'Het huis': de ultieme tête-à-tête met Eric Goens

Luc Appermont en Bart Kaëll, Marieke Vervoort, Maggie De Block, Jeroen Meus, Karen Damen, Karl Vannieuwkerke, Bart Peeters en Kobe Ilsen lieten zich bij hun volle verstand 24 uur in een huis opsluiten met Eric Goens (‘Kroost’) om daar hun zieltje ter dissectie aan te bieden, en allen kwamen ze er relatief ongeschonden uit.

'Op het moment dat iemand begint te blèten, gaat de camera onherroepelijk uit'

HUMO Neem het vooral niet persoonlijk, maar een etmaal met Eric Goens opgesloten zitten staat niet op mijn bucketlist.

Eric Goens «Ik heb er toch maar netjes acht gevonden die het wél zagen zitten. De mensen weten intussen wel dat ik al eens een ambetante vraag kan stellen, dat het geen walk in the park is, maar dat het resultaat altijd correct is. What you see is what you get: ik hou me ver van de truken van de foor. Iedereen krijgt ook zijn aflevering te zien voor ze uitgezonden wordt.

»Maar het was moeilijk, ja. Toen ik Maggie De Block voor het eerst vertelde over het format, was het antwoord een gedecideerd ‘No way, Goens’. De lijst samenstellen was bij ‘Kroost’ ook al het zwaarste onderdeel. Ik zie daar elke keer zó tegenop. Je moet een soort van aanwezigheidspolitiek voeren zonder aanwezig te zijn: mensen aanporren, de juiste gaatjes vinden, maar niet té opdringerig zijn – stalking helpt niet. Dat is een slopend proces voor een onzekere mens als ik.»

HUMO (lacht)

Goens «Ik meen het: ik ben een héél onzekere mens. En de lat ligt hoog, hè. Ik kom er niet mee weg als ik een aflevering maak met Joke Schauvliege. Het moet Maggie De Block zijn. Niet dat ik alleen maar Triple A-gasten wil, hoor. Het criterium is nog altijd: heeft iemand een verhaal? En vervolgens wil ik dat verhaal zo authentiek mogelijk vertellen.»

HUMO Ben je de afgelopen jaren ernstig verveld? Jij was toch de harde interviewer die politici om hun moeder deed roepen?

Goens «Neen, ik doe nog altijd hetzelfde: ik stel vragen, en mensen antwoorden. Ik beschouw mezelf ook nog altijd als een harde interviewer – ik ben niet van de zachte, dweperige school. Ik ben heel aanwezig in zo’n gesprek, kom met snelle en scherpe replieken. Maar ik beheers ook de kunst om harde, confronterende vragen op de goeie manier te stellen. Ik héb in ‘Het huis’ aan Maggie De Block gevraagd of ze elke avond de koelkast leegeet. Als iemand anders haar die vraag stelt, krijgt hij allicht een klets in z’n gezicht. Maar ik kom ermee weg.»

HUMO Lukt het soms niet? Gebeurt het dat je het verhaal níét vindt?

Goens «Als ik voel dat de gordijnen dicht blijven, blaas ik ’t al in de voorbereidende fase af. Bij ‘Kroost’ heb ik zo iemand gebeld enkele dagen voor we zouden beginnen met draaien: ‘We gaan dit niet doen, hè.’

»Dat mensen 24 uur uit hun vertrouwde omgeving weggetrokken worden, helpt trouwens geweldig. Toen ik Jeroen Meus ging oppikken, zat die midden in de opstart van zijn hotdogrestaurant Würst. Die mens was zo opgegeten door de stress en de hectiek: ik moest hem echt bij zijn kraag pakken. Ik vreesde dat ik ’m nooit uit die trip zou krijgen. Maar zodra hij in die rust en afzondering zat, kwamen de kwetsbaarheid en de eerlijkheid.»

HUMO Een originaliteitsprijs zal ‘Het huis’ niet winnen. In Nederland heb je bijvoorbeeld ‘24 uur met...’.

