Het geluid van Europa: 'Als je in Nederland 'Idool' wint, is het niet de bedoeling dat je een Duitse ster wordt'

Hebt u afgelopen zomer op vakantie in het buitenland veel Belgische artiesten op de radio gehoord? Neen? Dachten we al. Het verkeer van goederen en personen mag in Europa dan al decennialang vrij zijn, voor muzikanten is de landsgrens vaak het eindstation. En dat terwijl er vroeger wel vaak songs uit Frankrijk, Italië en Spanje op onze radio te horen waren, en Belgische liedjes makkelijker reisden. Wanneer zijn de popculturele grenzen dichtgegaan? En, putain, putain, waarom zijn wij niet wat meer tous des Européens?

'Groepen kunnen vandaag tegelijk enorm populair zijn in hun niche en totaal onzichtbaar blijven voor het grote publiek.'

Zomer 2016 in Italië, de Amalfitaanse kust. Met de autoradio afgestemd op retrozender Radio Margherita, rij ik langs ‘de mooiste kust ter wereld’ – onze Hooverphonic schreef er zelfs de song ‘Amalfi’ over – wanneer er plots een liedje van Salvatore Adamo op de radio passeert. Ik waan me zo in de sixties, even krijgt mijn gehuurde Fiat Panda de allure van een Alfa Romeo Giulietta Spider. Maar snel volgt de reality check: waarom hoorde ik deze vakantie op reis door Italië nog geen enkel Belgisch liedje van nu op de radio? Geen Balthazar, geen Selah Sue of Oscar & The Wolf? En geen Hooverphonic?

Alex Callier (lacht) «Ik heb op reis door Italië wel al eens ‘Anger Never Dies’ gehoord. Italië is zelfs het enige land buiten België waar we écht gechart hebben, met ‘Mad About You’ op vier en ‘Anger Never Dies’ zelfs op één in de airplay charts. Maar dat wil niet zeggen dat we daar in uitverkochte zalen speelden: Italianen gaan naar Eros Ramazzotti of naar Zucchero kijken, niet naar een Belgische groep.»

Omgekeerd: wie was eigenlijk de laatste Italiaan die nog eens een grote hit scoorde bij ons? Ramazzotti? Laura Pausini? Jovanotti? Allemaal alweer geleden van de vroege jaren 90. Wat een verschil met de generatie van mijn ouders! De babyboomers kenden in de jaren 60 een jeugd vol Italiaanse (Rita Pavone! Marino Marini!), Franse (Françoise Hardy! Jacques Dutronc!) en Duitse (de iets minder swingende Heino en Conny Froboess!) muziek?


★ ★ ★ ★ ★ De sixties Brigitte Bardot & co

Jean Blaute «Expo ’58 is zeer belangrijk geweest voor de introductie van het exotisme en het modernisme in ons land. De mensen begonnen geld te verdienen, kochten zich een autootje en gingen op reis – naar Duitsland of Frankrijk. Mijn eerste reisje, op mijn 6de, was naar Duitsland, in de Fiat van mijn vader. Door de legerdienst werd die Duitse cultuur ook weer omarmd, zo vlak na de oorlog, en zonder enige politieke bedoeling. Je had ook de Duitse jeugdfilms in onze cinema’s, met Conny Froboess en Peter Kraus.

»Ook de Franse films met Sylvie Vartan en Johnny Hallyday werden hier vertoond, en het Saint Tropez-gevoel uit de films met Brigitte Bardot maakte een zware indruk op mijn generatie. Liften naar Zuid-Frankrijk werd hip, en bij die vakanties hoorde muziek. De Franse televisie was ook bijzonder vooruitstrevend, met het liveprogramma ‘Age Tendre et Tête de Bois’. The Stones en The Spencer Davis Group waren daarop te zien, maar ook de Franse vedetten als Richard Anthony, Hugues Aufray... Kortom: Franse muziek was populair – zelfs VU-ers luisterden ernaar.

»Uit Nederland kwam het blad Muziek Expres, en omdat de BRT hier zo bekakt was, probeerden we zo vaak mogelijk naar Nederlandse omroepen te kijken, waar je de Hollandse nederbeatgroepen zag: Golden Earring, Cuby + Blizzards...»

HUMO De muziek van die goeie ouwe Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal werd met andere woorden flink uitgewisseld. Kwam het door de Italiaanse gastarbeiders in Limburg en Wallonië dat ook de Italiaanse muziek hier zo goed scoorde?

