null Beeld

Het geheim van Philippe Gilbert en zijn wonderbaarlijke wederopstanding: 'Ik rijd uitsluitend op passie'

Op 8 kilometer van de finish van de Ronde van Vlaanderen kotste Philippe Gilbert zijn fiets onder: zó diep was hij gegaan. Behalve hijzelf geloofde niemand nog dat hij tot zulke heroïsche prestaties in staat was. Maar van rancune of eerzucht was geen sprake.

'Ik vraag altijd alcohol aan tafel: vóór een grote koers is dat belangrijk'

Op het terras van een bistro in Monaco kijkt Philippe Gilbert (34) bezorgd naar de opeengepakte wolken die in de richting van de Maritieme Alpen drijven. Het is bijna zes uur, maar hij wil vanavond nog per se de bergen in trekken, om er enkele dagen hard te trainen. Gilbert praat aan één stuk door: er staat geen maat op zijn herwonnen zelfvertrouwen. Er moeten nóg koersen gewonnen worden, te beginnen met de Ronde van België, en deze zomer wil hij schitteren in de Tour. Een schril contrast met exact één jaar geleden. Toen zocht Gilbert ook de bergen op, maar dan om er als een kluizenaar met zichzelf in het reine te komen.

Philippe Gilbert «Ik zat écht diep. Mijn toenmalige ploegmaat Loïc Vliegen en ik waren tijdens een trainingsrit in de Ardennen het slachtoffer geworden van verkeersagressie. Het kwam tot een vechtpartij, en mijn vinger was op drie plaatsen gebroken (toont zijn scheve middenvinger). Terwijl mijn Ardennenklassiekers eraan kwamen, lag ik in het ziekenhuis. Ik was enorm gefrustreerd, vooral omdat ik zo hard gewerkt had: ik was klaar om te winnen, in zowel de Amstel, de Waalse Pijl als Luik-Bastenaken-Luik. Nadat ik naar Monaco teruggekeerd was, heb ik de rust en de eenzaamheid van de bergen opgezocht.»

HUMO Je wilde alleen zijn?

Gilbert (knikt) «Ik verbleef er in een chalet, waar ik ’s avonds voor mezelf kookte. Ik kon mijn gedachten eens goed ordenen, en ik vond opnieuw mijn focus. Elke dag ging het beter met me, en ik voelde mijn krachten terugkomen. Door die prachtige omgeving rijden hielp ook. Misschien is het typisch voor een Ardennees dat ik me zo met de natuur verbonden voel: het is één van de redenen waarom ik zo van mijn beroep hou.

»In juni won ik meteen twee ritten in de Ronde van Luxemburg en werd ik Belgisch kampioen: ik wist dus dat het wel goed zou komen. Maar ik ben blij dat die periode achter de rug is: ik had er niet om gevraagd dat die mec mijn vinger brak, hè. De zaak is nog hangende, maar ik heb er vertrouwen in dat het gerecht zijn werk zal doen.»

HUMO Het was niet min wat er gebeurd is: Loïc Vliegen en jij raakten slaags met twee broers, nadat die jullie van de weg hadden proberen te rijden. Vliegen hebben ze met fiets en al met hun auto meegesleurd. Tot er plots een tegenligger aankwam.

Gilbert «Het was een traumatische ervaring. Helaas is het thema actueler dan ooit. Onlangs werd Chris Froome door een agressieve chauffeur van zijn fiets gereden. Of neem Yoann Offredo: die werd zelfs aangevallen met een honkbalknuppel. Er gebeuren te veel ongelukken, er komen te veel fietsers om het leven.»

HUMO Hoe moeten we dat probleem aanpakken?

Gilbert «Preventie en opvoeding, zowel bij de automobilisten als bij de fietsers. Het is delicaat: de mensen zijn gestrest en willen zo snel mogelijk naar huis. Maar de wegen zijn er voor iedereen, ook voor ons. Dat gezegd zijnde: wielertoeristen moeten de wegcode ook respecteren, en niet nodeloos met drie naast elkaar fietsen, want dat enerveert de mensen.

»Het is onaanvaardbaar dat iemand met opzet een wielrenner de kant in rijdt, of het nu een Tourwinnaar is, of een gewone liefhebber. Als agressieve chauffeurs een eenzame fietser zien, lijkt het alsof ze wraak willen nemen op ons allemaal. Ik heb nu een radarsysteem op m’n fiets gemonteerd: als er een auto nadert, krijg ik een melding, en tegelijkertijd begint er achteraan een licht te knipperen om de automobilist te waarschuwen.»

