Het jaar van de verrijzenis: Royal Antwerp Football Club

Pasen viel dit jaar op 27 maart. Maar in het Antwerpse zijn ze overtuigd dat Pasen ergens midden april valt. Dan immers kan Antwerp, de oudste club van België, verrijzen uit het graf van tweede klasse. Een mirakel, daar in de catacomben van Deurne-Noord.

'Zelfs Kadhafi mag ons overnemen, als we maar naar eerste kunnen!'

Twaalf jaar geleden zakte Antwerp naar tweede klasse, een ondergang die ik toen voor Humo gevolgd heb samen met het handjevol 60-plussers dat ’s voormiddags bij het oefenveld opdaagt. Nu Antwerp kans maakt om terug naar eerste te promoveren, vat ik opnieuw post bij deze ochtendploeg, die nog dagelijks en minstens negentig minuten zijlijncommentaar staat te geven.



Maandag 22 februari. Gisteren is op Virton gewonnen (1-2). Het spel was gene vette, Antwerp kreeg met wat geluk een penalty, en het speelveld was ‘een moeras: ze moesten spelen op de graszoden die er bovenuit staken’. Eentje denkt dat hij het veld al eens eerder gezien heeft, ‘in een documentaire over ’14-’18’.



Donderdag 25 februari. Antwerp kreeg onlangs 900.000 euro subsidie van de stad voor de renovatie van de hoofdtribune, maar ex-voorzitter (en schuldeiser) Eddy Wauters laat bewarend beslag leggen op dat bedrag. ‘De gazetten staan weeral vol!’ Het sterkt hier de overtuiging dat ze over Antwerp alleen maar schrijven als het slecht gaat. Ook het VRT-programma ‘Extra Time’ had het maandag nogal stekelig over de ‘transparantie bij Antwerp’. Daarvan onthouden ze hier alleen dat ‘Extra Time’ ‘vol Beerschotmannen zit’ (Frank Raes en de crypto-paars-witte Filip Joos). Beerschot is de aloude vijand, en het wordt in deze wandelgangen nog altijd als een groot lichtpunt gezien dat Germinal Beerschot er in 2013 in slaagde om failliet te gaan en naar eerste provinciale te zakken. Dat gaf zelfs werk aan de Belgische transportsector: tonnen leedvermaak zijn toen in Deurne en omstreken gelost.



Dat ik hier na twaalf jaar opnieuw sta, is geen toeval. Ik ben zelf Antwerp-supporter vanaf m’n 14de, en ook opgegroeid op twee kilometer van de Bosuil, in de schroeirand van de Hel van Deurne. Er zijn vele jaren geweest dat ik de club alleen in de krant volgde, maar de laatste vier jaar ben ik opnieuw abonnee. En dit seizoen is wonderbaarlijk. Voor elke match denk je dat ‘ze’ kunnen winnen, een gevoel dat ik in geen twintig jaar meer gekend heb.

Sterke man Patrick Decuyper wil van Antwerp ‘binnen tien jaar de mooiste club van het land’ maken. Daar wordt hier eens om gelachen, maar toen hij voor het seizoen 2015-2016 meerdere spelers met eersteklasse-ervaring binnenhaalde (Biset, Dufer, Colpaert, Dequevy), waren de verwachtingen meteen hooggespannen. 4.200 supporters woonden de eerste training bij en 9.000 toeschouwers daagden op voor een oefenmatch tegen KV Mechelen. Waarlijk, het was alsof de lammen weer konden gaan, en helemaal tot in Deurne.

Het is wel een beenhard jaar. Door de competitiehervorming is er geen eindronde en mag alleen de kampioen naar eerste: een zware taak voor de onbekende coach David Gevaert.

In november staat Antwerp vierde, in december staan ze op een gedeelde eerste plaats, in januari raken ze acht punten voor op Tubeke. Veel fans van ‘de ploeg van ’t stad’ wanen zich al in eerste, maar dan volgt de anticlimax…

'Hooggespannen verwachtingen bij het begin van seizoen 2015-2016. 4.200 supporters wonen de eerste training bij. En het wordt een beenhard seizoen: dit jaar mag alleen de kampioen in tweede promoveren naar eerste.'


