Het beste volgens Humo in 2014: de cd top 40 (deel 2)

Een klein dozijn gekneusde ribben, twee blauwe ogen, een gescheurde milt en een schedelbreuk later werd in het Ohm-hok besloten om van Humo’s top 20 van 2014 voor de aardigheid een top 40 te maken. Vandaag krijgt u deel 2. Geniet ervan, en aan (fvd): beterschap!


35. Beck: ‘Morning Phase’

Beck heeft een gek jaar achter de rug: eerst was er ‘Song Reader’, twintig liedjes die hij enkel als bladmuziek uitbracht (om ze te kunnen horen, moest u ze zelf spelen, of iemand inhuren die daartoe in staat was), en daarna maakte hij ‘Sea Change’ nog eens opnieuw, zijn onderkoeld, in toon en onderwerpen stevig van de rest van zijn oeuvre afwijkende meesterwerk uit 2002. Althans dat was de teneur over ‘Morning Phase’, net als zijn twaalf jaar oudere broer een veellagige groeiplaat waarop sfeer en afdronk belangrijker waren dan songs. ‘Hoe hij deze orkestrale pracht ooit live denkt te kunnen brengen, is me een raadsel,’ schreef Onze Man in februari. Op 11 september in Vorst kreeg hij een antwoord: Beck bracht het níét. Hij speelde een best of-show en iedereen was tevreden.


34. Eagulls: ‘Eagulls’

‘Eagulls’ is monotoon, drammerig, en levert het soort concerten op waarbij je achteraf verwacht warm spuug en lauwe pils uit je kleren te moeten wringen. ‘Eagulls’ is ook: slim, meeslepend, en voorzien van een overweldigend gaaf geluid. Samen: withete punk met een ijskoud newwavelaagje eroverheen. En een plaat die aanvoelt als een zaak van leven en/of dood: zo hadden we er dit jaar, op die paar verzamelaars van de IS-singers na, niet veel.


33. Hiele: ‘Essential Oils’

Begin april gingen we dagelijks een uurtje liggen weken in de analoge bubbelbaden van elektronicaproducer Roman Hiele, en verrek: acht maanden later blijven ze ons bedwelmen, betoveren en intrigeren. Hiele laat z’n machines afwisselend vonken en pruttelen, maar houdt ze tegelijk stevig in de tang: het resultaat zijn acht beheerste tracks die heerlijk schipperen tussen ingetogen en frenetiek, melancholisch en jolig, weids en claustrofobisch.


32. St. Vincent: ‘St. Vincent’

Enigszins klein behuisd stond ze afgelopen zomer in de Pukkelpopse Club-tent, geprogrammeerd bovendien tegenover allerhande groots en meutes lokkends, en dus ook niet voor bijster veel volk. Wat St. Vincent niet belette om een full-blown spektakel neer te zetten dat deed denken aan de Bowie uit de golden years. Ze citeerde rijkelijk uit haar vijfde, naar zichzelf genoemde plaat, waarop ze na haar felgesmaakte maar sterk naar Talking Heads ruikende uitstapje met David Byrne (‘Love This Giant’, 2012) weer helemaal klinkt als zichzelf: recalcitrant geniaal.


31. Karen O: ‘Crush Songs’

Bedoeld voor iedereen die weet hoe het voelt om de scherven van een gebroken hart van de vloer te moeten rapen. Gemaakt door iemand die zo veel rauwe popgevoeligheid bezit dat ze simpelweg haar eigen dagboeknotities kan zingen; nóg zal Karen O weten te ontroeren. Ook: een zangeres die aldoor buiten de lijntjes kleurt – niet om te vernieuwen, maar omdat nauwkeurigheid in het licht van het Grote Zeer amper uitmaakt. Een verzameling onafgewerkte, naakte, rillende aanzetten tot songs, en van het meest persoonlijke dat u dit jaar in de platenwinkel kon vinden.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234