null Beeld

Het grote dubbelinterview: Koula Terkessidis en Danira Boukhriss, moeder en dochter

Een dubbelinterview met dochter Danira zou ze nooit geven, had Koula Terkessidis zich voorgenomen. Maar voor Humo, al jaren haar lijfblad, wilde ze wel een uitzondering maken.

'Eén keer per jaar maken we hevige ruzie, met veel lawaai en gebleit. Goeie cinema!'

Danira (27) is al de tweede generatie Terkessidis bij de VRT. Moeder Koula was in de jaren 90 reporter voor programma’s als ‘Couleur locale’ en ‘Afrit 9’, vandaag werkt ze als redactrice achter de schermen mee aan uitzendingen van de openbare omroep. En tijdens de middagpauze geeft ze yogales aan overwerkte collega’s. Nu bereiden moeder en dochter de slotshow van Iedereen tegen Kanker voor, het eerste programma waar ze samen bij betrokken zijn. Tussendoor pent Danira naarstig voort aan de tekst die ze op Moederdag zal voordragen op het jaarlijkse evenement De Verschijningen in Houthulst-Merkem. Daar brengt ze samen met Lize Spit, Aagje Vanwalleghem, Ingeborg en Marleen Temmerman een lofrede aan De Moeder: ‘Ik weet nog niet helemaal wat het zal worden, maar als ik haar aan het huilen kan brengen, is mijn missie geslaagd.’

Danira Boukhriss Terkessidis «Ik heb vrienden die soms laten vallen dat ze hun moeder al twee weken niet gezien hebben. Dat vind ik zo raar. Niet dat ik daarover wil oordelen, maar ik kan me dat niet inbeelden. We horen elkaar vrijwel elke dag, en we zien elkaar minstens wekelijks. Tenzij één van ons tweeën in het buitenland zit. En als het niet lukt om af te spreken door een drukke agenda, proberen we tussendoor kort bij te praten tijdens een koffiepauze. Het heeft zijn voordelen, allebei voor de openbare omroep werken (lacht).»

HUMO Het is bekend dat je op de vermelding van je beide familienamen staat, vaak tot wanhoop van lay-outers die alles in een kolom moeten zien te passen.

Danira «Het is toch een supermooie combinatie? En daarnaast is het voor mij niet meer dan logisch. Mijn moeder heeft me negen maanden gedragen, dan mag ze ook haar naam op het afgewerkte product zetten (lacht). Eerst heette ik zelfs Danira Terkessidis: mijn ouders waren niet getrouwd toen ik geboren werd, mijn vader moest me wettelijk erkennen als hij wilde dat ik zijn naam droeg.

»Er zijn maar vijf mensen met de naam Terkessidis in Vlaanderen: wij tweeën, de zus van mama en haar twee dochters. Ik beschouw die naam als een eerbetoon aan mijn overleden Griekse grootvader.»

Koula Terkessidis «Toen ik onlangs naar de autokeuring moest, vroegen ze daar of ik jou misschien kende (lacht). Je ziet, mensen onthouden die naam toch. Officieel heet Danira wel alleen Boukhriss. Nu heb je een wet die een dubbele familienaam mogelijk maakt, maar toen ze geboren werd, was dat nog niet zo. En je kunt een dubbele familienaam blijkbaar niet met terugwerkende kracht aanvragen.»

Danira «Je kunt je familienaam wel laten veranderen, maar er komt heel wat administratie bij kijken. En zonder ernstige motieven is het niet simpel. Bij dezen wil ik een oproep doen aan minister Geens: doe er alstublieft iets aan (lacht).»

HUMO Qua uiterlijk zijn de gelijkenissen duidelijk, maar lijken jullie karakters ook op elkaar?

Koula «Eén belangrijk verschil is dat ik niet graag interviews geef (lacht). Ik sta niet graag in de belangstelling, terwijl Danira daar geen enkele moeite mee heeft. Ze is ter wereld gekomen met haar ogen open, ze eiste meteen de aandacht op. Ze is in haar element in de schijnwerpers, terwijl ik al blokkeerde als ik iets moest voordragen op school. Dat bewonder ik aan haar.»