Blaute «Maar ook door het songfestival van San Remo, dat liedjes als ‘Volare’ en Italiaanse sterren als Bobby Solo en Adriano Celentano tot bij ons bracht. San Remo was muzikaal sterker dan het Eurovisiesongfestival, en het streefde ook een zekere chic na.

»Dat Italiaanse zat bij mij natuurlijk ook in mijn opvoeding: mijn vader was een Waal, opgegroeid in de Italiaanse cultuur van Charleroi. Hij was ook accordeonstemmer voor Rocco Granata. Mijn ouders hadden een platenwinkel in Zottegem, en op mijn 10de hielp ik al in de winkel: wel, Adamo verkocht véél meer platen dan The Beatles

HUMO Maar The Beatles waren beter. Waren die populaire Duitse jongerenfilms niet heel slecht?

Blaute «Conny Froeboss zong goed én was ein hübsches Mädel, maar drie kwart van die films waren inderdaad met belachelijke liedjes gevuld. Maar we hadden niets anders met beeld erbij. Tot 1964, toen ‘A Hard Day’s Night’ uitkwam: jawadde. Alle vijf de weekendvoorstellingen heb ik toen gezien, en tegen dat het op maandag tijd voor school was, was ik totaal geradicaliseerd. Zo snel kan het gaan!»

HUMO Intussen programmeerde de BRT al Guy Mortier z’n rock-’n-roll-programma ‘Schudden voor gebruik’ en waren er de Engelse piraatzenders Caroline en Radio London. Zorgden al die kanalen voor een verengelsing of veramerikanisering van de muzikale smaak?

Blaute «Ik geef toe: ik was zelf ook zeer Angelsaksisch gericht. Omwille van de muziek, maar ook de attitude, de mode, Carnaby Street en ‘Blow Up’... Zo creatief allemaal. Maar ik stond ook open voor Europese muziek. Vanaf de jaren 70 is de dominantie van Europese muziek, en zeker de Duitse, vervangen door de Brits-Amerikaanse. Sindsdien beleven we nu en dan een opstootje. ‘Du’ van Peter Maffay bijvoorbeeld, nog altijd het favoriete nummer van Hugo Matthysen (lacht).»

HUMO Wie de Ultratops van de eighties erbij neemt, ziet het heel goed: de Engelse en Amerikaanse pop was oppermachtig.

Blaute «Opnieuw: met af en toe nog eens een uitschieter, zoals Nena.

»Ik ben niet nostalgisch aangelegd, maar the spirit of the sixties, dat was toch: mensen die wat centen verdienden, zich een autootje kochten en op reis trokken door het Europa van de Zes. De muziek hoorde daar gewoonweg bij.»


★ ★ ★ ★ ★ Vlaanderen - Wallonië NUL - NUL

In Berlijn deelde ik recent een tafel met vier Duitse muziekjournalisten van wie er geen enkele spontaan een Belgische groep kon noemen – Wikipedia bracht redding, maar dan nog deden alleen 2ManyDJs een belletje rinkelen. In Parijs schaamde ik me dan weer toen twee Waalse collega’s praatten over het succes dat de Franse zanger Christophe op hoge leeftijd te beurt valt in Frankrijk. Ik ken Christophe enkel van zijn monsterhit ‘Aline’ uit 1965 (‘Et j’ai crié / Criééééééé’), maar weet verder van niks: als muziekminnende Vlaming geraak ik niet eens over de taalgrens, laat staan over onze landsgrenzen.

'Daft Punk en Air zijn veel groter buiten Frankrijk dan in eigen land. En wat populair is in Parijs, maakt de oversteek niet.'

Een Vlaming die tot voor kort in Parijs woonde en dus wél van het succes van Christophe op de hoogte is, is Bent Van Looy.

Bent Van Looy «Ik ben hem live gaan bekijken in de Parijse club Silencio: superfris, als een jongere versie van Air. Maar vergis je niet: Daft Punk en Air zijn veel groter buiten Frankrijk dan in hun eigen land. En wat écht populair is in Parijs, maakt de oversteek niet naar hier, zelfs al zingen ze in het Engels. De singer-songwriter Rover, bijvoorbeeld: daar een superster, hier compleet onbekend.