Om te bleiten

Zaterdag 5 maart. Voor de wedstrijd tegen Lommel valt een jongeman op één knie voor z’n meisje, de vrienden ontvouwen het spandoek ‘Wil Je Met Mij Trouwen’, een huwelijksaanzoek voor een vol stadion (12.000 toeschouwers). Dat huwelijk start onder een slecht gesternte: Antwerp verliest met 0-1. De derde verloren match op vier wedstrijden. Van de acht punten voorsprong in januari blijven er nog maar twee punten over. Na de match regent het negatieve commentaren, ‘dat we dit jaar niet overgaan’ en ‘dat Lommel vijf keer voor de goal kwam en vijf keer gevaarlijk was’, terwijl Antwerp ‘honderd keer voor de goal kwam, en twéé keer gevaarlijk was’.

Duidelijke cijfers! ’s Maandags vat de arriverende Benny de sfeer goed samen: ‘En mannekes, allemaal een zwarte band om de arm?’ De regen is kil, het is twee graden, en iedereen verheft z’n stem. Dat het verschrikkelijk was, dat de trainer stekeblind is, dat er te veel de langen bal is gespeeld, en dat zo’n ploeg niks kan gaan doen in eerste klasse. Vooral de winteraankopen moeten het ontgelden (‘spitsen die overal goals maken behalve hier’). Cédric Fauré (ex-Union) is bij z’n transfer door de kranten omschreven als ‘de schrik van alle verdedigers in tweede’. Hier heerst een andere perceptie: ‘Ziet ge die ijzeren paal?! Die beweegt niet; wel, Fauré ook niet!’ Alleen keeper Kudimbana kan op genade rekenen: ‘Die heeft al punten gepakt! Als we die niet hadden, waar stonden we dan?’ Ook onder dit afdak, is de repliek.

Dat is nog een reden waarom ik hier sta: ik volg de cursus Nieuwe Beeldspraken & Onuitgegeven Quotes. Voor elke spelfase, voor elk spelerstalent, voor elk maatschappelijk debat putten ze hier uit een eigen idioom. De moedertaal is Antwerps, de voertaal is sarcasme en de meest gebruikte stijlfiguur is de overdrijving: waarom zou een mens de gewone trap van vergelijking nemen als er een overtreffende trap bestaat? Zeg dus nooit: ‘Het veld van Tubeke was slecht’, maar zeg: ‘Dat was een veld waar Sven Nys ’s vrijdags nog gerejen had!’ Zeg ook niet: ‘Wat een trage speler’, maar zeg: ‘Een zak patatten loopt rapper!’ Als een omstaander niet zo vertrouwd is met deze lamzak, kan ook volgende frasering: ‘Zorg maar dat ge zaterdag een schuif zakdoeken bij hebt, want zoals die speelt, dat is om te bleiten!’


Trip down misery lane

Maandag 14 maart. Antwerp is gisteren met 0-1 op Roeselare gaan winnen. Er is geen hoerastemming, het blijft bij voorzichtig optimisme. Over de gemiste kans in de eerste helft wordt zwaar gekankerd: ‘Die bal lag te botsen op twintig centimeter van de goal! Zelfs een dooie had die binnen kunnen sjotten!’ Roeselare had ook een penalty kunnen krijgen, wat ontkend wordt, en met een handsmak op de eigen anorak wordt aangetoond, ‘den bal kwam oep de beust! gene penalty!’

Pierre zegt dat Antwerp maar één probleem heeft, ‘namelijk dat ze geen goalen kunnen maken’. Daarmee trapt hij een open deur in die hij zelf voortdurend openzet. Het is zijn vaste dooddoener, (‘Ik zeg het u! Ik herhaal het! Neem het van mij aan! Ik heb het nog al eens gezegd!’) en dan zegt hij het nog eens: Antwerp kan geen goalen maken. Op zo’n oeverloos standpunt volgt gewoonlijk de onwrikbare vaststelling ‘dat drie punten drie punten zijn’ en dat al de rest bijzaak is. En dat we nog altijd eerste staan, en of er soms iemand terug wil naar één jaar geleden?!

Nee, dat wil niemand. Dat was hel én vagevuur samen. Een vuurstapel waarin de club zelfs in rook dreigde op te gaan. Over de volledige twaalf jaar in die vergeetput van tweede klasse heb ik acht centimeter knipsels uit Gazet Van Antwerpen. Zeven centimeter daarvan zijn artikels over ‘moeilijkheden’. Met titels als: ‘Drama op de Bosuil’, ‘Chaos op de Bosuil’, ‘Malaise op de Bosuil’, en ook: ‘Het doek valt voor stamnummer 1’.