HUMO Wielrenner, het is een levensgevaarlijk beroep geworden.

Gilbert «En niet alleen door het verkeer. Ik train hier geregeld op de Col de la Madone. Daar lopen wilde geiten en paarden rond, en de herders hebben van die grote Pyrenese berghonden: beesten van 100 kilo die niks liever doen dan wielrenners aanvallen. Met hun opengesperde muil staan ze klaar om je te verscheuren. Doodsangsten heb ik al uitgestaan (lacht).»


Met dank aan boonen

HUMO De Amstel Gold Race heb je gereden als een oorlogsheld: je was gewond, maar hebt met glans de veldslag gewonnen.

Gilbert «Over die blessure is er verkeerd bericht: niet mijn nier was geraakt, wel de enveloppe renale – het vlies dat de nier beschermt. Toen ik na mijn val op de grond lag, flitsten alle tegenslagen van de voorbije jaren door mijn hoofd. ‘Het is weer zover,’ dacht ik. Tegen Dries Devenyns zei ik dat het afgelopen was. Ik geloofde er niet meer in: ik was te lang blijven liggen, en had meer dan drie minuten achterstand op het peloton. Normaal maak je zo’n verschil niet meer goed. Met de hulp van mijn jonge ploegmaat Max Schachmann is het toch gelukt, maar het heeft me véél krachten gekost.»

undefined

null Beeld

HUMO Was de pijn draaglijk?

Gilbert «Ik reed op adrenaline, en toen ik weer bij het peloton was, begon de finale net. Dat is mijn geluk geweest: als je à bloc rijdt, is er gewoon geen tijd om bij de pijn stil te staan. Niet dat ik niks voelde: ik probeerde wat te stretchen als ik achteraan in de kopgroep reed, zodat niemand kon zien dat ik aan het afzien was. De televisie heeft die beelden gelukkig niet getoond: geen van mijn tegenstanders of hun ploegleiders wist hoe erg ik eraan toe was. Ik dacht dat het om een gebroken rib ging.»

HUMO Het is verbazing-wekkend hoe renners hun pijngrens kunnen verleggen. ‘Du jamais vu,’ zei ook Patrick Lefevere, de manager van Quick•Step.

Gilbert (haalt de schouders op) «Ik heb gewonnen, van de rest trek ik me niet veel aan.»

HUMO Je straalde in elk geval opnieuw onoverwinnelijkheid uit.

Gilbert «Precies, met die mentaliteit reed ik rond. De voorbije jaren was ik mentaal niet meer zo sterk, maar bij Quick•Step heb ik een omgeving gevonden die me past en bevalt. De ploeg koerst heel offensief, met dank aan de mentaliteit van vooral Tom Boonen. Quick•Step wil overal winnen, zelfs in de kleinste kermiskoers. Daar hou ik wel van.»

HUMO In ‘Extra Time Koers’ vergeleek Jan Bakelants je vorm met die van 2011. Ook toen kon niemand je van de overwinning houden. Hij vertelde dat je aan de vooravond van Luik-Bastenaken-Luik een Duvel ad fundum achteroversloeg: zo zeker van je stuk was je.

Gilbert «Jan overdrijft! Ik heb een Duvel gedronken, maar niet in één keer. En één Duvel en wat wijn is ook niet erg. Ik vraag altijd alcohol aan tafel: vóór een grote koers is dat belangrijk. Iedereen, ook de ploegleiding, is dan gestrest: er is hard gewerkt, het moet de dag nadien lukken. Als je dan samen een glas drinkt, smeedt dat een groepsgevoel. Het is een manier om te zeggen: ‘Allez, les gars, morgen gaan we ervoor.’»

HUMO Alcohol heeft ook een heilzame werking op het lichaam.

Gilbert «Ik kan alleszins niet zonder: een maand zonder alcohol is niets voor mij (lacht). Je moet niet overdrijven, maar ik drink liever een glas wijn of enkele biertjes dan een slaappil te moeten nemen: dat is pas ongezond. Er bestaat trouwens een Domaine Philippe Gilbert, van een wijnbouwer uit de Loire met dezelfde naam.»

undefined

'Een Waal die de Ronde van Vlaanderen wint in de driekleur: dat ben ik ten voeten uit'


Sfeer & gezelligheid

HUMO Waarom heeft het zo lang geduurd eer we de ‘oude’ Phillipe Gilbert – vol van aanvalslust en wilskracht – terugzagen?

