Het demoverslag van Humo's Rock Rally: 879 ingezonden demo's en een handvol pikante plaatjes

Het is zover: de honderd geselecteerden voor de preselecties van Humo’s Rock Rally zijn gekozen. Op hun liveoptredens is het nog een maandje wachten, maar het bloed, het zweet, de lach en de traan die de 879 stoutmoedigen onze jury middels hun demo bezorgden, delen we nu al graag met u.

'Aan Linde uit Gent: hartelijk dank voor de foto van je tepel'

----> Ontdek alle geselecteerde artiesten en de voorrrondes hierzo

Of ik na het gadeslaan en de verslaggeving van het livegedeelte van de vorige editie van Humo’s Rock Rally zin had om dit keer mijn oor al vanaf het demogedeelte mede te luisteren te leggen? Het was een vraag waar ik vol overtuiging ja op had geantwoord, en waarvan ik mij intussen heb voorgenomen er een volgende keer een nachtje langer over na te denken. 879 deelnemers, dat zijn er waanzinnig veel voor gelukkig geen man alleen – de demoselectie wordt uitgevoerd door een doorgewinterd Humo-tweespan dat tot het einde der tijden anoniem wenst te blijven.

Ik leerde al snel dat de jury werkt met een systeem gaande van 1 tot 5 sterren. Vijf sterren voor een groep of artiest waarbij wordt overwogen om de wedstrijd in zijn geheel te annuleren en de winnaar meteen bekend te maken (niet voorgekomen), vier sterren voor ‘met verve geselecteerd’, drie sterren voor de twijfelgevallen, twee voor die deelnemers bij wie men rustig mails kan checken zonder al te zeer gestoord te worden, en één voor het helaas niet zo selecte aantal dat tot vloekens toe op de zenuwen werkt.

Van de deelnemende artiesten wordt gevraagd drie songs in te dienen waarvan maximaal één cover, begeleid van een korte biografie, de namen en leeftijden van de groepsleden, een groepsfoto, en de vijf invloeden waar de mosterd het overvloedigst gehaald werd. Wat dat laatste betreft alvast dit: mocht Josh Homme tussen nu en 2022 komen te overlijden, dan zult u mijn naam in deze kolommen niet meer aantreffen. Stonerrock is vele jaren na zijn hoogdagen nog steeds het meest gebezigde genre in Flanders Fields, en na anderhalve dag had ik mijn portie derde- tot vijfderangs Queens of the Stone Age ruim gehad. Hiphop blijft hondspopulair, evenals singer-songwriters, doom-, black-, thrash- en andere metal, en, jawel, ska en reggae.

Als er één genre echter alle andere het nakijken zou geven, mocht het een genre zíjn, dan wel autotune. Als ik van de 879 deelnemers er 500 onvervormd met de eigen stem heb horen zingen, zal het veel geweest zijn. Toegegeven: in sommige gevallen was dat een zegen. Aan die ene 54-jarige die autotune links liet liggen en drie songs lang op zoek was naar de juiste toonaard: misschien is het tijd om eens een zoekertje te plaatsen en daarin de woorden ‘wegens stopzetting hobby’ te gebruiken.

Eén deelnemer had naar eigen zeggen de mosterd gehaald bij Django Reinhardt, ‘en dan vooral bij diens gitaarspel’. Een te verdedigen keuze, al waren Reinhardts kwaliteiten als stukadoor, interieurarchitect en landmeter toch ook niet te versmaden. En aan al die 40-plussers die vinden dat ‘Jimmy Hendrickx’ de allergrootste is: als u op die leeftijd nog steeds niet weet hoe zijn naam geschreven wordt, bent u er misschien toch ook weer niet zo heel hard door beïnvloed. Wat na beluistering uwer prestaties doorgaans ook bleek. En Noordkaap – winnaar in 1990 – hoeft blijkbaar nog maar een reünie aan te kondigen of half Vlaanderen is er alweer door beïnvloed. Is toegestaan.

Voorts kwam u uit zowat alle uithoeken van het land. Twee groepen uit Sankt Vith (jullie kennen elkaar, neem ik aan?), een hoop – meestal goedgezind – uit Lier, new wave uit Diepenbeek, Bilzen en de gemeenten daarrond, funk traditiegetrouw uit de Kempen, terwijl men voor hiphop in Leuven, Groot-Limburg of de Brusselse binnenstad moet zijn. In de Brusselse rand daarentegen grossiert men in elektropop, voor metal trekt u best naar Maasmechelen, Kortrijk of de Westhoek, terwijl in Brakel en Geraardsbergen de metal het meest doom en dark is. Let u overigens wel een beetje op met die ecologische voetafdruk van u? Groepen met leden uit Antwerpen, Gent én Hasselt waren geen uitzondering.

De traditionele bezetting van zang-gitaar-bas-drums mag anno 2019 blijkbaar zo stilaan op de schop: muziek maakt men tegenwoordig alleen, met twee, of met negen à zestien. Alles daartussen was in de minderheid. Ook in zwang: het concept-Callier, oudere mannen met een piepjonge dame aan de microfoon.