Danira «Jij kunt ook extravert zijn, hoor. Anders zou je toch nooit yogales geven aan dertig mensen tegelijk? Maar ik snap die introverte kant wel, die heb ik ook ergens zitten. Op veel vlakken lijken we toch erg op elkaar. Soms hoor ik mezelf iets zeggen en denk ik: ‘Ik ben net mijn moeder.’ We zijn ook allebei erg ontvlambaar.»

HUMO ‘De zuiderse furie,’ zei Danira in haar 7 Hoofdzonden-interview in Humo. Is die erfelijk?

Koula «Dat is het Terkessidis-gen (lacht). Mensen vinden Danira rad van tong, maar ik was nog erger toen ik zo oud was als zij nu. Ik vatte alles onmiddellijk persoonlijk op en ging meteen in de verdediging. Nu laat ik al eens iets passeren. Dat probeer ik ook Danira mee te geven: wind je niet op in álles, want dat vreet te veel energie.»

Danira «Je kunt die furie ook als een voordeel zien, hè. We staan erg enthousiast en passioneel in het leven.»

Koula «Bij haar opvoeding vond ik het belangrijk dat Danira leerde om assertief te zijn, zolang ze maar beleefd was. Als de leerkracht weer eens iets in haar schoolagenda had geschreven omdat ze te veel opmerkingen had gemaakt in de klas, dan vroeg ik haar alleen maar of ze beleefd geweest was. Als bleek van wel, dan kreeg ze meestal gelijk van mij.»

HUMO Klettert dat soms niet, twee zuiderse temperamenten bij elkaar?

Koula «Dat valt goed mee, vind ik. Eén keer per jaar maken we hevige ruzie, met alles erop en eraan, en met veel lawaai en gebleit. Dat moet heel vermakelijk zijn om te zien. Goeie cinema!»

HUMO Hebben jullie al een datum geprikt voor de volgende ruzie?

Koula «Die van dit jaar hebben we onlangs gehad, dus de kans dat we elkaar tijdens dit interview in de haren vliegen, is heel klein.

'Op mijn 13de ging ik al naar fuiven. En later kon ik aan de ontbijttafel thuis gewoon vertellen wat ik gedronken had, of wanneer ik dronken was geweest ''

»Omdat we allebei zo snel op ons paard zitten, hebben we moeten leren om onze woorden te wikken en te wegen voor we iets tegen elkaar zeggen. We lopen nu met een grote bocht om elkaars gevoeligheden heen.»

HUMO Welke kernwaarden kreeg je mee ten huize Terkessidis?

Danira «Ik heb twee belangrijke lessen geleerd van mijn mama. Eén: oordeel niet te snel en sta open voor andere mensen. En twee: wees nóóit afhankelijk van een man (lacht). Laat je geluk niet afhangen van iemand anders. Maar als iemand ertoe kan bijdragen, is dat mooi.»

Koula «Geloof het of niet, maar dat is een les die ik van mijn vader heb meegekregen.»

HUMO Wat voor iemand was stamvader Terkessidis?

Koula «Hij behoorde tot de eerste generatie immigranten in België, die vooral uit Polen, Italianen, Spanjaarden en Grieken bestond. Hij was altijd van plan geweest om terug te keren naar Griekenland, maar omdat hij hier mijn moeder had leren kennen, is dat er nooit van gekomen.

undefined

null Beeld

»Het is vooral voor hem dat ik destijds na mijn regentaat lichamelijke opvoeding nog psychologie heb gestudeerd aan de universiteit. Hij was al op zijn 13de gaan werken, eerst in de mijnen, en toen die dicht moesten, ging hij aan de dokken in de haven zwoegen. Hij had nooit de kans gekregen om te studeren. Die frustratie deed hem zijn dochters aanmoedigen om dat wel te doen. Zo zouden we nooit afhankelijk zijn van een man. Dat heb ik Danira altijd ingeprent: leer je eigen boontjes te doppen. En ook: vergeet je roots niet.»

Danira «Daar maakte jij je in het begin wel zorgen over, niet? Dat mijn carrière plots zo snel ging dat ik niet meer met mijn beide voeten op de grond zou blijven. De dag dat ik me arrogant begin te gedragen, zal mijn moeder de eerste zijn om me daarop te wijzen. Desnoods met kletsen (lacht).»