Gilbert «Moeilijk te zeggen. In deze groep voelde ik me vanaf dag één goed: ze hebben me met open armen ontvangen, de omkadering is super, het materiaal is goed. En als je je goed voelt op de fiets, voel je je overal goed. Op training heb ik mijn limieten voortdurend verlegd: dat geeft vertrouwen, en maakt je sterker op het moment van de waarheid.»

HUMO Of je wedstrijden wint of niet, hangt voor 50 procent af van wat er in je hoofd speelt, zei je me ooit.

Gilbert «Je moet de fysieke capaciteiten hebben, maar daarna komt het erop aan hard te werken en voldoende mentale kracht te verzamelen – om diep te gaan op training, om met tegenslagen om te gaan, en vooral: om te willen winnen. Ik heb talent, maar ik ben niet buitengewoon begaafd: ik heb geen hematocriet van 50. En toch behaal ik resultaten.»

HUMO Volgens Marc Sergeant, die jouw manager was bij Lotto, moet je plezier kunnen maken: ‘Als Philippe niet kan lachen, lukt het niet.’ Ging het er dan zo ernstig aan toe bij BMC?

Gilbert «Er heerste een andere mentaliteit. Ik ben tevreden over mijn jaren daar, maar op het einde was het vertrouwen weg. Quick•Step is een Belgische ploeg, en de hele wereld weet dat Belgen levensgenieters zijn. Dus ja, een goede sfeer is belangrijk voor mij.»

HUMO Twee jaar geleden was Eddy Merckx streng voor jou in Humo. Hij vond dat je niet genoeg voor je sport leefde.

Gilbert «Dat was ook zo. Eddy heeft altijd gelijk: hij ziet en analyseert álles.

»In 2011 ben ik fysiek en mentaal heel diep gegaan, en dan volgt er sowieso een periode van decompressie. Als het regende, reed ik een uurtje minder. Of ik at ’s avonds wat meer. Allemaal kleine dingen, en het gebeurt bijna onbewust, maar daardoor was ik tijdens wedstrijden wel enkele procenten minder goed, en dat betaal je cash. Vervolgens begin je te twijfelen en behaal je ereplaatsen in plaats van overwinningen. Maar als je Philippe Gilbert heet en je wint geen grote koersen meer, dan zeggen ze: il marche plus.»

undefined

null Beeld

undefined

'Over zijn val in de Amstel Gold Race: 'Ik ben op adrenaline terug naar het peloton gereden. Als je à bloc rijdt, is er geen tijd om bij de pijn stil te staan.'

HUMO Eddy en jij zijn vrienden. Aan de finish van de Ronde had hij tranen in de ogen.

Gilbert «Ik heb altijd een goeie band gehad met zijn zoon Axel, zo is onze vriendschap geleidelijk aan gegroeid. En sinds Eddy in Monaco woont, zien we elkaar veel. Ik ben graag in zijn gezelschap en ik weet dat hij van mijn manier van koersen houdt. We hebben veel gemeen, al durf ik niet te stellen dat we op elkaar lijken (lacht). Ik begrijp hoe langer hoe minder hoe hij zijn erelijst heeft kunnen realiseren. Hoe sterk moet hij wel niet geweest zijn?»


On y va

HUMO Bij Quick•Step verdien je aanzienlijk minder dan bij BMC.

Gilbert «Ik zie het als een investering: elders had ik veel meer kunnen verdienen, maar ik bekijk mijn leven, en dus ook mijn carrière, liever op de lange termijn. Veel renners begrijpen niet dat je je af en toe zulke opofferingen moet getroosten. Het was tijd om mijn carrière een boost te geven, geld was minder belangrijk.»

HUMO In december zei je al tegen intimi: ‘Ik wil als Belgisch kampioen de Ronde van Vlaanderen winnen.’

Gilbert «Exact dertig jaar na Claude Criquielion moest en zou er opnieuw een Waalse overwinning komen. Ik heb meer dan vijf maanden naar dat ene doel toegewerkt: alles draaide om de Ronde van Vlaanderen.»

undefined

null Beeld

undefined

'Ik wil mijn kinderen de juiste waarden meegeven: dat is – veel meer dan de koers – de hoogste prioriteit in mijn leven'

HUMO En dat op een moment dat niemand meer in je geloofde. Je werd een renner op zijn retour genoemd.