Goens «Klopt. Ik heb nog nooit de behoefte gevoeld om het warm water voor de zevenendertigste keer heruit te vinden. Ik maak portretten van mensen, punt. Of het programma dan ‘Kroost’, ‘Het huis’ of ‘Goens en de herkomst’ heet, maakt me niet uit.

»We hebben op televisie een periode achter de rug van ‘Big Brother’-gegluur, datingonzin en andere kloterijen. Dan is zo’n interviewprogramma een verademing: eindelijk mag het weer eens ergens over gaan. Ik ben ervan overtuigd dat een kijker meer heeft aan Niels Albert die over zijn pijn praat dan aan een bekende mens die van een duikplank springt. De dag dat er alleen nog quizkes en fictie wordt uitgezonden, zal ik een andere job moeten zoeken.»

HUMO Welke aflevering wordt de meest revelerende, denk je?

Goens «Het zal wel onbescheiden klinken, maar ik ben ervan overtuigd dat het portret van Marieke Vervoort één van de meest spraakmakende documentaires van het najaar wordt. Ik weet dat het woord hallucinant vaak wordt misbruikt, maar in dit geval is het nog een understatement. ’s Nachts heeft ze meer dan twintig aan haar spierziekte gelinkte aanvallen gekregen. Dan verkrampte ze volledig, en begon alles aan haar lichaam – ook haar verlamde benen – waanzinnig te schokken. Ik moest haar op zo’n moment rechtop houden, want anders zou ze stikken. Hier, kijk eens. (Toont op z’n smartphone een fragment dat er inderdaad stevig inhakt) Het was gruwelijk. Dat wordt televisie om door je vingers te bekijken.»

HUMO Je kan zoiets ook níét tonen.

Goens «Maar ze staat erop dat het in de uitzending zit. Iedereen kent Marieke Vervoort als de atlete die elke drie weken een wereldrecord verbreekt, waardoor er een zeker onbegrip is ontstaan voor haar keuze voor euthanasie. Ze wil dat iedereen ziet hoe ze moet leven. ‘Geef mij één nacht als deze,’ heb ik haar ’s ochtends gezegd, ‘en ze mogen mij een spuitje geven.’

»Het wordt des te krachtiger omdat je ook de andere kant te zien krijgt. Want even voor die verschrikkelijke nacht is ze nog in haar rolstoel aan het trampolinespringen. De joie de vivre die daaruit spreekt! En dan even later die rauwe ellende waar je eigenlijk niet bij wilt zijn...»

HUMO Luc Appermont en Bart Kaëll zitten samen in de eerste aflevering. Hoe heb je dat in hemelsnaam voor elkaar gekregen?

Goens «Appermont wist van niets – hij dacht dat hij er alleen in zat. De ontreddering toen hij uit het zwembad stapte, naar de keuken ging en daar zijn man aantrof: zelden zo’n mooi versteend gezicht gezien. ‘Wij doen dit toch niet?’ was het eerste dat hij zei. De confrontatie tussen Appermont die vindt dat zijn privéleven hermetisch moet worden afgeschermd en Kaëll die gelukkig zat te blinken, dat is héél schone televisie geworden. Uit die aflevering blijkt ook dat we hun verhaal helemaal nog niet kennen – er zijn ontzagwekkend veel nonsens verschenen in de mij zo dierbare gespecialiseerde pers.»

'Het huis waar Eric Goens en zijn gasten in afzondering gaan: 'Als je mensen 24 uur uit hun vertrouwde omgeving wegtrekt, komen de kwetsbaarheid en de eerlijkheid.'

HUMO Juist: je vaart al eens graag uit tegen Story en andere filosofietijdschriften. Maar is er in de kern dan zo veel verschil met wat jij doet? Jij probeert toch óók om mensen zo naakt mogelijk te krijgen?