»In eigen land is het niet anders: voor Waalse groepen is het zo goed als onmogelijk geworden om op Studio Brussel te komen. En omgekeerd: toen we begonnen met Das Pop, was Radio 21 (intussen Pure FM, red.) even belangrijk voor ons als Studio Brussel. Het was ook de normaalste zaak van de wereld dat je op tournee in Luik en Charleroi passeerde. Dat is in de laatste vijftien jaar allemaal veranderd. Met iedere plaat van Das Pop werd het moeilijker om de taalgrens over te steken. Dat heeft natuurlijk met de taal te maken: wij spreken beter Engels dan onze ouders, maar slechter Frans.»

HUMO En slechter Duits. Behalve jij. Je moet wel toegeven: je hebt altijd een verdacht Duits kantje gehad.

Van Looy «We hebben destijds in Duitsland een bescheiden hitje gehad met de Duitse vertaling van ‘You’, ‘Du’ (lacht). Maar tegenwoordig ligt dat een pak moeilijker, wat natuurlijk ook te maken heeft met de crisis in de platenindustrie: een Europese promocampagne opzetten kost veel geld, en de return is vaak te klein. Je moet tegenwoordig al een groot lokaal succes zijn voor de platenfirma zegt: ‘Oké, we nemen het risico.’»

Callier «Wat mijn generatie muzikanten zo anders maakt dan die van nu, is dat wij hier in de jaren 80 alleen BRT 1 en 2 hadden. We moesten dus wel naar buitenlandse zenders kijken, naar muziekprogramma’s als dat van Ray Cokes op RTL, of ‘Cargo de nuit’ op RTBF. Gevolg: we luisterden naar Gainsbourg, Lio... Sinds VTM en alle Vlaamse commerciële zenders die erop volgden, kijkt niemand nog naar de Franse of Waalse televisie. Dat lijkt me toch voor verenging te hebben gezorgd.»


★ ★ ★ ★ ★ De nineties MTV en de pan- Europese Utopie

Voor we in Vlaanderen die overdaad aan commerciële zenders kregen, was er een andere belangrijke zender opgedoken die onze muzieksmaak bepaalde: MTV Europe. Doordrongen van de pan-Europese gedachte ging MTV Europe op 1 augustus 1987 van start. Vanuit Londen, maar de zender haalde z’n veejays uit verschillende Europese landen: in België plukten ze Marcel Vanthilt, die van ’87 tot ’91 op het scherm te zien was. Maar wat heeft MTV Europe nu eigenlijk betekend voor Europese groepen?

'De fascinatie voor Europa was bij de Engelse gitaargroepen na The Smiths volledig verdwenen: in de jaren 90 waren Oasis en de britpoppers volledig op eigen land gericht'

Marcel Vanthilt «Er was wel degelijk een politiek van ‘we steunen de Europese groepen’, alleen had je weinig wat grensoverschrijdend was. In Frankrijk had je Les Rita Mitsouko, maar dat was het zowat. Daar werd écht over gediscussieerd: ‘Zitten ze in Frankrijk op de Duitse rocker Udo Lindenberg te wachten?’ Bovendien ging het op MTV heel erg over een goeie videoclip. Een clip maken kostte toen een miljoen Belgische frank: met dat geld maakten groepen hier een volledige plaat. Het was gewoon onmogelijk voor Europese bands om te concurreren met Britse en Amerikaanse groepen, want die beschikten over veel grotere videobudgetten. Front 242 was de enige Belgische groep die grensoverschrijdende muziek maakte én zij hadden ook een clip gemaakt met Anton Corbijn (‘Headhunter’ uit 1988, red.). Nog een uitzondering: ‘Pump Up the Jam’ van Technotronic (uit 1991, red.): het nummer klonk internationaal en de clip was internationaal. Ik herinner me nog een feestje omdat ‘Pump Up the Jam’ op één stond in de UK. Pete Townshend, Boy George... iedereen was er. En aan de toog zat er een man in een grijze jas die niemand herkende: Jo Bogaert (lacht).»

In het kielzog van ‘Pump Up the Jam’ werd MTV Europe in de nineties overspoeld door Europese muziek die door de Britten met de spotnaam ‘Eurotrash’ bedacht werd. Denk aan het Belgisch-Nederlandse 2Unlimited en je vraagt je af waarom de brexit er twintig jaar geleden al niet kwam. De Britse muziekjournalist David Stubbs (onder andere The Guardian en Uncut) had in de nineties in de muziekkrant Melody Maker een satirische column waarin hij als ‘ze Belgian rock journalist Pepe Le Punk’ de draak stak met euh... Belgische rockjournalisten. Onlangs publiceerde hij ook een liefdevol boek over krautrock. Geen betere Brit dus om aan te vragen:

HUMO Heeft Eurotrash de reputatie van Europese muziek in het VK voorgoed beschadigd?