Gilbert «Ik ben wél altijd in mezelf blijven geloven, samen met de mensen rondom mij. Dat volstond. Wat best amusant is: toen ik de Ronde won, kreeg ik plots 350 berichten. Ineens herinnerde iedereen zich mijn nummer (lacht).»

HUMO Werd je gedreven door rancune? Wilde je aan iedereen die je had afgeschreven, tonen: ‘Ik ben er nog’?

Gilbert «Nee, ik heb gewoon hard gewerkt. Ik lees niet wat ze over mij schrijven: ik koers voor mezelf. Mijn doel is: grote wedstrijden winnen. Et voilà: ik ben daarin geslaagd. Ik weet ook wel dat het publiek terugkeert als je resultaten boekt. Ik had trouwens het gevoel dat de meeste mensen oprecht blij waren met mijn overwinning. Het was ook één van de mooiste edities uit de geschiedenis.»

HUMO Jouw solo mag zonder twijfel heroïsch genoemd worden. Neem ons nog eens mee naar de Muur van Geraardsbergen, waar alles begon.

Gilbert «We hadden vooraf beslist dat het dáár moest gebeuren, op 100 kilometer van de finish. We wilden de koers openbreken in de afdaling, maar toen Tom en ik tijdens de beklimming zagen dat iedereen op zijn tandvlees zat, dacht ik: ‘On y va.’ Tom voerde de forcing en maakte er meteen een slagveld van. Maar in de kopgroep wilde niet iedereen meewerken – mannen zoals Jasper Stuyven. Ik heb hem gezegd: ‘Oké, als je er niks van begrijpt, blijf dan achteraan, uit onze buurt.’ Op de Oude Kwaremont wilden we een nieuwe selectie doorvoeren, maar ik vond dat het te traag ging en heb dan maar zelf versneld. Plots zat ik helemaal alleen. Dat was niet de bedoeling, maar op de Paterberg had ik al veertig seconden voorsprong, terwijl ik me nog inhield. Ik wist niet wat er in de achtergrond gebeurde, want ik hoorde nauwelijks wat ze over de radio zeiden. Op de Koppenberg stond ploegleider Rik Van Slycke langs de kant. ‘Oui ou non?’ heb ik hem toegeroepen. Waarop Rik: ‘À bloc, Phil!’ (lacht) En toen ben ik vol beginnen te rijden. Mijn voorsprong nam toe met twintig seconden, en dat gaf me veel moed. Ook de steun van het publiek hielp enorm, ze deden me nóg sneller rijden. Je kunt je dat niet inbeelden: ik had de hele tijd kippenvel – nu nog als ik erover spreek.»

HUMO Waaraan dacht je toen je voorop reed?

Gilbert «Aan Yvan Vanmol, onze ploegdokter. Hij had me gezegd dat ik tijdens de vorige koersen veel te recht op mijn fiets zat. Ik moest dieper zitten, om minder wind te vangen. Soms wilde ik me ontspannen, en kroop ik terug recht. Dan dacht ik aan Yvan, en besefte ik: vandaag geen rust voor mij (lacht). Ik had geen keuze: ik moest álles geven. Als je de beelden terugziet, lijkt het alsof er geen wind was. Maar ik verzeker je dat dat wel het geval was (blaast).»

HUMO Heb je de wedstrijd al vaak herbekeken?

Gilbert «Ja, en het is telkens weer genieten. Wat je op televisie niet ziet, is hoe ik op 8 kilometer van de finish, op die brug over de autostrade, mijn fiets volledig ondergekotst heb. Ik was zo diep gegaan dat mijn hele maaginhoud eruit kwam: alles zat onder het braaksel (lacht).»


Tot het gaatje

HUMO En dan nu de hamvraag: zouden Greg Van Avermaet, Peter Sagan en Oliver Naesen je hebben ingehaald als ze niet gevallen waren?

Gilbert «Van Avermaet en Naesen denken alleszins van wel. Veel blablabla, ja. Eerlijk: ik was enorm teleurgesteld door hun reactie.»

HUMO Vind je hen slechte verliezers?

