null Beeld

Het betere bingekijken: 5 troeven van 'Stranger Things'

Netflix noemt elke nieuwe serie die ze op de wereld loslaat the next big thing, maar wij weten wel beter: niet elke wind die de streamingreus laat, ruikt even fris als pakweg ‘House of Cards’. Over ‘Stranger Things’, een heerlijk nostalgische reeks die de kijker meeneemt naar de prachtige jaren 80, zijn we wél laaiend enthousiast. Vandaar: vijf redenen waarom ‘Stranger Things’ uw nieuwe Netflix-verslaving moet worden!

'De tieners van nu zullen Winona Ryder ook geweldig vinden'


1  De waanzinnig intrigerende plot

‘Stranger Things’ is een feest voor het oog, maar kan ook bogen op een uitstekende plot, die ‘Indiana Jones’-gewijs met een heerlijke rotvaart voortdendert. Alles begint met de geheimzinnige verdwijning van de jonge Will Byers. Zijn drie vriendjes zijn vastbesloten om hem terug te vinden, en stoten tijdens hun zoektocht op een mysterieus meisje, Eleven, dat meer lijkt te weten over Wills verdwijning. Naast die centrale verhaallijn meandert ‘Stranger Things’ vrolijk andere richtingen uit: we maken kennis met een geheime overheidsorganisatie die zich bezighoudt met onfrisse experimenten, met een Amerikaanse sheriff die zo zijn eigen demonen te bestrijden heeft én er is plaats voor een hitsige high school-romance. Toch voelt de serie nooit overvol aan, dankzij de frisse, jeugdige wind die erdoorheen waait. In wezen is ‘Stranger Things’ een ouderwets avonturenverhaal, zo eentje waarvoor kinderen vroeger met een zaklamp onder de deken kropen – en waarin de regering uit booswichten bestaat en de nerds uiteindelijk aan het langste eind trekken. Of dat hopen we toch.


2  De comeback van Winona Ryder

Met Winona Ryder, die de moeder van het verdwenen jongetje speelt, heeft ‘Stranger Things’ een waar eightiesicoon als uithangbord. De carrière van Ryder nam in de jaren 80 een steile vlucht, met cultfilms als ‘Beetlejuice’ en ‘Heathers’. In de jaren 90 behoorde de actrice zelfs tot de absolute top van Hollywood: ze hing een tijdje aan de stoere arm van Johnny Depp en speelde in kaskrakers als ‘Edward Scissorhands’, ‘Little Women’ en ‘Girl, Interrupted’. Maar daarna begon de ster van Ryder plots te tanen, met als trieste dieptepunt een veroordeling voor winkeldiefstal in 2001. Naar eigen zeggen pleegde Ryder de feiten onder invloed van pijnstillers. Nadien kreeg de actrice sporadisch nog een bescheiden bijrolletje toebedeeld, maar het was vijftien jaar wachten – op ‘Stranger Things’, dus – voor een échte comeback. En wat voor één: Ryder is hoogst geloofwaardig als de vastberaden, maar lichtjes doorgedraaide Joyce – alsof al die jaren van depressie en angstaanvallen de actrice extra munitie hebben gegeven. De regisseurs van ‘Stranger Things’, de gebroeders Duffer, konden alvast nauwelijks geloven dat ze met de legendarische ster mochten samenwerken: ‘In het begin voelde het onwennig aan om haar te vertellen wat ze moest doen. ‘Dat is wel Winona Ryder, hè!’ Maar als je zes maanden samenwerkt, zet je je daar op een bepaald moment overheen.’ Over de al dan niet tanende star quality van Ryder zijn de broers formeel: ‘We waren er zeker van dat de tieners van nu Winona geweldig zouden vinden, net zoals hun ouders massaal voor haar vielen in de jaren 80.’

undefined

null Beeld

undefined

'Het was 15 jaar wachten op een échte comeback van Winona Ryder (links), maar in 'Stranger Things' is ze hoogst geloofwaardig als de vastberaden maar lichtjes doorgedraaide Joyce.'


3  Ontplofte kapsels en mom jeans

‘Stranger Things’ is een nostalgische trip doorheen de jaren 80, een bewegend museum dat de cinema, mode, politiek en zelfs eetgewoontes van die tijd (die toastwafels!) hyperrealistisch in beeld brengt. Dat de tweelingbroers Matt en Ross Duffer hun filmgeschiedenis kennen, blijkt uit de talrijke verwijzingen naar horrorklassiekers van toen, zoals ‘Alien’, Halloween’ en ‘The Thing’. Daarnaast wordt vooral regisseursheld Steven Spielberg met visuele schouderklopjes overladen: in de kelder waar het groepje jongens verzamelt, hangt een poster van ‘Jaws’ aan de muur, terwijl Eleven, het mysterieuze meisje dat de jongens in het bos aantreffen, verdacht veel weg heeft van E.T., uit Spielbergs gelijknamige klassieker uit 1982. Een andere levende legende die door de serie in de bloemetjes wordt gezet, is horrorauteur Stephen King. De makers gingen voor de titel van hun serie duidelijk leentjebuur spelen bij ‘Needful Things’, Kings klassieke horrorverhaal uit 1991. De titel van de vierde aflevering, ‘The Body’, is dan weer een vette knipoog naar Kings gelijknamige novelle uit 1982. De horrorauteur liet alvast weten geflatteerd te zijn en outte zich op zijn beurt als fan van de reeks.