David Stubbs «Nee, want ik ben zelf een fan van Europese muziek: ze is vaak futuristischer en minder doordrongen van Anglo-Amerikaanse clichés. Er stond niet voor niets ‘Made in West-Germany’ op de hoezen van Kraftwerk, die muziek had nooit in Londen of New York kunnen ontstaan. In de eighties waren Zwitsers als Yello en The Young Gods pioniers op vlak van elektronica, net als het Belgische Front 242. Ooit heb ik in België trouwens Luc Van Acker geïnterviewd over Revolting Cocks – tot zijn eigen grote verbazing (lacht).

»Eind jaren 70 was er onder de Britse postpunkgroepen zelfs sprake van ‘Eurofilie’: Joy Division, Simple Minds, Wire... Europa werd gezien als het gecultiveerde continent, met nachttreinen, Sartre, kunst en cinema: het perfecte tegengif voor Amerikaanse trashcultuur. Alleen zag je die fascinatie voor Europa volledig verdwijnen bij de Engelse gitaargroepen na The Smiths: in de jaren negentig waren Oasis en de britpoppers volledig op eigen land gericht. De connectie die de Britse muziekscene sindsdien nog met the continent heeft, situeert zich in het techno- en clubmilieu: Berlijn, Ibiza...»

HUMO In 1994 schopte ‘Suds & Soda’ van dEUS het wél tot het scherm van MTV Europe. Dat was ongezien voor een Belgische gitaargroep, en cruciaal voor hun Europese doorbraak.

Vanthilt «Ik was toen al weg bij MTV, maar indirect heb ik ermee te maken. Mijn ex-vriendin, die ik destijds naar Londen had meegesleurd, was tegen dan een big shot bij MTV, en in haar hoedanigheid van producer heeft zij dEUS binnengehaald. (De Belgische Katelijne De Backer was van 1988 tot 1997 producer/regisseur van de programma’s ‘120 Minutes’ en ‘Alternative Nation’, red.)

»Nu zijn er veel meer Belgische groepen met die internationale allure, dit is ook een generatie die met weinig middelen zelf een leuke clip maakt. Balthazar, Amatorski, Hooverphonic: bestond MTV Europe vandaag nog, dan hadden ze een ruime keuze Belgische bands, hè.»


★ ★ ★ ★ ★ De jaren nul ultraregionaal wordt hip

In 1997 werd MTV Europe opgedoekt. In plaats van één zender voor het hele continent, kreeg iedere regio voortaan haar eigen kanaal: er kwam een Duitstalige MTV, een Italiaanse... Bij ons kwam in 2004 MTV Nederland op de kabel, om uiteindelijk een Vlaamse MTV te worden. Maar inmiddels hadden we hier in Vlaanderen al onze eigen muziekzenders TMF Vlaanderen en JimTV (allebei opgedoekt in 2015).

'Mijn generatie moest wel naar muziekprogramma's op buitenlandse zenders kijken. Er was niets anders.'

HUMO In de jaren nul werd de pan-Europese muziekgedachte bizar genoeg vervangen door een ultraregionale.

Van Looy «In het begin kwamen we met Das Pop op de Duitse muziekzender VIVA, maar bij onze tweede plaat bleek dat niet meer te kunnen: VIVA speelde alleen nog maar Duitse clips.

»In België en Frankrijk merk je nu heel erg: mensen luisteren heel graag naar wat van hen is. En dat lijkt me een relatief nieuwe reflex. ‘De week van eigen kweek’ op Studio Brussel en zo: dat zijn gigantische successen, hè. Terwijl het vroeger not done was om je te outen als fan van een vaderlandse groep. Dat is natuurlijk een positieve situatie, maar ze kan leiden tot protectionisme: ‘We hebben hier al zoveel groepen, waarom dan Waalse of Franse boeken?’»