Gilbert «Dat zeg ik niet. Ik vind hun reactie gewoon van weinig klasse getuigen. Ik denk dat Sagan is gevallen omdat ik hem zo onder druk zette. Mijn voorsprong werd groter, en daardoor raakte hij in paniek.»

HUMO Zij reden op de Oude Kwaremont langs het publiek, jij koos de andere kant van de weg.

Gilbert «Dat is toch normaal: je wéét dat al die mensen vijf uur in de zon hebben staan wachten en drinken en dat de kans groot is dat er één een stommiteit uithaalt. Toch? Als je een beetje lucide bent, denk je daaraan. (Windt zich op) Op dat moment had ik één minuut voorsprong, waarvan ze na 50 kilometer achtervolgen amper vijf seconden hebben kunnen terugpakken. Vijf seconden! Je kunt het dus ook omdraaien, en je afvragen of er die dag wel iemand tegen mij opgewassen was.»

HUMO Zou Sagan volop meegewerkt hebben, wetende dat hij met twee goede vrienden op stap was?

Gilbert «Die garantie hadden ze inderdaad niet. Ik had weleens willen zien wie het laatste gaatje had dichtgereden. Ik heb al dikwijls finales van grote koersen meegemaakt, en je nadert gemakkelijk tot het moment dat je pakweg 20 à 30 seconden van de koploper verwijderd bent. Maar dan begint iedereen te aarzelen: die laatste inspanning beslist over winst of verlies, en iedereen begint te rekenen. Bon, iedereen heeft het recht om te denken wat hij wil. Ik zeg één ding: de winnaar heeft altijd gelijk (lacht).»

HUMO ‘Greg Van Avermaet heeft tegenover mij altijd een ingehouden woede uitgestraald,’ zei je in Het Nieuwsblad over je ex-ploegmaat.

Gilbert «Ik kreeg dat gevoel, ja. Maar ik begreep niet goed waarom. We hebben er nooit over gepraat. Soit, ik zit nu in een andere ploeg en rij tégen hem. Dat bevalt me wel.»

HUMO Werd de rivaliteit te veel op de spits gedreven?

Gilbert «De pers heeft zeker overdreven. Maar we moeten eerlijk zijn: op de fiets was het nooit la bonne ambiance tussen ons. De situatie was niet ideaal.»

HUMO Waarom?

Gilbert «Dat lag niet aan mij. Ik heb er geen enkel probleem mee om voor een ploegmaat te rijden. Dit seizoen heb ik al in dienst van Julian Alaphilippe en Yves Lampaert gereden. Ik heb meermaals moeten lezen dat ik een egoïst was. (Kwaad) Ik heb er nooit op willen reageren, omdat ik dat tijdverlies vond. Maar ik ben allesbehalve een egoïst! Zo zit ik niet in elkaar. Nog een voorbeeld: ik kon heel goed opschieten met Tejay van Garderen. In de Vuelta en de Tour heb ik honderden kilometers in de wind gereden met hem in mijn wiel.»

HUMO Van Avermaet lijkt nu helemaal bevrijd. Was jouw mentaal overwicht dan toch zo groot als BMC-ploegleider Valerio Piva beweerde?

Gilbert (haalt de schouders op) «Blijkbaar. Maar ik lig er niet wakker van: ik ben tevreden over mijn jaren bij BMC, en wat mij vooral interesseert is de toekomst.»


België boven

HUMO Met de Belgische driekleur om de bast en de Brabançonne in de achtergrond op het podium van de Ronde van Vlaanderen staan: kan het beter?

Gilbert «Ik was echt ontroerd. Ik vind de trui van Belgisch kampioen de mooiste van allemaal. Er zit een geschiedenis achter, prestige ook: bijna uitsluitend grote renners hebben hem gedragen.»

HUMO Welke band heb je nog met België?

Gilbert «Ik woon in Monaco om mijn beroep te kunnen uitoefenen. De omgeving en het klimaat zijn voor mij ideaal om te trainen én tot rust te komen. Een renner die in België blijft wonen, is in mijn ogen niet professioneel bezig. Maar ik voel me nog steeds een echte Belg. Een Waal die de Ronde van Vlaanderen wint in de driekleur: dat ben ik ten voeten uit.»

undefined

'Op de cols waar ik train, zitten wilde geiten en paarden, en de herders hebben grote Pyrenese berghonden die niets liever doen dan wielrenners aanvallen'

HUMO Je zegt het als overtuigde unitarist.