Goens «Hola, nu beledig je me. Er is toch een groot verschil tussen iemand zichzelf laten uitkleden en iemand de kleren van het lijf rukken? (Bedenkt zich) Nee, eigenlijk is die vergelijking niet nodig, want wat de boekjes doen is iets totaal anders. Ze worden gemaakt door parasieten die zelfs op iemands sterfbed nog naar heibel in de familie gaan zoeken, die ‘Het verhaal van een sterke familie’ blokletteren voor een publireportage met de Pfaffs in Disneyland. Echt: fuck de roddelbladen.

»Er wordt ons een denkfout opgedrongen door die lui. Zodra je iets vraagt over iemands reason of being, doe je hetzelfde als Story. Nee, néé, dat heeft niets met de boekjes te maken! Laat ons vooral de edele stiel van de journalistiek niet bevlekken omdat een paar amoebes een deelverzameling zien die er niet is.»

HUMO Niels Albert die in ‘Kroost’ naar zelfmoord hint: dat had toch ook een Story-verhaal kunnen zijn?

Goens «In ‘Kroost’ gunde ik hem de tijd om zijn hele verhaal te vertellen – het kreeg een bedding. Hij werd op geen enkel moment onder druk gezet, en vooral: we hebben zijn emoties niet dik aangezet om ze vervolgens als ordinaire handelswaar te slijten. Heb jij in ‘Kroost’ iemand zien blèten? Neen, en daar bestaat een simpele reden voor: op zo’n moment gaan de camera’s onherroepelijk uit. Daar begint voor mij de intimiteit. Ik gebruik alleen wat nodig is om iemand te begrijpen. Als in ‘Het huis’ iemand over z’n deviante seksuele gedragingen begint, zal dat het programma niet halen. Dat is namelijk niet relevant. Bij mij gaat het om authenticiteit. Om een empathisch portret, met voldoende democratisch tegengas.»

HUMO Over democratisch tegengas gesproken: je maakt met je productiebedrijf Het NieuwsHuis ook ‘Karen & De Coster’ voor VIER. ’t Is nogal nineties, niet?

Goens «Als je een debatprogramma als iets typisch voor de jaren 90 beschouwt, zie ik dat als een compliment. Want waar was de tegensprekelijke discussie de afgelopen jaren eigenlijk naartoe? Ze zat in elk geval niet in de voorgeprogrammeerde schijndebatjes van de klassieke praatprogramma’s, waar politici hun afgesproken primeurtje komen verkopen in ruil voor vrije doorgang. ‘Politicus debatteert met politicus’, ‘politicus debatteert met journalist’: ik vind dat allemaal zo steriel, zo gemakkelijk. Het is voor politici veel moeilijker om in debat te gaan met de rechtstreekse betrokkenen. Het is voor Sarah Smeyers geen klus om in ‘Terzake’ te roepen dat we het kindergeld van asielzoekers moeten afpakken. Maar wanneer ze in ‘Karen & De Coster’ oog in oog komt te zitten met drie van die asielzoekers, gaat het plots wél ergens over. Het is geen toeval dat Theo Francken niet naar het programma wil komen.

»Trouwens: een aantal politieke partijen toetert luid dat de moderne Vlaming rechtop loopt. Wel, als die Vlaming rechtop loopt, dan kan hij ook debatteren.»

HUMO Een kijkcijferkanon is het programma niet.

Goens «Het blijft een strijd, dat is waar. Ik vind dat er al een paar héél sterke afleveringen gemaakt zijn, en daar ben ik dan innig blij mee – tot de volgende dag, wanneer de kijkcijfers er zijn, de ontnuchtering volgt. Ik wil relevant zijn, en dat is moeilijk met 200.000 kijkers. Maar VIER is nu eenmaal een zender waar de kijkers niet in containers worden aangevoerd.

»Iedereen is het intussen vergeten, maar de eerste aflevering van ‘Kroost’, met Maggie De Block, had maar 182.000 kijkers. Toen was er ook geen konijnenpijp diep genoeg om in weg te kruipen. Maar we zijn geëindigd met bijna 600.000 kijkers. Gun mij dus de naïviteit om te geloven dat een goed gemaakt programma uiteindelijk zijn publiek wel vindt.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234