'Het hartgrondige walgen' Dwarskijker over 'De afspraak'

Vrouwen zijn van Venus en mannen zijn in sommige gevallen van Erps-Kwerps.


De afspraak

Canvas – 13, 14 & 15 juni

Ook deze week was er geen gebrek aan walgelijke gebeurtenissen, en dan heb ik het niet alleen over Jonathan Löw, de trainer van het Duitse elftal, die publiekelijk uit z’n bilnaad at en zich ook te goed deed aan een non-descripte delicatesse die hij vermoedelijk van z’n scrotum had geplukt. ‘Ich bin mein eigenes Pop-uprestaurant.’

En dan is er ook nog het hartgrondige walgen, dat in dit tijdsgewricht mijn tweede natuur dreigt te worden: de religieus getinte Omar Mateen, een zogeheten lone wolf, richtte op een uitgaansavond een slachting aan in Orlando, Florida waarmee de vrome moordenaarsbende van IS hem postuum gelukwenste. Rust Gods zegen op een AR-15 als je er in een holebiclub vijftig mensen mee doodschiet? Dat moet ik bij gelegenheid eens aan de grootmoefti van Egypte vragen, een bovenste beste kerel met wie ik maar al te graag een waterpijp zou roken, al is dat genoegen vast zo haram als de neten. Maar misschien zegt de grootmoefti: ‘Ach, voor één keertje…’

De religieus getinte Larossi Abballa, nog een lone wolf, stak, met de complimenten van IS en voor hij zelf schielijk ten hemel werd opgenomen, een politieagent en zijn vrouw dood, terwijl hun kind van 3 die moordpartij moest aanzien. Stemt dat God gunstig? Om daarachter te komen, zal ik eens een imam staande moeten houden mocht die toevallig met wapperende profetenbaard langsfietsen, als fietsen tenminste halal is. A propos, je hoort zo nu en dan van bevoegde zijde dat moslimextremisten niets, maar dan ook níéts, he-le-maal niets en zo mogelijk nog minder, met de ware islam te maken hebben. Hoe vaak kun je in deze tijd al niet aan ‘De ongelofelijke slechtheid van het opperwezen’ denken, het klassieke essay van Karel van het Reve?

Aan de lange gesprekstafel van ‘De afspraak’ – de tafelschikking is op het Laatste Avondmaal geïnspireerd – zit de gast die mij doorgaans het meest interesseert altijd rechts in beeld, alsof hij zich een beetje afzijdig houdt van de andere invités. Daar had ook mijn generatiegenoot en compagnon de route Kamagurka plaatsgenomen, die zich, wellicht onder druk van de walgelijke gebeurtenissen, moet hebben afgevraagd of onze vrijheid, zoals we die al die jaren hebben gekend, misschien wel minder vanzelfsprekend is dan we uit vrijheidsliefde aannemen. Hij had zich in één moeite door, en met het oog op de toekomst, ook afgevraagd hoe een jonge Belgische moslim van eigentijdse snit in elkaar zit, bijvoorbeeld ter hoogte van het Kiel. Om daarachter te komen liep hij een dagje mee met Salah Ibnou Casemi, een rapper die in het reine was met muziek, ook al is die volgens religieuze scherpslijpers zo haram als buitenechtelijke seks voor het huwelijk met een fles wijn erbij. Ik denk dat Kamagurka ervan uitging dat een beetje rapper losjes, voor zover mogelijk zelfs cool, zeg maar gematigd met zijn geloofsovertuiging omspringt, maar Salah Ibnou Casemi zei op de toon van iemand die geen tegenspraak duldt – vooral niet van de ongelovige buitenwacht – dat de Koran boven alle discussie verheven is. ‘Dat geldt toevallig ook voor mensenrechten, waaronder homo- en vrouwenrechten,’ zou ik daar ter informatie aan toe willen voegen, kwestie van even míjn geloof te belijden. Iemand moet het doen.

Eerder op de week vond Sven Pichal, naar aanleiding van het bloedbad in Orlando, dat religieuze moslimleiders de ingekankerde homohaat in hun geloofsgemeenschap onvoldoende tegengingen. Hij meende ook te weten dat er in joodse scholen nooit over homoseksualiteit gesproken werd. Van de weeromstuit verschenen rabbijn Aaron Malinski en imam Brahim Laytouss aan tafel. De rabbijn had nog niet zo lang geleden sympathie opgewekt in ‘De slimste mens ter wereld’ en de imam leek me coulanter dan je van een imam zou verwachten. Je kon meteen merken dat homoseksualiteit niet het favoriete gespreksonderwerp van dit tweetal was. De imam, die weet dat de sharia de doodstraf voorschrijft voor homo’s, probeerde in het zweet zijns aanschijns zo veel mogelijk te zwijgen. De rabbijn had het over ‘driften’ en over het ‘gedoogbeleid’ jegens holebi’s in Israël – die keer dat hij wegens de Gay Parade vijf uur lang klem had gezeten op de ringweg rond Tel Aviv, zou hij niet licht vergeten. Voorts sleepte hij er mistige godgeleerdheid bij. De imam keek ondertussen alsof hij er een lief ding voor overhad om elders te zijn. Geen idee waarom er geen kenschetsende christelijke geestelijke was aangeschoven, of gaan we er ineens van uit dat bedienaren van de sacramenten homoseksualiteit allang geen punt meer vinden? Bart Schols, die er veel zin in had, stelde dé vraag – een vraag waarop hij per se een ondubbelzinnig antwoord wilde horen: wat zouden de imam en de rabbijn doen mocht hun zoon hun zeggen dat hij homo is? We maakten een onthullende kortsluiting in twee schedels mee. De rabbijn vond zo te horen dat homoseksualiteit door middel van opvoeding vermeden kon worden – niet in cafés rondhangen zou al flink helpen volgens de Dode Zeerollen – en de imam kreeg er nog net uitgewrongen dat hij zijn homoseksuele zoon, die volgens de sharia dood moet, een luisterend oor zou bieden. Wat fijn voor die jongen. Dat homoseksualiteit een geaardheid als een andere is, was nog niet tot deze kenners van God doorgedrongen. Er zij licht.

In ‘De afspraak’ werd deze week ook Kristien Hemmerechts duidelijk. Zij had ten algemenen nutte de mannelijke kunne doorschouwd en was erachter gekomen dat mannen als bezeten aan hun gelijk vasthouden, vooral als ze vanuit vrouwelijk perspectief ongelijk hebben. Vrouwen zijn van Venus en mannen zijn in sommige gevallen van Erps-Kwerps. Er daalde een zekere vermoeidheid over me neer. Kristien Hemmerechts ontwaarde een problematiek die ze door middel van een opiniestuk in een krant wereldkundig had gemaakt. In zijn vrije tijd, in plaats van eens lekker te gaan frisbeeën, had de wijsgeer Ignaas Devisch haar in diezelfde krant badinerend van repliek gediend. Dat mocht hij bij ‘De afspraak’ nog eens naspelen, als was de komkommertijd al aangebroken. Spannend werd het niet, want de wijsgeer leek het vermeende discussieonderwerp net iets te futiel en vooral te achterhaald te vinden om er zich vandaag de dag waarlijk druk over te maken. Bart Schols, die op journalistieke intuïtie mag bogen, vroeg langs z’n neus weg of Kristien Hemmerechts het onderwerp van haar opiniestuk misschien onder het echtelijke dak had opgelopen. En ja hoor. De meeste ongelukken gebeuren thuis. Ontkennen had overigens geen zin.

Rudy Vandendaele

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234