Koula «Dat zou ik heel erg vinden, ja. Dan zou er wel meer dan één keer per jaar ruzie gemaakt worden. Maar je gaat goed om met al die aandacht.»

HUMO Hebben jullie nog contact met de familie in Griekenland?

Danira «Ja, mijn moeder heeft twee neven en die hebben kinderen van mijn leeftijd. Ik hou contact met hen via WhatsApp – in het Engels, want ik spreek geen Grieks. Het lukt me niet elk jaar om erheen te gaan, maar ik probeer het wel.»

HUMO Deze week mag je voor het Eurovisiesongfestival voor kijkend Europa de Belgische punten voorlezen. Je zult dus ook in Griekenland te zien zijn.

Danira «Ik kijk er al naar uit. Ze weten daar wel wat mijn job is, maar ze hebben mij nog nooit iets zien presenteren. Eindelijk kan de familie mij daar eens op tv zien. Zúlke ogen zullen ze opzetten! (lacht)»


Fuifkind

HUMO Zou je jezelf een moederskind noemen, Danira? Jullie horen elkaar elke dag, dat ligt vast boven het gemiddelde.

Danira «Ik heb een hechte band met mijn ouders, maar die uit zich op verschillende manieren. Mijn vader hoor ik bijvoorbeeld niet elke dag, maar dat lijkt me normaal. Mijn moeder en ik zijn twee vrouwen, we hebben altijd iets te vertellen. Een moederskind zou ik mezelf niet noemen.»

HUMO Je ouders zijn uit elkaar gegaan toen je 4 jaar oud was.

Danira «Sindsdien ben ik opgegroeid in co-ouderschap, ik wisselde elke week van ouder. Zo heb ik met allebei afzonderlijk een sterke band opgebouwd.»

Koula «Toen we uit elkaar gingen, vroegen we Danira of ze liever bij Houssein dan wel bij mij zou blijven. Ze antwoordde dat ze bij allebei wilde wonen, ‘omdat anders iemand triest zou zijn’. Zo jong en zich al zo kunnen inleven in die situatie, daar stond ik toen toch van te kijken. Danira is met een groot verantwoordelijkheidsgevoel geboren, denk ik. Dat kwam goed van pas, want door mijn job als reporter moest ze iets zelfstandiger zijn dan een doorsneekind.»

'Toen zowel ik als mijn moeder en mijn vader single waren, vroeg ik me af of het soms genetisch bepaald is dat we slecht zijn in relaties ''

Danira (knikt) «In de lagere school was het feest als mijn moeder eens om vier uur aan de schoolpoort stond om mij af te halen. Ik heb erg veel tijd doorgebracht in de naschoolse opvang. Pas op mijn 12de kreeg ik de huissleutel en ging ik na school alleen naar huis.»

Koula «Ze was erg zelfredzaam, dat was een zegen. Op den duur belde ik naar huis: ‘Ik zal wat later zijn, begin jij alvast aan de boontjes?’ (lacht)»

Danira «Na mijn lessen aan de muziekschool was ik ’s avonds ook de laatste die werd afgehaald. Soms maakten andere mama’s zich zorgen: ‘Komt je moeder nog?’ (lacht)»

Koula «Ik herinner me nog het toonmoment van de muziekschool. Danira moest een stukje spelen op haar viool, en toen ik aankwam kon ik nog net de laatste twee noten horen, de rest had ik gemist. Ik ben er niet trots op, maar als alleenstaande moeder die ook reporter was, kon ik vaak niet anders.»

HUMO Het was destijds niet vanzelfsprekend voor een vrouw om mee te draaien op een nog overwegend mannelijke redactie.

Koula «Toen ik begon, zeiden mijn mannelijke collega’s: ‘Je job komt op de eerste plaats, daar moet je álles voor overhebben.’ Dat is makkelijker gezegd dan gedaan voor een alleenstaande co-ouder. Nu werken veel jonge moeders vier vijfde, maar toen was het taboe om te zeggen dat je tijd nodig had om voor je kind te zorgen.»

Danira «Als ik als kind ’s ochtends naar beneden kwam, zat jij vaak al aan tafel met je koptelefoon op. Je was al een uur bezig met een montage.»