Gilbert «Absoluut: ik hou van België, in z’n huidige vorm. Ons land is niet groot, maar toch slagen we erin om als hoofdstad van Europa mee onze stempel te drukken. Ik volg de politiek niet meer op de voet. Ik ben uiteraard op de hoogte van de opkomst van extreemlinks in Wallonië, en ik weet dat Vlaanderen naar rechts opschuift. Dat wijst op verschillende culturen, andere achtergronden. Maar uiteindelijk zijn we toch blij dat we Belg zijn? Mijn oudere broer Christian zit in de politiek: hij is schepen in Aywaille, en bevoegd voor sport, cultuur, jeugd en ouderen.»

HUMO Hij komt op voor de MR, jij woont in Monaco. Terwijl jullie allemaal iets travaillistisch over jullie hebben.

Gilbert «Christian is een ondernemer: hij heeft een tuinbouwbedrijf, en dat verklaart zijn keuze. En hij wil vooral opkomen voor de regionale belangen van Aywaille. Hij spendeert daar al zijn tijd aan, en daar heb ik respect voor. Want daarnaast heeft hij ook nog zijn bedrijf en mijn supportersclub. ‘Vergeet niet te rusten,’ zeg ik hem soms. Maar daar wil hij niet van weten (lacht).»

HUMO Een familietrek?

Gilbert (lacht) «Ik denk het. Mijn ouders waren ook altijd voor iedereen in de weer. Zij hebben eerst allebei als arbeider bij FN in Herstal gewerkt, en mijn moeder is daarna thuisgebleven om voor de vier kinderen te zorgen. Mijn vader werkte op het einde bij de gemeente. Ik ben van bescheiden komaf, wij hebben thuis nooit de grote luxe gekend. We gingen nooit op vakantie, hoogstens eens een weekend naar Oostende.»

HUMO Wat heeft dat je geleerd?

Gilbert «Ik ken de waarde van geld. En ik ben oprecht bang dat mijn kinderen die niet zullen kennen, en zeggen: ‘Wij hebben geld genoeg, we moeten niet werken.’ Alan en Alexandre zijn 6 en 4 jaar: zij hebben niet gezien welke offers ik de voorbije twintig jaar heb gebracht om zover te raken. Daarom wil ik ook ná mijn carrière actief blijven, zodat ze niet het beeld krijgen van een vader die niks doet, zodat ze niet denken dat het geld uit de lucht komt vallen. Ik wil mijn kinderen de juiste waarden meegeven: dat is – veel meer dan mijn sport – de grootste prioriteit in mijn leven.»

HUMO Hoe kijken jouw ouders naar je welstand, en je leven hier?

Gilbert «Ze zijn heel trots. Ze komen geregeld op bezoek, en blijven dan een weekje. Vooral de winterzon doet hun deugd.»

HUMO Bij je overwinningen in het voorjaar kwam je moeder telkens prominent in beeld.

Gilbert «Het gebeurt zelden dat ik een overwinning met mijn ouders kan vieren. Maar vlak voor ik finishte in de Ronde van Vlaanderen, was mijn moeder achter het podium geglipt via de vader van Jempy Drucker (een ex-ploegmaat bij BMC, red), die een steward had weten te overtuigen. Mijn vader bleef liever op de achtergrond. Mijn moeder normaal ook: ze is timide, en altijd bang dat ze me zou lastigvallen. Nu, als ik verloren heb, ben ik ook niet de vriendelijkste (lacht).»


Nog Twee te gaan

HUMO Als neoprof zei je: ‘Ik wil de vijf grote klassiekers winnen.’ Kennelijk had je toen ook al zelfvertrouwen in overvloed?

Gilbert (lacht) «Ongelooflijk, ik was 20 jaar. ‘Wat een dikke nek,’ denkt iedereen nu. Maar bij de jeugd was ik al heel polyvalent en behaalde ik overal goeie resultaten. Alleen bij mijn eerste Ronde van Lombardije dacht ik: ‘Deze koers win ik nooit.’ Ik ging kapot op die cols van 12 kilometer. Maar zodra ik in Monaco kon trainen, begon ik beter te klimmen. Hoe dan ook: ik heb er nog twee te gaan. Goed, hé (glundert).»

