Het derde zijproject van Balthazar: het solodebuut van J. Bernardt

Na Warhaus en Zimmerman heeft ook het derde zijproject van het Belgische rockgodencollectief Balthazar een plaat af. Co-frontman Jinte Deprez kweekte een kloeke baard, mat zich het pseudoniem J. Bernardt aan en verkent op ‘Running Days’ allerlei nachtelijke r&b-geluiden, sexy vibes en vooral zichzelf. ‘Het is heavy shit geweest.’

'Er zijn dingen uit mijn kindertijd naar boven gekomen waar ik blijkbaar nog altijd mee zat'

Voor we beginnen, is een dubbele proficiat aan de orde. ‘Running Days’ is niet alleen een geweldige plaat, ze werd ook voorgesteld aan pers, vrienden en familie op 1 juni: de 30ste verjaardag van Deprez.

Jinte Deprez «Het was vree tof. Ik moest de dag voordien spelen in Parijs en ik heb dan maar een dubbeldekkertourbus gehuurd: er los over, maar ideaal om goed te feesten met een hoop maten (lacht). Bij de plaatvoorstelling had ik natuurlijk een megakater, maar goed: het is gelukt.

»Eigenlijk wilde ik de plaat meteen ook op 1 juni uitbrengen. Want 30 worden… (Twijfelt) Ik wil niet zeggen dat het een enorme invloed was, maar ’t heeft de mood en de teksten toch wel gekleurd. Helaas snap ik deadlines niet zo goed, en was ik veel te laat.»

HUMO Je weet toch wat Maarten Devoldere niet zo lang geleden in Humo zei over zijn eigen solodebuut als Warhaus?

Deprez «Nee.»

HUMO ‘Je wil ook geen 30 zijn als je met je eerste plaat komt.’

Deprez «Dat wist ik niet. Fuck! (lacht)

»Ik schrok er wel van hoe belangrijk het voor mezelf was om die plaat te maken. Ik had dat eigenlijk pas achteraf door. Toen ik ermee begon, was dat heel à l’improviste: ‘Effe soloplaatje maken.’ Maar het is een heftig jaar geworden, en een proces waarbij ik mezelf serieus ben tegengekomen. Wat ook goed is, want anders kun je geen eerlijke soloplaat uitbrengen. Ik heb mezelf niet beschermd.»

HUMO Deed je dat vroeger wel?

Deprez «Ja, ik schreef weleens iets onder het motto ‘ik kom er wel mee weg’ (lacht). Maar nu denk ik: fuck it. Het kan me niet meer schelen, en live zijn zo’n vanilleteksten heel saai om te brengen. Omgekeerd zijn déze teksten best confronterend, een soort zelftherapie. Er zijn dingen uit mijn kindertijd naar boven gekomen waar ik blijkbaar nog altijd mee zat. Ik dacht: ‘Hoe kan dat nu? Ik ben 30 en ik zit nog altijd met dezelfde shit?’ (lachje) Bij het ouder worden moet je jezelf soms eens recht in de ogen durven te kijken.

»Mijn manier van schrijven is redelijk associatief en metaforisch, maar ik weet bij ieder lied wél perfect waarover ik zing. Dat maakt het niet alleen intens, maar ook heel bevrijdend. Ook al omdat ik er niet één keer aan gedacht heb dat de plaat effectief zou uitkomen: ik heb ‘Running Days’ gemaakt voor mezelf en niemand anders.»

HUMO Wanneer heb je beslist dat het tijd was om, weg van Balthazar, eigen muziek te schrijven?

Deprez «Alleszins pas na Maarten (DevoldereWarhaus, red.) en Simon (Casier Zimmerman, red.). Toen ‘Thin Walls’ uitkwam, wisten we dat we een goeie trilogie gemaakt hadden, maar ook dat we moesten oppassen. Sommige trucjes werden iets te vanzelfsprekend, en dan moet je op je hoede zijn, want voor je het weet begin je je te vervelen – het ergste wat je als muzikant kan overkomen. We waren ook al zes jaar non-stop aan het touren. Een pauze was op zijn plaats.»

HUMO Het was een collectieve beslissing?

Deprez (haalt schouders op) «Goh ja: als nonnen lang samenleven in hetzelfde klooster, krijgen ze op den duur ook op hetzelfde moment hun regels.»

HUMO Het was dus geen kwestie van botsende ego’s?

Deprez «Nee, daar hebben wij nooit last van gehad. Al had ego er wel degelijk iets mee te maken. Het was namelijk nogal moeilijk naar voren te brengen dat Balthazar twéé frontmannen had, en dan was ik meestal het slachtoffer: ik werd dan de gitarist. Er is niks denigrerender dan gitarist te worden genoemd terwijl je de helft van het optreden je keel kapot staat te zingen (lacht). Dit is dus ook wel mijn statement: ‘Fuck you, ik ben geen gitarist, ik ben een songschrijver!’ West-Vlaamse ijdelheid, zeker?»

HUMO Lukte het meteen, songs schrijven op je eentje?

Deprez «Nee, dat heeft heel lang geduurd: voor elk probleem moest ik zelf de oplossing zien te vinden, wat in het begin niet goed lukte. De songs die ik in het eerste halfjaar geschreven had, heb ik allemaal in de vuilnisbak gekieperd. Ik wilde wég van het melodieuze en meer opschuiven richting grooves en richting een soort oergevoel dat je vooral tegenkomt in hiphop. Ik ontdekte loops en begon te klooien met gospel… Uiteindelijk kwam ik uit bij een sound die ik heel cool vond voor J. Bernardt.»