HUMO Relativeer jij nu makkelijker het belang van je job, als je dat hebt gezien?

Danira «Lange draaidagen of hectische periodes hebben een impact, mentaal en fysiek. Maar ik zorg er wel voor dat ik voor de rest niets doe. Om acht uur ’s avonds het parkeerterrein van de VRT verlaten en doorrijden naar een etentje met vrienden, dat doe ik niet meer. Dan plof ik liever neer in de zetel. Je moet op tijd rustmomenten inlassen, dat heb ik ook geleerd van mijn moeder.

»Ik zou het in elk geval niet kunnen, in deze fase van mijn leven ook nog een kind opvoeden.»

Koula «Soms vraag ik me ook af hoe ik dat toen heb klaargespeeld. Ik moet een soort octopus geweest zijn, met acht armen die van alles tegelijk deden (lacht).»

HUMO Danira, het voordeel van zulke drukbezette ouders was dat je ook een behoorlijk vrije opvoeding kreeg.

Koula «Waarom zou ik haar hebben moeten vastbinden als ze te vertrouwen was?»

Danira «Ik was erg braaf, ja. En in ruil kreeg ik veel vertrouwen terug. Veel mensen zijn verbaasd als ik hen vertel wat ik allemaal mocht. Zolang ik maar in groep uitging en met hen weer naar huis kwam, maakte het niet veel uit hoe laat het was. Op mijn 13de ging ik al naar fuiven. En later kon ik aan de ontbijttafel thuis gewoon vertellen wat ik gedronken had, of wanneer ik dronken was geweest. Ik kan het alle ouders aanbevelen: als je je kind het gevoel geeft dat het alles mag, zal het ook weinig in het geniep doen (lacht). Al had ik niet écht iets te verbergen, daarvoor was ik te saai.»

HUMO Jij hebt dus niet op je 16de gerebelleerd tegen je ouders?

Danira «Nee, dat heb ik pas aan de unief gedaan. Ik studeerde taal- en letterkunde, maar op het einde van mijn voorlaatste jaar besloot ik dat die richting toch niets voor mij was. Ik wilde een schakelprogramma volgen en daarna psychologie studeren. Maar toen ik dat thuis ging vertellen, werd al snel duidelijk dat daar niets van in huis zou komen (lacht).»

Koula «Een memorabele ruzie was dat: ‘Ben je nu stom of wat?!’ (lacht) Ik was héél kwaad, ja. Wat een moment ook om je puberteit in te halen, Danira. Nét voor je eindexamens!»

Danira «Dat was de enige keer dat ik haar écht kwaad heb gemaakt, denk ik.»

Koula «En snap je nu waarom dat terecht was?»

'De twee belangrijkste lessen van mijn mama: oordeel niet te snel over andere mensen, en wees nóóit afhankelijk van een man.'

Danira «Nee, ik ben nog altijd een beetje kwaad (lacht). In diezelfde periode besloot ik dat ik op kot wilde gaan in Brussel, wat mama ook niet helemaal snapte. We woonden toen in Vilvoorde, en ik was even lang onderweg van mijn kot naar de universiteit als van bij ons thuis. Maar het ging niet over die afstand: ik wilde één plaats om thuis te komen. Ik háát het om koffers te pakken. Dat is misschien het enige trauma dat ik heb overgehouden aan de scheiding van mijn ouders. Twintig jaar lang verhuisde ik elke week van de ene ouder naar de andere, en tijdens mijn studie kon ik dat niet meer aan. Ik werd er gék van om elke week mijn spullen te moeten inpakken. Dus werd het de middenweg: een kot.»

Koula «Op dat moment begreep ik het niet zo goed. Ik heb het misschien wat onderschat.»

Danira «Dat vieze gevoel overvalt me soms nog als ik een koffer inpak om op reis te vertrekken. En ik heb van andere mensen met gescheiden ouders gehoord dat zij dat ook hebben. Het is misschien een trauma, ja. Maar wel het enige. Geef toe, één trauma valt nog mee (lacht).

