Het evangelie volgens Pere Ubu

David Thomas, oud-strijder en aan het hoofd van Pere Ubu al veertig jaar professionele dwarskop, zakt deze week met zijn groep nog eens naar België af om de puntjes naast de i te zetten. Humo belde ‘m op voor een gesprek over de moeilijke relatie met zijn vak en een mondelinge recensie van de concurrentie.

Thomas richtte Pere Ubu op in 1975, in Cleveland. Ondergronds had hij dan al faam verworven met Rocket From The Tombs, een groep die hij drie jaar geleden verrassend nieuw leven inblies met enkele optredens en een plaat (waar, zo vertelde de man ons, zelfs een vervolg op zou komen). Pere Ubu is, een kleine pauze midden jaren 80 buiten beschouwing gelaten, altijd blijven bestaan, met Thomas als enige vaste groepslid. Thomas maakt ook soloplaten, schrijft musicals en essays, en leverde bij de recentste Ubu-plaat een boekwerk af van 100 pagina’s: ‘Cogs, the Making of ‘Carnival of Souls’’, apart te koop in uw nicheboekhandel.

David Thomas, 61, begint deze week met Pere Ubu aan het Europese luik van zijn tour, met op vrijdag 30 januari een passage in de N9 in Eeklo.

HUMO Krijgt u nog de kriebels van optreden, wordt u nerveus in de aanloop naar een tour?

David Thomas «Nee, het enige gevoel dat mij weleens bekruipt, is: ‘Ik wil dit niet doen.’ Altijd zo geweest. Maar: I get on with it, we zijn tenslotte geen kinderen meer. De concerten die we onlangs in Engeland en Zuid-Europa hebben gespeeld, verliepen opmerkelijk vlot. Ik ben blijkbaar niet voor niets twintig jaar bezig geweest met het samenstellen van een groep die volledig aan mijn verwachtingen voldoet.»

HUMO Vanwaar dat gevoel van ‘Ik wil dit niet doen’?

Thomas «Omdat ik het niet graag doe, tiens. Drie uur slaap per nacht, vijf weken lang, heen en weer geklotst worden in een bus… Zingen doe ik ook niet graag. Ik ben er goed in, dus doe ik het – iedereen wil doen waar hij goed in is – maar ik geniet er niet van. Ik loop thuis niet te zingen, in geen geval. Ik oefen niet, niks. Zelfs tijdens repetities zing ik niet, dan zit ik op een stoel en kijk, luister en dirigeer.»

HUMO Heeft u wel ooit gedroomd van een bestaan als muzikant?

Thomas «Nee, ik wilde helemaal geen zanger worden, ik was zelfs niet bijzonder geïnteresseerd in muziek. Vijfenveertig jaar geleden ben ik in Cleveland voor een weekblad beginnen te werken, een entertainmentmagazine. Ik was eindredacteur, en de stukken die we binnenkregen van onze plaatselijke medewerkers waren zo slecht dat ik ze nagenoeg helemaal moest herschrijven. Tot mijn baas op een dag zei: ‘Laten we ons een hoop tijd besparen: schrijf die stukken gewoon zelf.’ Ik belandde in de muziekkolommen, en om mijn job beter te kunnen doen, ging ik muziek bestuderen. En na enige tijd besloot ik dat het beter was om ook gewoon zelf muziek te gaan maken. Ik kocht een gitaar, maar die deed pijn aan mijn vingers, dus ben ik zanger geworden. Ik herinner me nog dat ik bij de eerste noot die ik ooit op een podium heb gezongen, meteen de microfoon tegen de grond heb gekwakt. Per ongeluk.»

HUMO Op de recentste concertbeelden die ik van Pere Ubu heb gezien, zat u op een stoel.

Thomas «Mijn benen doen het niet meer zo goed. Ik ben oud, I’m falling apart. Ik weet wel dat het, open de aanhalingstekens, niet zo opwindend is om naar te kijken, sluit de aanhalingstekens, maar: if it’s good enough for Howlin’ Wolf and Muddy Waters, it’s good enough for me.»

HUMO Ik heb ergens gelezen dat u in de aanloop naar de opnames van uw recentste plaat, ‘Carnival of Souls’, elke dag naar ‘Pawn Hearts’ van Van Der Graaf Generator zou hebben geluisterd.

Thomas «Klopt, maar er is geen rechtstreeks verband met mijn plaat. ’t Is te zeggen: Van Der Graaf Generator heeft mijn plaat niet meer beïnvloed dan het feit dat ik elke ochtend koffie zet, om maar iets te noemen. ‘Pawn Hearts’ is een briljante plaat, en dat soort mens ben ik: als ik iets ontdek wat ik goed vind, dan draai ik die plaat wekenlang op instant repeat. Goeie platen bezwijken niet onder overdadige aandacht. Niet dat ik Van Der Graaf Generator nu pas leer kennen, maar mijn gitarist, Keith Moliné, is een grote progrockfan, en via hem ben ik er opnieuw bij terechtgekomen. Ik luister over het algemeen weinig naar muziek. Als er een Pere Ubu-plaat zit aan te komen, zet ik de radio weleens aan om te horen hoe ver we intussen van de mainstream verwijderd zijn. Maar dan word ik al snel depressief en stop ik met luisteren.»

