren. Elke dag werd ik vernederd, beledigd en soms geslagen.

Ik heb dus geen boeken van Ilan Pappé nodig, en geen rapporten van Amnesty en van Human Rights Watch, om Israël en het zionisme te begrijpen.

En ondanks dat alles draag ik geen haat in mijn hart, zelfs niet voor de soldaten die ik met mijn eigen ogen de wreedste daden zag plegen. Ik ken wel woede, emotionaliteit af en toe, maar geen haat. En als ik over zionisten spreek, spreek ik niet over alle Joden, maar enkel over die mensen die de staat Israël en haar bezetting steunen. Maar ik kan ook over Joodse soldaten, Joodse vliegtuigen en Joodse misdadigers spreken zonder daardoor meteen een antisemiet te zijn. Net zoals Joden en andere Europese volkeren tijdens de Tweede Wereldoorlog het over ‘de Duitsers’ hadden en niet altijd over nazi’s, zonder daardoor meteen racistisch anti-Duits te zijn. Het is juist attent van mij om over zionisten te spreken om de misdaden van een staat, die de Joodse staat genoemd wordt, te duiden, vind je niet?

Mijn ervaringen, mijn inzichten, ideeën, talloze artikelen, columns en boeken hierover én over een mogelijke rechtvaardige oplossing reduceren tot een boze tweet van twee jaar geleden is een zwaktebod. Je kunt beter.

Ik heb ook een persoonlijke vraag voor jou, Arnon. Ik weet dat jouw zus ervoor heeft gekozen om vanuit Nederland naar Israël te verhuizen. Ik ben benieuwd of je daar met haar over praat, en wat je haar dan vertelt.

Het is natuurlijk niet verkeerd om van land te veranderen en te kiezen waar je gaat leven. Maar Joden die buiten Palestina geboren zijn en die naar Israël verhuizen, gaan daar niet zomaar wonen. Joden uit de hele wereld krijgen daar meteen de nationaliteit op basis van racistische apartheidswetten. Een Jood uit Amsterdam mag nu in Palestina gaan wonen in het huis – vaak is het letterlijk zo – van een Palestijn die in een vluchtelingenkamp woont en die niet naar zijn huis, dorp, stad, land mag terugkeren. Dat is niet louter een onschuldige migratie; hiermee maak je jezelf een onderdeel van een etnische zuivering die nog steeds bezig is. Ik hoop dat je dat ook inziet.

Ik nodig jou van harte uit om mij deze zomer in Libanon te bezoeken, waar we nog dieper hierover en over nog veel meer kunnen praten. En wie weet, misschien zullen we een common ground vinden, die anderen ook kan helpen.

Hartelijke groet,

Dyab Abou Jahjah

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234