Dat het vroeger niet allemaal beter was – remember de kitsch van de jaren 80 – durft ‘Stranger Things’ gelukkig ook te laten zien: de serie maakt pijnlijk duidelijk dat homofobie in het Amerika van de jaren 80 even gewoon was als ruis op het televisiescherm. Ook de wrede kwelling van de telefoon met kruldraad – waardoor intieme telefoongesprekken willens nillens met de rest van het gezin gedeeld moesten worden – komt in ‘Stranger Things’ aan bod. En dan is het natuurlijk lachen geblazen met de ridicule modetrends uit die tijd: zo torsen enkele vrouwelijke personages de potsierlijke, ontplofte kapsels uit die tijd op hun hoofd, en betekent ‘Stranger Things’ helaas ook de terugkeer van de gevreesde mom jeans, een broek zo foeilelijk dat Jani er spontaan een hartaanval bij zou krijgen.


4  De jeugdige hoofdrolspelers

Maar liefst vijf hoofdrollen in ‘Stranger Things’ worden door jochies vertolkt die nog maar net hun melktanden kwijt zijn. Daarmee zondigt de reeks tegen de belangrijkste wet in Hollywood: ‘Gij zult niet met dieren of kinderen werken.’ De jeugdige cast past wel perfect bij de eighties vibe die de serie beoogt. De jaren 80 waren immers de hoogdagen voor avonturenfilms met kids in de hoofdrol – zie bijvoorbeeld ‘E.T.’, ‘The Goonies’ of ‘Stand By Me’. De echte sterren van ‘Stranger Things’ zijn dan ook Mike, Dustin, Lucas en Will, de vier sullige vrienden die in ware jaren 80-stijl op Chopper-fietsen rondpeddelen, in hun kelder het nerdy spelletje ‘Dungeons & Dragons’ spelen en op school in elkaar worden geslagen door pestkoppen. De jonge acteurtjes (gemiddelde leeftijd: 13) worden enkel nog overklast door Millie Bobby Brown, in de rol van de mysterieuze Eleven. De 12-jarige (!) Bobby Brown speelt de getraumatiseerde Eleven met een hypnotiserend naturel – al had haar moeder in het begin zo haar twijfels bij de drastische carrièrewending van haar dochter: ‘Ik moest voor de rol van Eleven mijn haar afscheren, maar mijn moeder was doodsbang voor het resultaat. Toen ze zag dat ik er ook met een gemillimeterd hoofd nog steeds als een meisje uitzag, draaide ze gelukkig bij.’ De inspiratie voor haar vertolking haalde Bobby Brown trouwens ook uit een film van Spielberg: ‘De regisseurs vertelden me dat Eleven zich tot de andere kinderen moest verhouden als E.T. tegenover Elliott en zijn vrienden. Eleven lijkt met haar wereldvreemde gedrag ook wel een beetje op een alien.’ Ook het acteertalent van Millie Bobby Brown doet, zeker gezien haar prille leeftijd, buitenaards aan.


5 De perfect gekozen muziek

Eén blik op het lijstje met songs dat in ‘Stranger Things’ voorkomt – surf eens langs Spotify, waar de makers voor u een verrekte handige playlist prepareerden – en u weet meteen dat ook de muziek utterly amazing is. En nooit lukraak gekozen: in de eerste aflevering schalt ‘She Has Funny Cars’ van sixtiesicoon Jefferson Airplane uit de radio van het restaurant waar Eleven voor het eerst opduikt. Het nummer opent met de tekstregel ‘Every day I try so hard to know your mind / And find out what’s inside you / Time goes on and I don’t know just where you are / Or how I’m going to find you’ – lees: past perfect bij de verwarde blik van Eleven én de verdwijning van Will.

Muzieksamenstellers Nora Felder en David Klotz graaiden ook in het beste van de eighties: ‘Should I Stay or Should I Go’ van The Clash, ‘I Melt with You’ van Modern English, ‘Nocturnal Me’ van Echo & The Bunnymen, ‘Sunglasses at Night’ van Corey Hart, ‘Atmosphere’ van Joy Division en ‘Elegia’ van New Order – dat laatste was ook te horen in de terminaal hippe eightiesflick ‘Pretty in Pink’. Nog meer knipogen? Bij de aftiteling van aflevering twee schalt ‘Hazy Shade of Winter’ uit uw televisiespeakers, de Simon & Garfunkel-cover van The Bangles uit de soundtrack van ‘Less than Zero’.

Maar niks draagt meer bij tot de omineuze sfeer dan de speciaal voor de serie gecomponeerde soundscapes van Kyle Dixon en Michael Stein: hun analoge synthesizerklanken herinneren aan het allerbeste van horror- en scifigrootmeesters John Carpenter (vooral ‘Assault on Precinct 13’ en ‘The Fog’) of Wendy Carlos (‘Tron’, ‘The Shining’), maar ook aan de hedendaagse synthporn van Boards of Canada, Com Truise of Actress. Dixon en Stein staan overigens op de loonlijst van het synthkwartet S U R V I V E, die in september hun nieuwe plaat ‘RR7349’ op de wereld loslaten.

Zullen we u tot slot nog even richting fauteuil stampen met de dienstmededeling dat ‘Stranger Things’ hoogstwaarschijnlijk een tweede seizoen krijgt? Kruisen, die vingers.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234