»Pas op, je ouders uit elkaar zien gaan heeft altijd impact op een kind. In mijn geval kreeg ik er een soort nuchterheid door, een onrust die mijn kijk op relaties bepaalt, en het gevoel dat niets voor eeuwig is. Soms heb ik het gevoel dat mensen van wie de ouders nog samen zijn, stiekem beter zijn in relaties. Ik herinner me één moment waarop zowel ik als mijn moeder en mijn vader single waren. Ik vroeg me af of het soms genetisch bepaald is dat we slecht zijn in relaties (lacht).»

HUMO Heb je dat gevoel soms nog?

Danira «Minder, maar bij elke relatie hou ik in het achterhoofd dat er een grote kans is dat ze ooit eindigt. Ik droom er ook niet van om ooit te trouwen, zoals veel vrouwen wel doen.»

Koula «Misschien heb ik op dat vlak niet altijd het beste voorbeeld gegeven. Maar het huwelijk van mijn ouders is ook niet blijven duren. Ik heb niets anders gezien.»

undefined

null Beeld

Danira «Het hielp wel dat jij en papa altijd vrienden zijn gebleven. Hoewel we geen echt gezinsleven hadden, heb ik nooit het gevoel gehad dat ik geen gezin had. Ik heb geen enkele verjaardag gevierd zonder beide ouders. We gingen ook samen op vakantie, en ze gaan zelfs vaak samen eten zonder mij erbij.»

Koula «Dat was het belangrijkste voor ons: Danira mocht nooit last ondervinden van onze scheiding. Wilde ze haar vader opbellen als ze bij mij was? Als dat haar blij maakte, moest ze dat zeker doen. We hebben ook nooit kwaad over elkaar gesproken tegen haar, integendeel.»

Danira «Het kon ook verwarrend zijn. Als ze dan toch zo goed bevriend bleven, waarom gingen ze dan niet opnieuw samenwonen? Natuurlijk hoop je dat als kind, je weet niet beter.

»Onlangs was mijn vader thuis van een ladder gevallen en moest ik hem naar de spoedafdeling brengen. Niets ergs, een kleine wonde die genaaid moest worden. Maar net toen belde mijn moeder omdat ze een klein ongeval had gehad met de auto. Toen ik haar vertelde dat we onderweg waren naar het ziekenhuis, sprong ze meteen in haar gedeukte auto en kwam ze af (lacht).

»Eigenlijk vormen we op de één of andere manier nog altijd een gezin.»


Arrogant wicht

HUMO Toen je te gast was in ‘Voor algemeen nut’ op Eén, bleek dat je moeder je weleens inschakelde als figurant. Is die ‘Afrit 9’-reportage die Steven Van Herreweghe teruggevonden had, met een 14-jarige Danira die haar aura liet fotograferen, het enige voorbeeld?

Danira «Toch het enige dat nog bestaat, denk ik. Ik weet nog dat ik niet helemaal tevreden was met die reportage (lacht). Er waren wel coolere dingen dan op tv komen terwijl iemand je aura probeert te lezen.»

HUMO Was dat ook je eerste schermervaring?

Danira «Nee, dat was een rolletje in een spotje voor Kom op tegen Kanker. Ik moet 5 of 6 jaar geweest zijn.»

HUMO Dik twintig jaar later, op zondag 27 mei, zul je de slotshow van Iedereen tegen Kanker presenteren op Eén. Je moeder maakt deel uit van de redactie: jullie werken voor het eerst samen?

Danira «Inderdaad. De cirkel is rond!»

Koula «Zeg dat wel. Ik werk nu voor mijn dochter (lacht).»

undefined

HUMO Levert dat nooit spanningen op?

Danira «Nee, want we zien elkaar maar weinig. En als we wel elke dag intens samenwerkten, zou dat geen probleem zijn.»

HUMO Koula, klopt het dat je kleine Danira jarenlang thuis hebt geïnterviewd met een bandopnemer?

Koula «Ja. Beroepsmisvorming, vrees ik (lacht). Ik vond het wel een leuk idee als de volwassen Danira later haar eigen kinderstem zou kunnen terughoren. Leuke opnames, ze had als kind al gevoel voor humor.»

Danira «Ik heb die cassette nog: ‘Opnames van 0 tot 6 jaar’ (lacht). En dan vragen mensen zich af hoe het komt dat ik bij de televisie ben beland. Ik word al sinds mijn geboorte geïnterviewd (lacht).

