Het favoriete personage van Violet Braeckman (21), Sofie Gerardi in 'Salamander 2'

Salamander was toch dood? Of heeft het beest een andere naam gekregen? Godverdomme!’ Vijf jaar na het eerste seizoen van de internationaal gesmaakte misdaadreeks ‘Salamander’ mag Filip Peeters zich weer als de vloekende hoofdinspecteur Paul Gerardi op de complotten van het geheime genootschap storten.

'Een drugsverslaafde hoer! Een totale seut die de ruimte ingeschoten wordt! Een Russische prinses met een revolver onder haar kousenband!'

Die rijke Salamander-stinkerds geven zich natuurlijk niet zomaar gewonnen: in een laffe poging om Gerardi zijn speurwerk te doen staken, zetten ze zijn dochter Sofie in als chantagemiddel. Voorlopig heeft u Violet Braeckman nog niet vaak op uw scherm gezien, maar daar komt gauw verandering in.

VIOLET BRAECKMAN «In de tweede helft van de reeks gaat de bal pas echt aan het rollen, maar daar kan ik helaas nog niet meer over zeggen. Ik kan je wel al vertellen dat je mij in ‘Salamander 2’ meer zal zien dan in het eerste seizoen.

»Sofie is psychologie gaan studeren. Het is niet zo moeilijk om te bedenken waarom ze net voor die opleiding gekozen heeft: ze heeft haar moeder (Sarah Debruycker, rol van An Miller, red.) in het vorige seizoen voor haar ogen zien sterven. Een enorm heftige gebeurtenis die ze niet goed kan plaatsen. Net zoals haar vader in zijn politiewerk doet – de moordenaars van Sarah werden nooit gevonden – gaat Sofie op zoek naar antwoorden. Ze hoopt door haar studie inzicht te krijgen in haar trauma.

»Ward Hulselmans heeft opnieuw een topscenario geschreven, waardoor ik erg veel zin had om m’n tanden weer in de rol van Sofie te zetten. Het was heerlijk om iedereen terug te zien: na vijf jaar hadden we veel bij te praten. Toen het nieuwe seizoen opgenomen werd, had ik er net m’n eerste jaar aan de Toneelacademie van Maastricht opzitten – ik zit nu in m’n voorlaatste jaar. Tijdens de opnames van het eerste seizoen was ik pas 15 en had ik nog maar weinig vakkennis: dan speel je veel intuïtiever.»

HUMO Op je vijftiende vroeg je je af: ‘Kan je wel doorleefd spelen als je als kind weinig narigheid hebt meegemaakt?’ Heb je daar ondertussen al een antwoord op?

BRAECKMAN (knikt) «Ik ben ervan overtuigd dat iedereen álles kan spelen – wat je geslacht of leeftijd ook is, en wat je ook hebt meegemaakt. Daar ben ik op de Toneelacademie achter gekomen. Uit alles wat de docenten je aanreiken, kan je methodes plukken die voor jou het beste werken. Vorig semester zijn we met actrice Fania Sorel aan de slag gegaan met Tom Lanoyes ‘GAZ. Pleidooi van een gedoemde moeder’. We moesten een 40-jarige vrouw spelen, wier geradicaliseerde zoon 200 doden op zijn geweten heeft. Om ons in te leven, hebben we veel oefeningen van Grotowski en Stanislavski gekregen. Bij één oefening houden drie klasgenoten je stevig vast en moet je je uit hun greep zien los te wrikken. Door je zo hard te focussen op dat loswerken, raak je uitgeput en in paniek, en ga je op de duur je hoofd uitschakelen. Als je daarna helemaal buiten adem je tekst voordraagt, zitten daar vanzelf een hoop emoties en lagen in – je hoeft die niet meer te spélen. Je lichaam onthoudt ook de spierkracht die je nodig had om je los te wrikken, waardoor je die oefening maar een paar keer hoeft te herhalen om weer diezelfde emoties op te roepen. Dat werkt goed voor mij.

»Ik heb ook veel research gedaan voor de rol van Sofie. In een schrift heb ik m’n eigen verhaallijnen uitgeschreven. Hoe manifesteert de dood van haar moeder zich vijf jaar later? Ik veronderstelde dat ze door zo’n ingrijpende gebeurtenis snel volwassen is moeten worden, dat ze is uitgegroeid tot een sterke, zelfstandige jonge vrouw. Maar het verlies van haar moeder blijft natuurlijk altijd sluimeren op de achtergrond.»

