null Beeld

Het beste van Roy Orbison volgens Dimitri Verhulst

Natúúrlijk hebt u 'De helaasheid der dingen' van Dimitri Verhulst verslonden, en herinnert u zich als was het gisteren het hoofdstuk 'Alleen de allenen' (naar 'Only the Lonely'). Hoe de verstokte Roy Orbison-fans, onder wie de verteller, er maar ternauwernood in slagen Roy's comebackshow uit 1987 in de Coconut Grove in LA op televisie te aanschouwen.

Op bezoek bij een Iraans koppeltje dan nog wel, 'in de eerste root huizen die je zag als je Reetveerdegem vanuit het westen binnenreed. Koten. Rattenhuizen.' Het televisietoestel van de onfortuinlijke fans was een paar uren eerder immers door een onvermurwbare deurwaarder ('een gigantische klootzak') in beslag genomen, wegens te veel openstaande caféschulden.

Een mooiere lofzang op een artiest dan op Roy Orbison in 'Alleen de allenen' hebben wij nooit gelezen. Aan de schrijver dus om, aan de vooravond van de 20ste verjaardag van de dood van the Big O. (6 december) en de release van de verrukkelijke box 'The Soul of Rock and Roll (zie recensie verder), de ultieme Humo-podselectie samen te stellen. (cp)

undefined




undefined

null Beeld
null Beeld
null Beeld

undefined


1. TK Blues (The Teen Kings - live) - 1956

Het prille begin, onder het legendarische Sun-label. Roy, nog zonder bril, heeft daar nog lang niet de looks van Hugo Claus en kent nog niet de helft van zijn stemmogelijkheden. Maar hij is een uitstekende leerling uit wat later bekend zal staan als de klas van '55. De wieg waarin ook Elvis Presley en Johnny Cash lagen, met zo'n poussette wil een mens al eens in het stadspark gaan wandelen.


2. Twinkle Toes - 1966

Het zou een nummer van Scott Walker, dat andere monument, kunnen zijn: dat balanceren tussen lichtvoetigheid en kunstigheid. Muziek die kan worden gespeeld in de pannenkoekenzaak en op de academie. En die ze dan maar nergens spelen.


3. Uptown - 1959

Gewoon, rock-'n-roll. Brave weliswaar. Maar goeie.


4. Dream Baby - 1987 ('Black & White Night')

Eén van de beste liveplaten mij bekend. Met een gastlijst om van te suizebollen: stuk voor stuk kleppers die blij zijn dat ze tot aan de enkel van hun leermeester mogen reiken. Ik heb geen enkele muzikant ooit met meer fierheid naast zijn idool zien staan als hier Bruce Springsteen naast Orbison, of het moest zijn Eddie Vedder naast Neil Young.


5. Leah - 1962

In de hele popgeschiedenis zijn er maar 2 liedjes waar het slagwerk op een grandioze manier voor de intro zorgt, een intro die zo specifiek is dat het hele verdere lied niet zou kunnen of mogen bestaan zonder. Het ene is 'Sunday Bloody Sunday' van U2, het andere is 'Leah'.


6. Running Scared - 1961

Een meesterproef van opbouw, met de zanger in de rol van triomfator. Dit is hoe een verhaal wordt verteld in liedvorm. Weg dat gedoe met refreinen, dat eindeloze gerepeteer van steeds dezelfde holle zinnen. Recht op doel af. Zoals in zijn periode met The Teen Kings en zoals vaker in zijn verdere carrière zag Orbison het nut niet van liedjes die nodeloos lang duurden. Uitverteld is uitverteld, basta. De rest is melkerij.


7. Crying (met k.d.lang) - 1987 ('Hiding Out'-soundtrack)

Je gaat mij niet horen beweren dat de oorspronkelijke versie niet beter zou zijn, maar deze versie is dan weer veel te goed om alleen maar een curiosum te zijn. Ongeoefende oren twijfelen soms wie welke zangpartij voor zijn rekening neemt in dit duet, zo dicht zitten de stemmen hier op elkaar.


8. In Dreams - 1963

Wat mij betreft is Roy Orbison geboren om dit lied te schrijven. Zijn magnum opus. Als iemand jou achter je rug om op een karaokeavond heeft ingeschreven om dit lied te zingen, dan kun je zeggen dat je een ferme kloot bent afgedraaid.


9. Rattled - 1988 ('The Traveling Wilburys Vol. 1')

De Koningin Elisabethwedstrijd wordt met deze muziek niet gewonnen en dat hoeft ook niet. Het is het speelplezier waar het hier om draait. Zijne verstopteneusheid Bob Dylan, een Beatle (George Harrison), een hartenbreker en The Big O samen in het tuinhok van hun vader met een gitaar. Zelfrelativerend en altijd goed voor het bal van de pompiers.


10. You May Feel Me Crying - 1988/1997 ('The End of Violence'-soundtrack)

De klank van de comeback die helaas niet kon worden doorgezet.


11. Kill Zone (T-Bone Burnett & Roy Orbison) - 2008

(Uit de T-Bone Burnett-cd 'Tooth of Crime').

Dan ben je twintig jaar dood en breng je nog één van de beste nummers van het jaar uit. Geef toe, de nieuwe songs die Freddie Mercury als lijk uitbracht zijn compleet belabberd en staan nergens vergeleken bij dit.

Dimitri Verhulst

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234