HUMO Waar wordt u dan depressief van?

Thomas «Het algemene niveau. De voortdurende gedachte: ‘Jongens, kan dit echt niet beter?’ Tijdens mijn recentste luister-binge kreeg ik het vooral op mijn heupen van de vocalen. Heel synthetisch allemaal. De vrouwen proberen als mannen te klinken en de mannen als kleine meisjes. Niemand springt er nog uit, iedereen klinkt hetzelfde. Zelfs de Arctic Monkeys, die ik erg goed vond, klinken tegenwoordig niet meer als de Arctic Monkeys. Hun accenten zijn weg en ze klinken als Kasabian of iets van die strekking. Zeg mij: als dat niet deprimerend is, wat dan wel?»

HUMO Zou het te maken kunnen hebben met de in zwang zijnde productiesaus die over alles en iedereen wordt gegoten, of het nu country is of rock of r&b?

Thomas «Ik snap wat je bedoelt en op een andere dag, als jij het niet eerst had gezegd, had ik het misschien zelf gezegd. Maar omdat jij het eerst hebt gezegd, ga ik je tegenspreken (lacht). Zo zit ik nu eenmaal in elkaar. Het grootste probleem is volgens mij lafhartigheid: niemand durft nog iets te zeggen, niemand durft nog zichzelf te zijn. Het is niet de schuld van producers of platenfirmamensen: die moeten platen verkopen – what’s new? Het zijn de muzikanten die de beslissingen nemen of zouden moeten nemen, maar muzikanten zijn lafaards.»

HUMO Op YouTube staat een filmpje waarin u laat blijken niet tuk te zijn op vinyl. Toch is uw laatste plaat op vinyl uitgebracht, en sterker: ter wille van het format veranderde u zelfs de running order ten opzichte van die op de cd.

Thomas «Door de sterk uiteenlopende lengtes van de songs paste de volgorde van de cd niet op de twee plaatkanten van vinyl. En de mensen willen tegenwoordig vinyl, zelfs Pere Ubu-fans, dus pas je je aan. Niks tégen vinyl, maar ik prefereer cd’s, om de simpele reden dat op een cd stilte ook echt stilte is, niet één of andere benadering ervan. Silence is a powerful thing in music. Ik herinner me nog perfect mijn opwinding toen ik dat voor het eerst hoorde: de metertjes helemaal op nul. Heerlijk.»

HUMO Eén van uw soloplaten heet ‘Surf’s Up!’, naar een plaat van The Beach Boys, en met Pere Ubu schreef u ook een song die ‘Beach Boys’ heet. Vanwaar uw liefde of fascinatie?

Thomas «Ik ben altijd een grote fan van Brian Wilson geweest. Ik bedoel: hoe kun je dat níét zijn als je zijn platen hebt gehoord? Je kunt geen muzikale carrière beginnen zonder eerst The Beach Boys te hebben gehoord.

»Als ik op mijn sterfbed de film van mijn leven zie voorbijkomen, zal één moment er bovenuit steken: Van Dyke Parks die me, een paar jaar geleden, aan Brian Wilson voorstelde met de woorden: ‘Brian, mag ik je voorstellen aan David Thomas, the other American genius.’ Dat was, euh, behoorlijk cool.»

HUMO Laatste vraag. Wat zegt u als straks een 15-jarige naar u toe komt en zegt: ‘Ik wil spelen en klinken als niemand anders, naar wie moet ik luisteren?’

Thomas «Dat is een hele goeie vraag. (Denkt na) Frank Sinatra, vroege jaren 50. Howlin’ Wolf. Captain Beefheart wellicht ook. Niet omwille van zijn stijl, maar omdat hij in zijn tijd iets deed wat niemand anders deed. En als je rockmuziek wil zingen, moet je zeker niet vergeten naar Rob Tyner van The MC5 te luisteren. Vervolgens moet je proberen om compleet anders te klinken dan al die mensen. Je moet jezelf strikte regels opleggen en vooral weten wat je níét zult gaan doen. En na vijf jaar leg je jezelf nieuwe regels op die lijnrecht ingaan tegen je oorspronkelijke voornemens. En het allerbelangrijkste: als zanger moet je een afkeer hebben van zingen. Al die zangers die zichzelf zo graag bezig horen, ik haal ze er zo uit. And they make me sick. Neem Sting: niks tegen Sting an sich, maar hij vraagt erom. Als je zo verliefd bent op je eigen stem als Sting, ga je vroeg of laat denken dat er met die stem regenwouden gered moeten worden. Ook weer niks tegen regenwouden, maar in de kunst wil ik ze niet tegenkomen.»


Pere Ubu speelt op vrijdag 30 januari in de N9 in Eeklo.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234