Ik kan u vertellen dat het welgeteld vier dagen en 45 seconden heeft geduurd vooraleer er een groep de kop opstak die de jury deed afdwalen naar een gesprek over voetbal en de EK-kansen van de Rode Duivels (we gaan winnen!). Lisette – een mannelijke singer-songwriter die naar eigen zeggen yachtrock maakt – leidde hen zelfs tot bij het onderwerp ‘roséwijn’, en of dat ook door mannen gedronken wordt. In het Brusselse blijkbaar wel. Ik geef het maar mee.


Kom van dat dak af

De groepsfoto, zullen we het daar eens over hebben? Twee dingen, wisten de juryleden mij te vertellen, hebben mijn voorgangers er na herhaaldelijk aanklagen dan toch uiteindelijk uit weten te krijgen. Of toch bijna: slechts één groep ging voor de groepsfoto postvatten op een spoorweg, nog maar een handvol zocht de verlaten en vervallen fabriekshal op, en als ik één funkbassist met ontbloot bovenlijf heb gezien, dan ben ik dat godzijdank alweer vergeten.

Nog enkele dingen evenwel waarvan wij u zouden willen vragen er in de toekomst een beetje mee op te letten of alleszins kariger mee om te springen. Wij zijn het met u eens dat die voetgangerstunnel die ’t stad in Antwerpen met Linkeroever verbindt verrekt pittoresk is, maar om er nu al dertien edities lang en masse naartoe te trekken voor een groepsfoto? Negentien inzendingen op moeten wachten dit jaar! De hoofdvogel werd afgeschoten door het groepje Meltheads, dat er het hele instrumentarium – inclusief versterkers en drum – had opgesteld. Eén hunner videoclips hadden zij op het dak van een flatgebouw op Sint-Anneke opgenomen, wellicht op dezelfde dag, wat qua ecologische voetafdruk dan weer pluspunten opleverde – die ze meteen mochten inleveren aangezien ze zich op dat dak naakt hadden laten filmen. Beuk had voor zijn portret niemand minder dan Johan Museeuw weten te strikken, Q’PNZ had een originele new-beattrui uit de kast gehaald (zo’n exemplaar met grafsteenprenten op de mouwen, kent u die nog?), terwijl de 68-jarige Carlos De Blaere breed grijnzend achter een dame blanche had postgevat. Plaatjes, stuk voor stuk plaatjes. Aan Jozy, een man die gitaar speelt en zingt terwijl hij tegelijkertijd middels acht pedalen zijn drums aanstuurt en tussendoor ook nog een batterij keyboards bevingert: wat hadden we u graag eens aan het werk gezien, maar misschien liever op de kermis. En aan de 24-jarige Linde uit Gent ten slotte: hartstikke bedankt voor die linkertepel op foto drie. Een mens kan het gebruiken zo halverwege week twee.

Eén ding toch nog. We weten dat u het met z’n allen druk-druk-druk hebt, maar, gitarist van Captain Kaiser, als je een groepsfoto neemt, moet het toch mogelijk zijn om heel even níét op je smartphone te tokkelen? Zeker als de zanger net naast je op z’n kop staat.

Groepsnamen dan. Een moeilijke oefening, ik weet het. Nirvana, Red Hot Chili Peppers, Arctic Monkeys, The Rolling Stones... Op de keper beschouwd: kutnamen. Als je de muziek niet gehoord hebt. En die hebben we van u niet gehoord. Het eerste wat we van u vernemen is de groepsnaam, op de voet gevolgd door de muziek, en aangezien die ontiegelijk zelden in de buurt komt van voornoemde voorbeelden, kunt u maar beter een beetje meer werk steken in het zoeken van een goede naam.

In het wilde weg grijpen had gekund, alfabetisch van wal steken ook. A Boy with a

Beard: niet goed. Aa00: niet goed. Aarde aan Daan: euh? AkB.yeboah: jongens toch. Ik zou tot Z kunnen doorgaan, maar ik had nog graag voor kerst in mijn bed gelegen, dus geef ik u er een paar mee die mij wél konden bekoren: The Merican Dream is een goeie groepsnaam (jammer van de muziek, heren). Ohio Mark is goed. Winterblind is heel goed. The Dead Serious. Where Woodlands Wither. Al weet ik bij die laatste – noem me gerust helderziend – ook meteen dat er niet veel pret te rapen zal vallen. Koebeest is een twijfelgeval, net als Kale Klootzak. Sus Pens, zo wist de jury mij te vertellen, is intussen een dierbare vriend. Aan Yellow City uit Geel, The Deep Creep Weirdos uit Diepenbeek en The Easy Wood Ramblers uit Kalmthout: stop daarmee. En aan Privileged White Boys uit Lier en White Privileged Girl uit Brussel: mochten jullie eens willen afspreken, contactgegevens verkrijgbaar via onze redactie. Met voorsprong de allerbeste groepsnaam vonden wij https://vi.be/dashville01, maar je zult zien dat net dat niet de bedoeling was. Englar, ten slotte, liet weten genoemd te zijn naar IJslands bekendste band Sigur Rós. Moet het dan niet Sigur Rós zijn in plaats van Englar, jongens?