Volg de gids, a trip down misery lane.

De eerste jaren zijn nog redelijk. De club haalt vier keer op vijf seizoenen de eindronde, maar in de achtergrond grommen al de schuldeisers.

Vanaf 2009-2010 wordt het rampzalig. (‘Antwerp op sterven na dood: geen centen, geen deftig stadion, geen uitzicht op promotie.’) De belangrijkste geldschieter (familie Collin) keert zich tegen de club, de zakenman/schuldeiser Tony Gram eist anderhalf miljoen euro terug (en wil beslag leggen op de Bosuil) en de spelers morren vanwege achterstallige lonen. Deurwaarders komen niet-betaalde leasewagens in beslag nemen, ééntje komt zelfs een grasmachine confisqueren.

In 2010 ‘zit de club financieel aan de grond (12,5 miljoen euro schulden)’. Voorzitter Eddy Wauters vraagt de felgeplaagde fans ‘om zelf geld in de club te pompen om het schip drijvende te houden’. Er is 470.000 euro nodig om de licentie te halen en niet naar derde afdeling of lager te zakken. Ik ga kort na zijn oproep het stadion ‘nog één keer’ bezoeken alsof werkelijk de dag van het laatste oordeel is aangebroken. In café Great Old houden supporters een ‘crisisvergadering’: er is een schelle microfoon, iedereen roept door elkaar, en wat ik als positieve voorstellen op een bierviltje kan noteren, is: ‘Ma, trekt uw sacoche eens open!’ en ‘470.OOO euro, dat zuipen wij met gemak bijeen!’

'Twaalf jaar tweede klasse, dat zijn krantentitels als 'Chaos op de Bosuil', 'Malaise op de Bosuil', en 'Antwerp op sterven na dood'.'


De Bosuil brandt

In 2011 komt het tussen voorzitter Wauters en de Groep Jos Verhaegen tot een samenwerkingsakkoord. Een duivelspact. Ooit heeft Jos Verhaegen (ex-voorzitter van Germinal Ekeren) Beerschot financieel gered door de fusie Germinal Beerschot, maar nu Verhaegen op het Kiel is ‘weggepest’ door nieuwkomer Patrick Vanoppen, landt hij op de Bosuil om daar eeuwige rivaal Antwerp ‘van de ondergang te redden’. De supporters houden een vreugdemars (‘Zelfs Kadhafi mag ons overnemen; als we maar naar eerste kunnen’). Qua hel en miserie was Kadhafi zelfs een goede optie geweest, want een half jaar later was-ie dood.

Bij Antwerp zelf rolt een grote kop. In januari 2012 wordt voorzitter Eddy Wauters door zijn eigen Algemene Vergadering weggestemd. De man die bijna 43 jaar voorzitter was, krijgt de facto een stadionverbod; men wil hem niet meer zien op de Bosuil. Een straffe defenestratie, Wauters was de langst zetelende voorzitter in het Belgisch voetbal, ‘een man zonder wie de club allicht niet meer zou bestaan’. Op de stadionmuur heeft een boze geest ‘Wouters Buiten’ gespoten, zelfs de correcte spelling is aan de kant gezet.

In januari 2013 dient zich een nieuwe overnemer aan: de zakenman Filip-Antoine De Graeve. De club wacht dagenlang op z’n geld, De Graeve beweert dat Antwerp ‘een verkeerd rekeningnummer heeft opgegeven’. Bij de supporters leeft de indruk dat élke schertsfiguur de club kan overnemen én te gronde richten, maar de echte vaudeville moet dan nog beginnen.

Dezelfde Patrick Decuyper die nu de ‘redder’ is van Antwerp, komt met een hallucinante constructie. Hij is eigenaar van Oostende en Zulte Waregem, en omdat Germinal Beerschot verdwenen is uit eerste, wil hij een West-Vlaamse club naar Antwerpen verkassen, zodat de stad ‘opnieuw een ploeg in eerste zal hebben’. Burgemeester Bart De Wever (een voetbalanalfabeet én slecht ingelicht over de Antwerpse stammentwisten) stelt zelfs het Olympisch Stadion op het Kiel ter beschikking. In West-Vlaanderen en Antwerpen breekt zo’n tumult los dat de constructie bliksemsnel begraven wordt. Het leidt ook tot een protestmars waarbij ‘2.000 rood-witte fans urenlang de Grote Markt belegeren’.

