null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

Video

► Het hoogtepunt van de inauguratie: Amanda Gorman (22) brengt met indrukwekkend gedicht hoop voor een verdeeld land

De 22-jarige dichteres Amanda Gorman mocht als jongste poëet in de Amerikaanse geschiedenis de eedaflegging van Joe Biden opluisteren. Ze slaagde erin om een hoopvolle boodschap te brengen voor het diep verdeelde land met haar gedicht ‘The Hill We Climb’.

Het is een traditie in de VS dat de inauguratieceremonie wordt afgesloten met een gedicht. Deze keer viel die eer te beurt aan de 22-jarige Amanda Gorman, een dichteres uit Los Angeles. Ze is daarmee de jongste poëet in de geschiedenis van de Verenigde Staten die mocht optreden tijdens de eedaflegging. 

“Amerikaan zijn is meer dan de trots die we erven. Het is het verleden waar we in stappen en hoe we dat herstellen”, zei Gorman in haar gedicht ‘The Hill We Climb’ (De heuvel die we beklimmen, red.). “We zullen niet terugmarcheren naar wat was. We zullen bewegen naar wat zal zijn, een land dat gekneusd is, maar heel. Welwillend, maar stoutmoedig. Fel en vrij.”

Gorman las haar gedicht voor op de trappen van het Capitool, waar amper twee weken geleden een gewelddadige bende het hart van de Amerikaanse politiek bestormde. “De democratie kan tijdelijk vertraagd worden, maar nooit permanent verslagen”, zei Gorman. “Laat ons een land achterlaten dat beter is dan hetgene we kregen. We zullen deze gewonde wereld optillen tot een wonderlijke. De nieuwe dageraad zal bloeien als we haar bevrijden.”

Het gedicht weekte heel wat reacties los op sociale media. Zo tweette Oprah Winfrey: “Ik ben nog nooit zo trots geweest alweer een jonge vrouw te zien opstaan. Brava Brava, Amanda Gorman! Maya Angelou juicht, en ik ook.” Winfrey verwijst daarmee naar de dichteres die in 1993 de eedaflegging van Bill Clinton afsloot met haar gedicht ‘On the Pulse of Morning’. 

Ook voormalig first lady Michelle Obama had niets dan lof over voor Gorman. “Met haar sterke en aangrijpende woorden herinnert Amanda Gorman ons aan de kracht die elk van ons heeft in het verdedigen van onze democratie. Blijf glanzen, Amanda. Ik kan niet wachten om te zien wat je hierna doet.”

Integraal: The Hill We Climb

When day comes, we ask ourselves where can we find light in this never-ending shade?

The loss we carry, a sea we must wade.

We’ve braved the belly of the beast.

We’ve learned that quiet isn’t always peace,

and the norms and notions of what “just” is isn’t always justice.

And yet, the dawn is ours before we knew it.

Somehow we do it.

Somehow we’ve weathered and witnessed a nation that isn’t broken,

but simply unfinished.

We, the successors of a country and a time where a skinny Black girl descended from slaves and raised by a single mother can dream of becoming president, only to find herself reciting for one.

And yes, we are far from polished, far from pristine,

but that doesn’t mean we are striving to form a union that is perfect.

We are striving to forge our union with purpose.

To compose a country committed to all cultures, colors, characters, and conditions of man.

And so we lift our gazes not to what stands between us, but what stands before us.

We close the divide because we know, to put our future first, we must first put our differences aside.

We lay down our arms so we can reach out our arms to one another.

We seek harm to none and harmony for all.

Let the globe, if nothing else, say this is true:

That even as we grieved, we grew.

That even as we hurt, we hoped.

That even as we tired, we tried.

That we’ll forever be tied together, victorious.

Not because we will never again know defeat, but because we will never again sow division.

Scripture tells us to envision that everyone shall sit under their own vine and fig tree and no one shall make them afraid.

If we’re to live up to our own time, then victory won’t lie in the blade, but in all the bridges we’ve made.

That is the promise to glade, the hill we climb, if only we dare.

It’s because being American is more than a pride we inherit.

It’s the past we step into and how we repair it.

We’ve seen a force that would shatter our nation rather than share it.

Would destroy our country if it meant delaying democracy.

This effort very nearly succeeded.

But while democracy can be periodically delayed,

it can never be permanently defeated.

In this truth, in this faith, we trust,

for while we have our eyes on the future, history has its eyes on us.

This is the era of just redemption.

We feared it at its inception.

We did not feel prepared to be the heirs of such a terrifying hour,

but within it, we found the power to author a new chapter, to offer hope and laughter to ourselves.

So while once we asked, ‘How could we possibly prevail over catastrophe?’ now we assert, ‘How could catastrophe possibly prevail over us?’

We will not march back to what was, but move to what shall be:

A country that is bruised but whole, benevolent but bold, fierce and free.

We will not be turned around or interrupted by intimidation because we know our inaction and inertia will be the inheritance of the next generation.

Our blunders become their burdens.

But one thing is certain:

If we merge mercy with might, and might with right, then love becomes our legacy and change, our children’s birthright.

So let us leave behind a country better than the one we were left.

With every breath from my bronze-pounded chest, we will raise this wounded world into a wondrous one.

We will rise from the golden hills of the west.

We will rise from the wind-swept north-east where our forefathers first realized revolution.

We will rise from the lake-rimmed cities of the midwestern states.

We will rise from the sun-baked south.

We will rebuild, reconcile, and recover.

In every known nook of our nation, in every corner called our country,

our people, diverse and beautiful, will emerge, battered and beautiful.

When day comes, we step out of the shade, aflame and unafraid.

The new dawn blooms as we free it.

For there is always light,

if only we’re brave enough to see it.

If only we’re brave enough to be it.

(DM)

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234