»De goesting om deze job te doen heb ik alleszins van mama. Ze was veel weg van huis, maar ze zei dikwijls dat ze de tofste job ter wereld had. Ze zag dingen en ontmoette mensen die ze anders nooit tegengekomen zou zijn. Dat zaadje is toen al geplant.»

HUMO In het najaar is Danira te gast in ‘Die huis’. Word je niet zenuwachtig als Eric Goens in de familiegeschiedenis gaat spitten, Koula?

Koula «Een beetje maar (lacht).»

Danira «Ik heb lang getwijfeld of ik wel zou meedoen. Maar als er één programma is waarin ik volledig mezelf zou willen zijn, dan is het wel ‘Die huis’. Je krijgt er de ruimte om iets te vertellen. Maar mama zat er wel mee in dat ik al te persoonlijke dingen zou vertellen.»

Koula «Of dat er achteraf weer kritiek zou komen.»

'De dag dat ik me arrogant begin te gedragen, zal mijn mama de eerste zijn om me daarop te wijzen. Desnoods met kletsen.'

Danira «Dat weet je nooit, hè. Maar ik heb me alleszins niet arrogant gedragen (lacht).»

Koula «Die stempel heb je toch al sinds ‘De slimste mens’. Al die bagger die ze toen over zich heen kreeg, dat vond ik heel erg. Terwijl die mensen haar niet eens kennen. Ze is door en door goed, met een groot hart voor iedereen rondom haar. Maar omdat ze verbaal sterk en ad rem is, kreeg ze de stempel ‘arrogant’. Over een man zou zoiets nooit gezegd worden. Maar als vrouw van je afbijten mag blijkbaar niet.»

Danira «Jij trekt je zulke reacties nog altijd aan, hè?»

Koula «Ja. Ik weet dat ik dat allemaal niet zou mogen lezen, maar ik krijg het lastig als mensen die jou nog nooit ontmoet hebben, een mening over je hebben die niet strookt met wie je echt bent. Maar Danira heeft altijd voor- en tegenstanders gehad. Ofwel hou je van haar, ofwel helemaal niet.»

Danira «Dat heb ik ook van mijn moeder geleerd: je kunt niet iedereen tevredenstellen.»

HUMO Hoe ben jij destijds bij de VRT beland, Koula?

Koula «Ik had gehoord dat ze voor ‘Couleur locale’ redacteurs met allochtone roots zochten – dat programma moest een positiever beeld van migranten en allochtonen ophangen. Het Vlaams Blok had net een recordscore gehaald bij de verkiezingen, die Zwarte Zondag in 1991, en bij de openbare omroep vonden ze dat er iets moest gebeuren.»

Danira «Toen al, hè!»

Koula «Ik had geen enkele ervaring, maar ik heb mijn stoute schoenen aangetrokken en een brief naar de toenmalige BRTN geschreven. Blijkbaar paste ik in het profiel. Het was in het begin wel stressen, iedereen goochelde met vaktermen die ik nog nooit had gehoord, maar ik heb doorgebeten.»

Danira «Wel straf dat je dat gedurfd hebt.»

Koula «Er was toen nog niet veel kleur bij de openbare omroep, ‘Couleur locale’ was het begin. Daarvoor had je wel ‘Babel’, maar dat was gericht op de migranten en werd in hun taal uitgezonden. ‘Couleur locale’ ging over migranten, maar het had allochtonen én autochtonen als doelpubliek. Het wilde een weergave zijn van onze multiculturele maatschappij, en de positieve beeldvorming daarvan stimuleren. Uiteindelijk heeft de BRTN het programma afgevoerd, omdat ze tot het besef kwamen dat het niet werkt om mensen met een andere afkomst in één programma te stoppen – diversiteit moest aan bod komen in alle programma’s en zenders. Daar hebben ze later hard aan gewerkt.»

HUMO De VRT lanceerde bijvoorbeeld diversiteitsstages, en zo is Danira aan de slag gegaan.