'Protestmars na de poging van Patrick Decuyper en Bart De Wever om een West-Vlaamse club naar Antwerpen te verkassen. 2.000 Antwerp-fans 'belegeren de Grote Markt'.'

Dan dient Saif Rubie zich aan, een Engels-Iraakse voetbalmakelaar die Antwerp ‘binnen vijf jaar’ weer Europees ziet spelen. De geldschieter-jetsetter uit Dubai toont op z’n smartphone een selfie met rapper 50 Cent: ‘We gaan hem op de Bosuil doen optreden.’ Trainer wordt de bekende Oranje-international Jimmy Floyd Hasselbaink en de BBC en tal van Britse kranten komen met open mond aanschouwen hoe Hasselbaink plaatsneemt tussen grauwe betonmuurtjes en naoorlogse kapstokken. Antwerp speelt goed tot november 2013, maar deemstert dan weg.

We zitten nu in de laatste rechte lijn naar nog meer ellende.

In maart 2014 vraagt de weggestemde Eddy Wauters 5 miljoen euro terug van Antwerp. De club wordt in haar voortbestaan bedreigd. Het leidt tot rellen tegen het bestuur en tijdens de match tegen Sint-Truiden gooien hooligans vuurpijlen op het veld (‘De Bosuil brandt’). De match wordt voortijdig afgefloten, gevolgd door een zware boete en een ‘spookwedstrijd’ achter gesloten deuren.

'In januari 2012 wordt voorzitter Eddy Wauters weggestemd. Hij was de langst zetelende voorzitter in het Belgisch voetbal. Tegenstanders lijken wel moeite te hebben om zijn naam foutloos te spellen.'

In april weigert de Voetbalbond de licentie: Antwerp zakt naar derde klasse, tenzij het Belgisch Arbitragehof voor de Sport er anders over beslist. Dat orgaan geeft Antwerp alsnog krediet, een zoveelste bijna-doodervaring.

Kort daarop wordt vzw Act as One! opgericht, één van de eerste fanparticipatieprojecten in België, maar in februari 2015 is het al opnieuw bibberen: Antwerp moet 500.000 euro bijeenkrijgen ‘of het gaat op de fles’. We zitten dan drieënhalf jaar onder het eerder ongelukkige bewind van Jos Verhaegen en CEO Gunther Hofmans.

Antwerp is nu officieel de club van de ramptoeristen, je moet al een taaie hond zijn om nog naar zo’n voetbaltempel af te zakken, en toch komen er in die barre tweedeklassejaren nog altijd gemiddeld 5.200 toeschouwers per wedstrijd (clubs in tweede klasse halen gemiddeld 1.900 toeschouwers).

Begin 2015 duikt durfondernemer Patrick Decuyper opnieuw op. Hij wil de club én 22 miljoen schulden overnemen voor een symbolische frank en op voorwaarde dat er een akkoord is met de vele schuldeisers. Die onderhandelingen zijn nog aan de gang als de Voetbalbond bekendmaakt dat Antwerp opnieuw geen licentie heeft en naar derde zakt. ‘Er is een mirakel nodig!’ bloklettert de krant. Iedereen zoekt in Google Maps al naar Lourdes, maar eind april wordt de wanhoop alleen groter. De wedstrijd tegen RAEC Mons is mogelijk de laatste wedstrijd van Antwerp: sommige supporters vrezen een compleet opdoeken of een herstart in een provinciale afdeling. Voor de wedstrijd is er een protestmars, en op het veld is er een loodzware symboliek: de failliete club RAEC Mons komt hier na 105 jaar bestaan zijn allerlaatste match spelen. Ik zie me na die wedstrijd nog foto’s nemen van de lege tribune en de verlaten banken, in een gevoel van verbijstering, ongeloof en vaarwel. Zo diep was de put waarin we zaten.


Denk aan uwen tikker

Vergankelijkheid hoort hier dus bij beton en tribune, en bij één van m’n eerste bezoeken informeer ik dan ook voorzichtig naar de vorige ochtendploeg die ik in 2004 leerde kennen. Rikske met z’n ouderwetse invalidenkarretje ‘is allang dood’. Piet-de-dokwerker is ook dood, zelfmoord op z’n 76ste. Jan is pas geopereerd en loopt nu met een zakske (stoma). Met Eddy heb ik ook te doen, die heeft vier maanden geleden zijn vrouw verloren, en is nog altijd niet naar Antwerp komen zien, ‘ik kan nog niet tussen al dat zingen en lachen zitten, ik kan alleen maar aan m’n vrouw denken’. Ik vraag ook naar Jefke, de broer van voorzitter Wauters, een einzelgänger die altijd verscheen in een dikke overjas en handschoenen, en dat had ik beter niet gedaan, want een week later is hij eveneens dood.