HUMO Zoals ik je dit voorjaar over de kasseien zag rijden, moet Parijs-Roubaix ook kunnen.

Gilbert «In december zei ik al tegen de ploegleiding: ‘Ik kan ook Parijs-Roubaix winnen.’ Al wilde ik er in de eerste plaats Tom helpen, hij bleef de kopman voor die koers. Zij twijfelden: ‘Wat weet jij nu van kasseien af?’ Achteraf zijn ze bijgedraaid, maar toen was het al te laat om me nog optimaal voor te bereiden. Maar zelf wist ik zeker dat ik goed zou zijn in Roubaix: ik heb er het postuur voor. En als je de Ronde van Vlaanderen wint, is je conditie één week later niet weg, hè.»

HUMO Als ik zie met hoeveel enthousiasme je het Vlaamse voorjaar hebt gereden, kan ik niet anders dan besluiten dat het ondraaglijk geweest moet zijn dat je er de voorgaande jaren niet bij was.

Gilbert «Het was bijzonder frustrerend. Maar als de man die je loon betaalt, er zo over beslist, kun je weinig doen. Uiteindelijk blijft hij de baas.»

undefined

null Beeld

undefined

'Op het podium van de Ronde van Vlaanderen: 'Eerlijk: ik was enorm teleurgesteld in de reactie van Greg Van Avermaet en Oliver Naesen.'

HUMO Waarom wil je geschiedenis schrijven in het wielrennen? Waar komt die geldingsdrang vandaan?

Gilbert «De passie voor mijn sport is zó groot. Het is mijn raison d’être.»

HUMO Op je 34ste lijk je er in elk geval obsessiever mee bezig dan ooit tevoren.

Gilbert «Dat is zo, zeker de eerste jaren ging ik nog niet zo professioneel te werk.

»Ik hou ervan mezelf pijn te doen. Vandaag heb ik vijf uur gefietst, heb ik thuis snel gedoucht en ben ik daarna meteen de fitness ingedoken: ik zal acht uur aan één stuk hebben getraind. En straks rij ik nog de bergen in. Hoe ouder je wordt, hoe serieuzer je met je vak bezig moet zijn. Deze zomer word ik 35, maar dat motiveert me net: hoever kan ik op mijn leeftijd nog gaan? Maar zolang ik grote koersen kan winnen, ga ik door.»

HUMO Dat kan nog wel even duren. Kijk maar naar Alejandro Valverde, die vorige maand – op z’n 37ste – de Waalse Pijl én Luik-Bastenaken-Luik won.

Gilbert «Hij heeft er nog veel plezier in – zeer herkenbaar. Hij woont in Murcia, een microklimaat: beter kun je niet zitten met het oog op een lange carrière. Ik hoop zeker nog drie jaar mee te koersen.»

HUMO Blijf je bij de ploeg van Patrick Lefevere?

Gilbert «Ik wil wel, maar het is niet zeker. Sinds mijn overwinningen is er interesse van andere ploegen. Ik heb Patrick er al over gesproken, en gezegd dat we snel moeten samenzitten. Normaal gezien gebeurt dat in de Ronde van België. Ik kan me niet veroorloven nee te zeggen tegen die ploegen, als ik van hem geen garanties krijg.»

HUMO Zal geld deze keer wel een rol spelen?

Gilbert «Ik ga alleszins niet elk jaar toegevingen doen, ik heb bewezen wat ik waard ben.»

HUMO En je bent een heel slimme renner, je laat geen enkele opportuniteit liggen.

Gilbert «Ik voel de koers goed aan. Dat komt door de keuzes die ik – heel bewust – bij de jeugd heb gemaakt. Ik wilde niet in de grote jeugdploegen rijden, maar trok liever alleen tégen hen ten strijde. Het enige wat toen telde voor mij was: plezier maken. Ik viel aan wanneer ik kon. Had ik toen slimmer gereden, ik had twee keer zoveel koersen gewonnen. Maar dan had ik níét geleerd hoe ik vanuit een zwakke positie mijn tegenstanders kan verschalken.»

HUMO Eigenlijk is je manier van koersen nooit veranderd?

Gilbert «Nee, ik rij nog altijd agressief. Als ik defensief koers, verlies ik.»

HUMO Een renner die rekent, respecteer je niet?

Gilbert «Hij doet me alleszins niet dromen. En mensen doen dromen, daar gaat het om. Toch?»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234