Blaute «Ook programma’s als ‘The Voice’ of ‘Idool’ zijn lokaal geformatteerd. Als je in Nederland ‘Idool’ wint, is het niet de bedoeling dat je in Duitsland een ster wordt. Men houdt dat bewust lokaal: er is geen internationale flow, geen doorgeefluik. Met alle respect voor Natalia: ze vult een Sportpaleis, chapeau, maar zij is een lokale ster. En dat is met sommige van onze rockgroepen ook: ze zien eruit als wereldsterren, vaak zijn ze ook even goed, maar het blijft grotendeels lokaal.»


★ ★ ★ ★ ★ Meisje met gitaar De Grote Uitzonderingen

Van Looy «Het kán nog altijd, natuurlijk: kijk naar het succes van de in het Frans en het Engels zingende Christine And The Queens. En Selah Sue is in Frankrijk heel populair, ze is ook echt aanwezig in het straatbeeld, op posters en zo.»

'Franse muziek was vroeger zo populair dat zelfs Vlaams-nationalisten ernaar luisterden.'

Selah Sue «Ik heb het geluk gehad dat ik ontdekt ben door een bijzonder cool Frans label: Because. Zonder dat ik een plaat uithad, heb ik via hen heel veel kunnen spelen in Frankrijk, in voorprogramma’s van onder anderen Pascale Picard, die daar op dat moment redelijk groot was. Een voordeel was dat ik toen helemaal alleen speelde, op een akoestische gitaar: ik moest geen groep betalen, het kostte allemaal niks. Door het succes in Frankrijk volgde ook Wallonië, want het gaat wel degelijk in die richting: Wallonië kijkt naar Frankrijk, niet naar Vlaanderen.

»In zekere zin is het dus allemaal begonnen met de baas van Because, Emmanuel de Buretel. Hij heeft een neus voor wat aanslaat. Hij heeft ook Christine And The Queens getekend.»

‘Ook in Nederland wordt Christine And The Queens erg gewaardeerd,’ aldus Peter Smidt, de bezieler van Groningse Eurosonic, al dertig jaar hét schowcasefestival als het om de promotie van de Europese muziek gaat.

Peter Smidt «We hebben Eurosonic opgestart midden jaren 80, toen de Engelse en Amerikaanse popmuziek hier echt zegevierde, en ik ben positief: vergeleken met toen gaat het alleen maar beter met de circulatie van Europese muziek binnen Europa. We hebben het European Talent Exchange Program, ETEP, waarmee we volgen hoeveel shows groepen die op Eurosonic gespeeld hebben, nadien jaarlijks spelen in Europa. In België werken we daarvoor onder andere samen met de festivals Pukkelpop en Werchter. Wel, de voorbije tien jaar boekten die Europese festivals alsmaar meer Europese namen. Als ik kijk naar hoeveel shows de Noorse Aurora dit jaar speelde, de huidige nummer één nu in onze ETEP-lijst, dan kan ik alleen maar vaststellen dat het goed gaat.»

HUMO Aurora is het grote voorbeeld van Alice On The Roof die, als het even meezit, het tij zou kunnen keren: een Waalse die ook in Vlaanderen een publiek vindt.

Smidt «En Stromae is toch wel het grootste bewijs dat het nog mogelijk is?»

HUMO Uit jullie European Breaking Border Chart, die de airplay van Europese acts weergeeft, blijkt dat Lost Frequencies op dit moment de populairste Belg op de Europese radiozenders is. Een danceartiest.

Smidt «We mogen wel zeggen dat het succes van de elektronische muziek de Europese muziek in het algemeen een boost heeft gegeven, ja.»


★ ★ ★ ★ ★ H&M, Ikea en Spotify Europese Eenheidsworst?

Een vluchtige blik op de Vlaamse Ultratop maakt duidelijk dat Europese muziek wel degelijk alive-and-kicking is: Franse, Scandinavische, Nederlandse en ook Belgische producties belegeren op dit moment onze hitparade. Het gaat dan vooral om dj-producers à la de Fransen David Guetta en Martin Solveig, Nederlanders als Martin Garrix, Scandinaviërs als Avicii en Kygo en natuurlijk onze eigenste Lost Frequencies en Dimitri Vegas & Like Mike. Dance is de nieuwe commerciële pop, het populaire geluid is van Europese makelij én wordt in onze top 50 bovendien vrolijk gekopieerd door Britten à la Calvin Harris.

HUMO Waar de verguisde Eurotrash allemaal niet toe geleid heeft!

Callier «Ik had dat ook nooit verwacht, maar gek genoeg heeft die Eurotrash de Amerikaanse en Engelse popmuziek overgenomen, ze hebben dat geluid intussen geïntegreerd.

