Het buikgevoel van King Krule. 'Ik ben geen visionair. Hoogstens een narcist'

Op maandag 11 december staat King Krule in De Roma in Antwerpen. Wie er op de eerste rij postvat, doet dat op eigen risico. ‘Songs schrijven is als kakken: niet te veel over nadenken, gewoon laten gebeuren.’

King Krule is Archy Marshall, als kind zo introvert en stil dat men heeft laten testen of hij mentaal wel in orde was. Nu is hij al acht jaar de toekomst van de Britse muziek en nog steeds maar 23. Hij verstopt zich achter pseudoniemen – Zoo Kid, Pimp Shrimp, Edgar the Beatmaker, Edgar the Breathtaker – maar blijft aldoor zijn jaloersmakend getalenteerde zelf, én aanhoudend raar. Evengoed speciaal: wanneer we hem in een Brussels hotel spreken, staat Get Ready! op minder dan twee meter afstand van ons comebackfoto’s te maken. Op aanraden van iemand van de platenfirma bestelt Marshall een vers geperst kiwisapje.

HUMO ‘The Ooz’, dus. Met je broer organiseerde je drie jaar geleden de kunsttentoonstelling ‘Inner City Ooz’. ‘Ooz’ is ‘Zoo’ achterstevoren, en Zoo Kid was je eerste pseudoniem. Ben ik nog mee?

Archy Marshall «Ik vind het een mooie combinatie van letters. Met deze plaat wou ik ze officieel van mij maken.»

HUMO Op een oude Bandcamp-pagina wordt de muziek van Dik Ooz, nog een oud project, omschreven als loungecore, vanilla jazz en midget waltz: onbestaande genres. Is het je bedoeling om luisteraars op het verkeerde been te zetten?

Marshall «Midget waltz? (lacht hard) Die herinnerde ik me niet meer. Nee, mensen op het verkeerde been zetten interesseert me niet. Maar muziek wordt toch leuker als we mogen lachen? Als ik tijdens een optreden vermoed dat het publiek zich verveelt, heb ik de neiging om mijn teksten in een onnozel comedy-accent te zingen. Mensen die zichzelf te ernstig nemen, zijn te mijden.»

HUMO Hebben anderen jou ooit te ernstig genomen?

Marshall «Toen ‘6 Feet’ uitkwam, werd ik in de kranten de stem van een generatie genoemd, terwijl ik het over mezelf had. Ik ben geen visionair, hoogstens een narcist. Vroeger nam ik mijn muziek – nóóit mezelf – wel iets meer au sérieux dan nu. Ik liep een tijdje hoog op met sociaal realisme. Shane Meadows, Ken Loach, Mike Leigh, al die Britse regisseurs die het leven van de working class in een film vatten: ik wou hetzelfde doen in mijn muziek. Het leven op straat, de politie die te hardhandig optreedt, die dingen. Ik was 15 en ik vond mezelf een hele meneer toen ik nog een stapje verder ging en het sociaal surrealisme uitvond: dezelfde inspiratiebron, verwerkt in absurde beelden. Nu denk ik niet meer in dat soort theorieën.»

HUMO Denk je soms van je oude songs: ‘Ik wist toen niet waar ik het over had’?

Marshall «Niet echt. Mijn meest onvolwassen song is ook mijn succesvolste, dus het maakt weinig uit. ‘Easy Easy’ heb ik als kind geschreven, maar het was wél uit het leven gegrepen. Over een vervallen broodje dat ik bij Tesco (Britse supermarktketen, red.) had gekocht. Ik kon mijn geld niet terugvragen, want ik was het bonnetje kwijt (lacht). Ik vond het hilarisch toen Willow Smith, de dochter van Will, later uitgerekend díé song coverde. Dat meisje heeft nog nooit een Tesco van dichtbij gezien. Maar het klonk goed. En het is een aangename gedachte dat via haar de Fresh Prince zélf al van mij heeft gehoord.

»Een jaar of zes geleden speelde ik in een kerk in Polen toen het publiek na afloop maar blééf klappen, vijftien minuten lang, dat ging maar door. Nooit meer meegemaakt. Enfin, ik vond dat ik terug het podium op moest om hen te bedanken, maar ik had geen songs meer. Toen heb ik ‘Easy Easy’, dat ik al drie jaar niet meer had gespeeld, opnieuw bovengehaald. Een opname daarvan werd een hitje op YouTube, en toen vond Rodaidh McDonald, de producer van ‘6 Feet Beneath the Moon’, dat het op mijn debuut moest. Ik wilde niet, maar ik heb me laten overhalen. People seemed to like it...»

HUMO In 2012, kondigde je in de Botanique ‘Easy Easy’ aan met ‘This song is old,’ waarop iemand in het publiek ironisch ‘Like you!’ riep. Je was toen 17. Heeft het je geërgerd dat je leeftijd zo lang een gespreksonderwerp is gebleven?