Knallen met ballen

Over naar het op één na belangrijkste onderdeel van uw inzending: de bio. Dat is namelijk waar de jury tijdens het beluisteren van uw songs de tijd mee doodt als zij klaar is met het beantwoorden van haar mails en het controleren van haar beursgenoteerde aandelen. Hou het beknopt, geef wat info waarmee een mens iets kan, voeg desnoods een paar leuke anekdotes toe, maar probeer in hemelsnaam níét uit te leggen wat u met uw muziek allemaal bij ons teweeg wil brengen. Het is namelijk de bedoeling dat wij dat helemaal zélf horen en voelen, en meestal brengt u ons gewoon in de war. Zo liet Proude uit Gent weten ‘gevoelens op te wekken door de harmonie mooi te laten samenwerken binnen de ordenende structuren van ons kenvermogen’. Kort maar geen touw aan vast te knopen. Ook beknopt, This Is Hert uit Antwerpen: ‘Ears that write, eyes that sing and songs that seek a truth.’ En toch geselecteerd voor de preselecties! Iets beangstigender en toch aanvaard:

Lustrous, ‘een vijfkoppige band uit Gent die sinds 2016 de koppen bij elkaar stak om een muzikale vertaling op poten te zetten van een handvol persoonlijke demonen’.

Dashville – ziet u wel dat het niet de bedoeling was! – had iets meer woorden nodig om ons bang te maken:

‘Dashville probeert zich van andere bands te onderscheiden door een eigen sound te creëren. Doordat de muzikanten van Dashville in het verleden volledig andere genres hebben gespeeld, kan deze sound gevormd worden. Ze brengen een eigen repertoire en duwen zich niet in een hoekje doordat ze door hun nummers dansbaar zijn. Ook proberen ze mensen te raken of gewoon mee te nemen in hun muziek. Iedereen herkent zichzelf weleens in één van hun nummers.’ Wel, liever niet, eigenlijk.

Nee, kort en bondig is het allerbeste, dat zeiden we al en werd bewezen door Blue Hippo (‘Power duo: knalle met balle’ – de volledige bio is dat), Spielfeld (‘Ik ben de zoon van een Duitse wijnboer en groeide op tussen de bergtoppen van de Vogezen vooraleer we naar België verhuisden. Ik speel solo’ – wederom de volledige bio) en Sunday Rose, die tekende voor de summierste van alle 879: ‘Soul singer.’

Soms kan zelfs beknoptheid u niet redden en serveert u bij uw muziek een voorzet zodanig op maat gesneden dat er niet naast te koppen valt. ‘Wat gebeurt er als je Pink Floyd door een verhakselaar haalt,’ vraagt Mamut zich af, ‘vermengt met Mastodon, Alice in Chains en Queens of the Stone Age, om alles mooi weer aaneen te lijmen?’ Wij kunnen het u zeggen: iets waarvan je niet weet of het nu in de grijze of de groene container moet. The Yellow Machine omschrijft zichzelf dan weer als ‘een gammele kar getrokken door een ziek paard’. Voor eerlijkheid valt van alles te zeggen, maar zo erg was het nu ook weer niet, heren. En aan Damsel in the Dress, die beweren van koffie te houden en muziek te maken: draai dat om en we kunnen vrienden worden.

Probeer uw muziek niet te omschrijven, dat is wel het allerveiligste. Waar en wanneer is bijvoorbeeld ooit de misvatting onstaan dat drums ‘moddervet’ moeten zijn? En vallen ‘overstuurde gitaarmuren’ niet gewoon aan te geven bij de verzekeraar?

Eleven-O-Seven ten slotte houdt het kort en zegt gewoon te doen waar het zelf zin in heeft, maar wat krijg je dan? Een gitarist die op het podium staat in oranje crocks. Was het al maar 2020.

Goed, vergeet al het voorgaande: het allerbelangrijkste zijn natuurlijk de songs. Als die goed zijn, beklijven, bij het nekvel grijpen, doen dansen als een bezetene, de tranen over de wangen doen rollen dan wel de mens doen lachen van levensvreugde, is al de rest van bijzonder ondergeschikt belang. Ook in dat onderdeel kan het merendeel der deelnemers best nog wat tips gebruiken, maar omdat het bij muziek in hoofdzaak om gevoel gaat, laten die tips zich niet altijd even makkelijk in woorden vatten. Zo liet Eenzamejongen (een artiestennaam waar je in het dorp waar ik vandaan kom niet mee op het podium wil kruipen) in één van zijn songs ‘Leuven’ op ‘neuken’ rijmen (iets wat ik Stijn Meuris een kwarteeuw geleden op de valreep uit het hoofd wist te praten), maar toch zien we hem terug in de preselecties, omdat hij in de song in kwestie dat hoe-zullen-we-het-noemen had verstopt waar de mens een leven lang naar hunkert en op zoek is. Aan al wie er niet bij is: blijven grijpen, blijven reiken, blijven hunkeren. Aan al de rest, honderd in totaal: tot binnenkort!

Ontdek alle geselecteerde artiesten en de voorrrondes op onze Rock Rally-site.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234