HUMO Waarom wilde je in Maastricht gaan studeren?

BRAECKMAN «Ik heb met veel mensen over toneelscholen gepraat, maar die gaven me allemaal andere raad: ‘Je moet naar die school!’ ‘Nee, naar dié!’ Tot ik dacht: ‘Ik ga gewoon álle opendeurdagen afschuimen en overal auditie doen.’ De Toneelacademie van Maastricht was de enige school waar ik meteen een goed gevoel had. Ik kwam de gang binnen en wist: ‘Dit moet het worden!’

»Het ingangsexamen duurde zes dagen, dat was behoorlijk pittig. In de eerste ronde moest ik improviseren, een monoloog voorbereiden en een eigen performance in elkaar steken. In de tweede ronde moest ik met de camera acteren, de Troje-trilogie spelen en een essay schrijven. In de derde ronde, ten slotte, ging ik drie dagen met een Shakespeare-vertaling van Willy Courteaux aan de slag. De docenten wilden zien of je ook in gekunstelde verzen kan praten. Daarnaast waren er ook nog fysieke testen en stemtesten. Heel spannend, maar ook heel fijn.»

HUMO Hoe bevalt het studentenleven in Maastricht?

BRAECKMAN «Dat is een ander verhaal (lacht). Maastricht is een internationale studentenstad, maar het uitgaansleven stelt er niet veel voor: van de clubs moet je ’t hier niet hebben. De stad is niet groot en voor liefhebbers van theater is er ook niet zo veel te beleven. Je moet er zelf maar wat uitvinden, maar dat lukt aardig (lacht). Veel studenten geven goeie huisfeestjes, en we zitten vaak in Café Tribunal, vlak naast de school: elke donderdag is het daar groot feest.»

HUMO Toen Filip Peeters’ 12-jarige dochter Leonce hem vertelde dat ze na haar rolletje in ‘#hetisingewikkeld’ nog wou acteren, zei hij haar: ‘Vanaf nu mag je alleen nog maar speculoospasta op je boterham, dan kan je daar vast aan wennen.’ Amper 8 procent van onze acteurs kan leven van zijn beroep: sta je daar bij stil?

BRAECKMAN «Zeker. Op de Toneelacademie prenten ze ons dat ook in: ‘De tijden dat je een levenslang contract bij een theatergezelschap krijgt, zijn voorbij.’ Docenten moedigen ons ook aan om na te denken over hoe kunst ook búíten de schouwburg van betekenis kan zijn. Daardoor ben ik op verschillende paarden gaan wedden. Ik heb in mijn thuisstad Wetteren al twee keer het theaterfestival ‘Short Wood’ georganiseerd: een bonte verzameling performances van jonge theatermakers uit verschillende scholen.

»Samen met drie medestudenten heb ik ook pas twee weken geleden beslist om een collectief op te richten. We moeten er nog een catchy naam voor vinden, daar gaan we volgende week op een kaas- en wijnavond werk van maken (lacht).

»En mocht dat uiteindelijk allemaal niets worden, dan beginnen we gewoon een tearoom slash kaaswinkel slash bakkerij slash organisatie van poëzieavonden. Ik vertrouw erop dat het wel goed komt.»

HUMO Voorlopig hoef je geen potten speculoospasta in te slaan: je speelt ook in ‘Over water’, de nieuwe reeks van Tom Lenaerts en Paul Baeten Gronda, die ten vroegste eind dit jaar op Eén zal lopen.

BRAECKMAN (enthousiast) «Tom Dewispelaere speelt daarin John Beckers, ooit Vlaanderens favoriete tv-ster, maar door een drank- en gokverslaving aan lager wal geraakt. Ik speel zijn dochter Julie. Natali Broods speelt mijn moeder en Jef Hellemans speelt mijn broer. Ook Tom Van Dyck, Jeroen Perceval en Ruth Becquart doen mee. Ik ben heel vereerd dat ik met zulke kleppers aan tafel mag zitten.

»Het scenario lees je in één ruk weg, en we weten nu al dat er een tweede seizoen komt. Ik kijk er al keihard naar uit!»

HUMO Tot slot: wat is jouw droomrol?

BRAECKMAN «Een kostuumdrama met een ‘Peaky Blinders’-tintje! Een drugsverslaafde hoer! Een totale seut die de ruimte ingeschoten wordt! Een Russische prinses die iedereen vermoordt met de revolver die onder haar kousenband zit! Hoe extremer het personage, hoe liever (lacht).»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234