'Eén reden dat elektronische acts het nu zo goed doen, is dat ze veel goedkoper kunnen touren dan livegroepen'

»Wat me laatst ook opviel op Spotify: ik ging een kijkje nemen in de Belgische, Nederlandse, Duitse, Poolse... Spotify-charts (Spotify prijst die aan als ‘de meest afgespeelde nummers van dit moment’, red.). Wel, in al die charts staat dezelfde muziek, die bovendien ook allemaal hetzelfde klinkt: Sia, Major Lazer, Martin Garrix, David Guetta, Martin Solveigh, Coldplay... Coldplay maakt nu ook elektronische muziek, hè. Je moet die lijsten eens doornemen per land: altijd dezelfde nummers, weinig lokale acts en alle nummers klinken alsof ze door dezelfde producer gemaakt zijn.»

HUMO Is de sound van het – Zweedse – Spotify het muzikale equivalent van H&M, Ikea en Zara, ketens die alle couleur locale uit het straatbeeld, de mode én de interieurs hebben gezogen?

Callier «Ik denk dat we van een gelijkaardige globalisering kunnen spreken, ja. Op zich niks op tegen. Maar als je bedenkt dat Spotify weleens de toekomst van de muziekindustrie zou kunnen zijn én je weet dat die Spotify-lijsten nu al radioprogrammatoren beïnvloeden, dan vind ik dat toch beangstigend. Als de radio dan geen moeite meer doet om verder te kijken, wordt het allemaal toch wel héél nauw.»


★ ★ ★ ★ ★ ★ ★ ★ ★ ★ ★ ★ ★ ★ ★ ★ ★ ★ ★ ★ ★ ★ De nieuwe trend C’est Eurochic!

Bestaat er in deze geglobaliseerde wereld nog zoiets als een Europese muzikale identiteit? Zijn we zo ver afgedreven van de oorspronkelijke Europese gedachte ‘we zijn allemaal zo verschillend en toch horen we bij elkaar’ dat we én vervreemd zijn geraakt van elkaar en tegelijkertijd allemaal hetzelfde klinken? Is er nog hoop voor de nieuwsgierige en ruimdenkende Humo-lezer, die lak heeft aan Dimitri Vegas, Spotify-charts en de dagprogrammatie op Studio Brussel, en net zoveel mogelijk om de oren wil geslagen worden met de excentrieke diversiteit van muzikaal Europa?

Smidt «De situatie is nu zo: er is de grote mainstream, die vooral elektronisch gericht is, maar er zijn ook heel veel niches waarbinnen groepen door Europa kunnen touren. Door het internet kunnen niches vandaag de dag heel groot zijn én tegelijkertijd totaal onzichtbaar blijven voor andere mensen. De voorbije jaren verkochten Buraka Som Sistema uit Portugal of Efterklang hier makkelijk een zaal uit, terwijl het grote publiek nog nooit van die namen had gehoord. Maar als een groep uit Bosnië op Eurosonic wordt opgemerkt door een groot Europees festival dat niet de volle pot betaalt, dan is de vraag: heeft de groep het geld om die reis te bekostigen? Eén reden dat elektronische acts het nu zo goed doen, is dat ze veel goedkoper kunnen touren dan livegroepen, die muzikanten en crew moeten betalen.»

Van Looy «Het grote middenveld is weggeslagen. Je hebt nu een handvol wereldacts, en daaronder krioelt het van de kleine groepen. Er is simpelweg geen economie meer om dat middenveld te onderhouden.»

Callier «The Sugarcubes uit IJsland, The Notwist uit Duitsland, Röyskopp, Mew... Genoeg alternatieve Europese groepen in mijn platenkast, en er is plaats voor méér.»

Van Looy «Toen wij met Das Pop begonnen, waren The Cardigans uit Zweden een belangrijk voorbeeld: Europees met internationale allure. Ik zou het erg vinden mocht er in de toekomst geen plaats meer zijn voor zulke groepen.»

Callier «Al geldt in mijn geval ook: ik hou wel van een streepje kitsch. Toevallig ligt hier ‘Bang-Bang’ op in de versie van Dalida. Minstens even interessant als de versie van Nancy Sinatra (lacht). Maar ik noem dat: retrochic.»

Daar voegt Humo dan graag een nieuwe trend aan toe: Eurochic. Men zegge het voort: tijd voor de grote Eurochic-trend!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234