Marshall «Nee, ik zag mijn leeftijd als een handig excuus. Ik loop op festivals al backstage sinds ik een vroege tiener was. Tien, vijftien jaar jonger dan de andere muzikanten daar. Mijn vrienden en ik deden dan weleens iets onnozels, lichte vandalenstreken en zo, maar omdat ik zo jong was, kwam ik ermee weg. Door mijn leeftijd heb ik me lang onaantastbaar gevoeld. Mijn babyface hielp niet om meisjes te versieren of om clubs binnen te kunnen, maar zo had ik nog iets om naar uit te kijken (lachje).»

HUMO Die foto op de hoes van ‘The Ooz’, zou dat een uitvergroting van één van jouw spermacellen kunnen zijn?

Marshall (grijnst) «Shit, nu wou ik dat het dat was. Maar het is een condensatiespoor van een vliegtuig. Ik weet al drie jaar dat ik voor mijn volgende plaat een foto van zo’n spoor als hoes wilde, en ik heb mijn broer, die kunstenaar is, gevraagd om een maand lang het luchtruim in de gaten te houden. Hij heeft er een stijve nek en duizenden foto’s aan overgehouden, maar ik ben heel blij met het resultaat.»

HUMO Het geluid en de thematiek doen vermoeden dat je je voor ‘The Ooz’ door horrorfilms hebt laten inspireren.

Marshall (lacht) «Ja. Mensen bang maken voor de kunst vind ik nog steeds één van de betere creatieve ideeën. Het is vooral een plaat over mezelf, hoor, over mijn achtergrond en Zuid-Londen, maar het is niet toevallig dat ‘The Ooz’ op een vrijdag de 13de is uitgekomen.»

HUMO Je jaagt vast ook de marketeers van je platenfirma de stuipen op het lijf. Na je doorbraak vier jaar wachten om te bevestigen is láng. ‘The Ooz’ lijkt me ook moeilijk in de markt te zetten. En je sloeg het voorstel af om met Kanye West te werken.

Marshall (lacht) «Het gebeurt dat iemand van het label iets tegen me zegt als: ‘Waarom ga je niet eens dit soort muziek opnemen, of waarom bel je díé muzikant niet eens op?’ Domme ideeën, omdat ze geen artistieke maar commerciële drijfveren hebben. Wat ik doe, doe ik voor mezelf – maar het is aangenaam dat ik onderweg anderen kan raken. In mijn geval zijn dat vooral de weirdo’s, de speciale karakters, de mensen die aan het leven lijden... Heel toegewijde fans, merk ik.»

HUMO De lijn tussen toegewijd en kierewiet is dun.

Marshall (aarzelt) «Ik heb stalkers gehad. Mensen die aan mijn huis komen opdagen, daar bivakkeren en niet vertrekken voor ik een praatje met hen heb gemaakt. Dat soort gedrag begrijp ik niet, maar het stoort me ook niet: ze hebben nooit wapens bij zich of zo.»

HUMO Je eerste plaat, je eerste concert en je eerste samenwerking met Frank Ocean – jammer dat dáár niets uit is voortgekomen – heb je al achter de rug. Wat is je recentste primeur?

Marshall (denkt lang na) «Geen idee. Ik kom nu alleen op dingen die niet voor publicatie vatbaar zijn.»

HUMO Oké, welke eerste keer hóóp je nog mee te maken?

Marshall «Ik heb nog nooit een relatie met een muzikante gehad. Ik heb al kunstenaressen als liefje gehad, maar nooit iemand die ook muziek maakt. Lijkt me nochtans geweldig: ’s ochtends opstaan en meteen samen aan een song kunnen werken. (Ernstig) Ik kijk er al naar uit.»

HUMO Wat bedoel je als in ‘Vidual’ zingt: ‘I saw some crimes when I was young / And now my brain is gunk’?

Marshall «Ik heb een kleurrijke jeugd gehad. I did a lot of bad stuff. Beetje graffiti hier, paar kleine diefstallen daar, een drugsdealtje ginder. Ik heb ook veel tijd doorgebracht tussen criminelen, en die achtergrond vertaal ik in dat nummer naar een personage dat graag crimineel zou zijn, maar er niet echt voor is gemaakt. Haar hersenen zijn gunk – slijm, smurrie – omdat ze erin blijft hangen en niet ziet dat ze beter een andere weg zou zoeken.

»(Plots) Shit man, dat kiwisapje... Ik weet niet wat daarin zit, maar het snijdt recht door mijn darmen. Ik moet naar het toilet, sorry. (Grijnst) Past perfect bij het begin van ons gesprek. Schijten: the circle of life!»

King Krule speelt op 11 december in De Roma.

‘The Ooz’ is uit bij True Panther Sounds.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234