HUMO Vanwaar eigenlijk die naam?

Deprez «Ik wist dat ik dat veel zou mogen uitleggen, dus ik dacht: ‘Ik pak gewoon een variatie op mijn eigen naam.’ De ‘J’ staat voor Jinte en ‘Bernard’ is mijn vierde officiële voornaam. Ergens vond ik dat symbolisch nog wel steek houden, want mijn grootste angst bij een soloproject is dat mensen het zouden behandelen als De Waarheid Over Jinte. Nu draagt het project mijn vierde naam en is het dus ook een vierde van wie ik ben (lacht).»

HUMO ‘Running Days’ gaat ook over de liefde.

Deprez «Natúúrlijk, want popmuziek is gemaakt om over de liefde te zingen. Ik behandel de schoonheid én de wreedheid van de liefde, want op dat vlak is het ook een moeilijk jaar geweest: ik heb een zware relatiebreuk achter de rug.»

HUMO Nu je het zegt: ‘Running Days’ heeft, met nummers als ‘Wicked Streets’ en ‘The Direction’, wel iets van een break-upplaat.

Deprez «Ik kan je nu moeilijk ongelijk geven, hè? (lachje) Zij (Elke De Mey, ook bekend van Love Like Birds, red.) is de zangeres op het nummer ‘High Low’. De breuk is vrij recent en ze heeft mij even verlamd. Het is eerlijk gezegd een belangrijke reden waarom ik mijn deadlines niet haalde.

»Het is niet zo dat de hele plaat nu ineens in het teken daarvan staat, maar ik heb de teksten wel afgewerkt op het moment dat het net gedaan was, dus het zit er zeker in. Bon, snel over iets anders, want ik wil er ook geen Dag Allemaal-interview van maken (lacht).»

HUMO Oké, Werchter dan. Heb je daar nog zenuwen voor?

Deprez «Goh, nee. Weet je waar ik zenuwachtig voor ben? Om naar een feestje te gaan en met mensen te babbelen. Maar als mensen naar mijn optreden komen, dan zijn ze op bezoek in mijn wereld, en dat vind ik tof. Met Balthazar om zeven uur op de Main Stage staan, dat is niet alleen maar leuk, daar komt ook een zekere druk bij kijken. Nu open ik de KluB C – dat is terug naar vierde klasse: zálig.»

HUMO Op de website van Werchter proberen ze mij wijs te maken dat er Kraftwerk in ‘Running Days’ zit.

Deprez «Zeker!»

HUMO Waar moet ik die gaan zoeken?

Deprez «Er staan synthesizers op, oké? (lacht) De synthesizerkleur is heel Kraftwerk. Wat ik haat bij veel r&b-acts van tegenwoordig, is dat ze zo etherisch klinken: denk aan James Blake of Sohn, met al hun reverb. Precies of ze willen de maan aanraken. Ik hoop dat ‘Running Days’ daarentegen net zo down-to-earth klinkt als Kraftwerk.»

HUMO Je hebt de pers een document bezorgd met uitleg over elk nummer. Daaruit heb ik geleerd dat je op ‘Calm Down’ een string machine uit de jaren 70 bespeelt. Qué?

Deprez «Ja, een Solina. Dat is een soort protosynthesizer uit het discotijdperk, verwant aan een orgel. Ik had dat ding gekocht van een Hollander, maar toen ik het de eerste keer wilde gebruiken, kwam er allemaal rook uit – het vloog net niet in de fik. Goeie klank, dat wel.»

HUMO Dan heb je in ‘The Question’ ook nog een ngoni gebruikt, een traditionele luit uit West-Afrika. Ben jij een instrumentennerd?

Deprez «Nee, ik heb gewoon online wat shit gekocht (lacht). Ik heb door mijn sampledatabase gescrold en gekeken welke klanken ik wel vond passen.»

HUMO Jammer. Ik stelde me al voor dat je op je zolderkamer met je handen door je baard streek toen je plots dacht: ‘Dit nummer heeft duidelijk de klank van de ngoni nodig.’

Deprez «Soms gebeurt dat! Zo heb ik ooit eens een Egyptisch viooltje gekregen van mijn ouders als souvenir. Ik dacht altijd: ‘Ik heb het nu gekregen, ik moet er maar eens een nummer mee maken.’ Dat staat nu ook ergens op de plaat.

»Maar je hebt gelijk, ik had een beter verhaal moeten verzinnen. Dus! Ik ben eens op reis geweest naar West-Afrika, waar ik op zoek ging naar een stam met één van de beroemdste ngonispelers van de wereld. Na weken zoeken heb ik hem gevonden. Hij zei: ‘Ik weet perfect wat je nodig hebt voor dit nummer.’ En in één take maakte hij het helemaal af. Voorwaar een mooie herinnering.»

HUMO Ontroerend. Nog één vraagje dan: hoe tevreden ben je over ‘Running Days’? Geef eens een score op 10?

Deprez «Fuck cijfers, het leven draait niet om cijfers! (lacht) Het leven draait om dingen meemaken en ik héb iets meegemaakt. Voor die ervaring: tien op tien.»

‘Running Days’ van J. Bernardt verschijnt op 16 juni bij PIAS. J. Bernardt speelt op 30 juni op Couleur Café en 1 juli op Rock Werchter. Meer data: jbernardt.com

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234