Danira «Ik was net afgestudeerd en toen ik op het internet door vacatures scrolde, zag ik dat ze bij de VRT een medewerker zochten voor een diversiteitsstage. Ik voelde me eerst niet aangesproken, ik dacht dat het iets was voor mensen die geen Nederlands spraken. Maar de vereiste was dat minstens één van je ouders of je twee grootouders van buiten de EU afkomstig waren. Dat was zo, in mijn geval: mijn grootouders van vaderskant komen uit Marokko. Ik solliciteerde en belandde op de redactie van ‘Vlaanderen vakantieland’.»

HUMO Het lijkt me nogal omslachtig voor iemand van wie de moeder al bij de VRT werkte.

Koula «Veel mensen denken dat ik Danira geholpen heb, maar daar is niets van aan. Ik wist niet eens dat ze had gesolliciteerd!»

Danira «Ik had mama ook niet vermeld in mijn motivatiebrief. Pas toen ik werd uitgenodigd voor een gesprek, heb ik haar naam laten vallen.»

Koula «Het was heel raar toen ik haar plots tegenkwam in de gangen. ‘Ah, ze komt me bezoeken,’ dacht ik (lacht). Het heeft zeker een jaar geduurd voor dat wende.»

Danira «Omgekeerd was dat ook zo, hoor. Ik kende de VRT al, want ik heb er als kleuter in de kinderopvang gezeten. Wel handig: de rondleiding voor de stagiairs kon ik overslaan (lacht).»

HUMO Mocht je het geweten hebben, had je Danira dan aangemoedigd of net wat getemperd?

Koula «Dat is een moeilijke. (Denkt na) Het is een cliché, maar het belangrijkste is dat ze gelukkig is met wat ze doet. Maar ik heb haar er wel op gewezen dat het wérken geblazen zou zijn. Al was dat niet nodig: ze had jarenlang gezien wat er bij zo’n job kwam kijken.»

Danira «Toen ik bij ‘Het journaal’ begon, kon ik altijd bij mama terecht voor feedback op mijn reportages, want zij is zelf reporter geweest. Na een item van mij in ‘Het journaal’ checkte ik altijd eerst mijn gsm om te kijken wat zij ervan vond. Mijn vader had pas door dat ik een reportage had gemaakt als hij mijn naam op het einde in beeld zag verschijnen (lacht).»

HUMO Krijg je vandaag nog feedback van haar?

Danira «Als ik onzeker ben over iets, praat ik erover met haar. Zij is altijd eerlijk, of ze nu ‘Leuk!’ zegt of ‘Wat heb jij aan, heb jij dat gekozen?’ (lacht)»

Koula «Soms vraag ik me af of ik niet te kritisch ben.»

Danira «Je bent kritisch, ja. Maar alleen omdat je zelf weet wat het is om in die wereld te werken. Daar heb ik meer aan dan aan de opmerkingen van een moeder die alles goed vindt omdát het haar dochter is.»

HUMO Mis je de harde journalistiek van ‘Het journaal’ niet, Danira?

Danira «Soms. Vooral als er groot nieuws is, wegens de sfeer die dan op de redactie heerst, en de zin die iedereen heeft om het beste journaal ter wereld te maken. Ik heb veel gevloekt in die drie jaar, maar ik heb me er ook geamuseerd. Daar heb ik geleerd hoe je de essentie van een voorval moet verslaan.»

Koula «Ik heb elke reportage gezien die ze in die periode heeft gemaakt. Ik had in elk geval niet gekund wat zij heeft gepresteerd. De tijdsdruk alleen al.»

HUMO Dan zat je drie jaar geleden ook te kijken toen de reportage werd uitgezonden waarin ze racistische praat over zich heen kreeg tijdens een betoging van het extreemrechtse Pegida?

Koula «Ja, daar was ik niet goed van. Maar hoe ze daarop heeft gereageerd: chapeau. Niemand had het haar kwalijk genomen als ze na de eerste beledigingen was weggegaan. Maar ze raapte al haar moed bijeen, ging terug naar de betoging en werkte de reportage af. Faut le faire. ‘Amai, is dat mijn dochter?’ dacht ik. En daarna: ‘Ze heeft me niet meer nodig.’ (lacht)»

Danira «Heel lief, maar dat is niet waar. Mijn mama zal ik altijd nodig hebben.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234