Ook bij de nog levende ochtendploeg wisselt de opstelling naargelang gezondheid en fysiek vermogen. Bijna iedereen mankeert wel íéts. Fred komt bijvoorbeeld altijd moeizaam aangestapt, daarbij luid aangekondigd als ‘hier is onze Limbombé!’ (naar de snelle beweeglijke aanvaller van Antwerp). Eddy is hardhorig en als hij te vaak vraagt om iets wat luider te herhalen, dan roepen ze hardop: ‘Wat zegt gij, Eddy?!’ Het is de mantel der liefde, maar met een wat ruwere zoom.

Met de rampzalige jaren 2005-2015 zijn hier natuurlijk ook veel hart- en bloeddrukproblemen. Wie zich bij discussies opwindt, krijgt de unanieme vermaning: ‘Denk aan uwen tikker!’ En er worden en passant ziekenhuizen en dokters besproken alsof het ploegen en spelers zijn (‘Die van de steunzolen, dat is ne goeie!’).

Voor omstaanders met een pleister op hun gezicht geldt een vaste diagnose: die zijn áltijd ‘afgeslagen door hun vrouw’, soms met de leiband van de hond, soms met de hond er nog aan!

Qua gezondheid én gezondheidszorg moet ik ook Pierre vermelden, die een aparte visie heeft op die oplopende maatschappelijke kost: ‘Ge moogt niet meer smoren of dik zijn, want dat kost geld aan de staat. Maar zeg mij eens: al die skiërs die hun poten breken, al die wielertoeristen die op hun kop vallen, al die lopers met hun kapotte meniscus, kost dat dan geen geld?! Ik zeg het u, laat al die sporters zelf voor de kosten opdraaien, en België is een rijk land!’ Geen speld tussen te krijgen, maar daarom heeft hij nog niet het laatste woord. Dat heeft Benny: ‘Weet ge wat gezond is?! Poepen en vogelen, dat schijnt goed te zijn voor uw hart! Hoe meer, hoe beter!’ Wat Swa de bedenking ontlokt dat er ‘in Antwerpen elke dag vijftig vrouwen aan hem denken’. Ja, vrouwen met een zwarte bril en een witte stok, zeker!

'470.000 euro nodig voor een licentie?! Dat zuipen wij met gemak bijeen!'


Het leven is kort

Woensdag 16 maart. Voorbeschouwing van de match tegen Deinze. Ze moeten winnen. Maar kúnnen ze wel winnen?! Kunnen ze de druk wel aan? Want er zijn nog ploegen die ‘in het zicht van de streep ineens beginnen te falen!’ Met Eddy heb ik het over keeper Wim Coremans, de Antwerp-legende die onlangs overleden is. Eddy was de reservekeeper, de tweede man achter Coremans. Nog anderen komen met hun voetbalverleden: sommigen zijn hier jeugdspeler geweest en ballenraper bij een match België - Holland, ‘als kind tussen 60.000 toeschouwers, bangelijk!’ Eddy 2 heeft hier geen shoes gedragen, maar hij heeft Antwerp in 1957 tegen Real Madrid zien spelen, 1-2, en als ik wil kan hij ‘al de namen van onze spelers nog één voor één opnoemen!’

'Huidige CEO Patrick Decuyper. Wie zijn de geldschieters achter hem?'

Donderdag 17 maart. In het stadion wordt een nieuwe muziekinstallatie getest, de volumeknop wijdopen. We wandelen nieuwsgierig de lege tribunes op, en kijken naar het grasveld waar kraaien en meeuwen hun stilstaande fases oefenen. De discussie waait van de nieuwe versterkers naar de nieuwe baas van Antwerp (Patrick Decuyper), die weigert te zeggen wie zijn geldschieters zijn. Er wordt druk gespeculeerd: Marc Coucke! Een gokchinees! Een blinde met een hele grote portemonnee! Maar de meesten denken aan een groep spelersmakelaars rond Patrick De Koster, de makelaar van Kevin De Bruyne. (Noot: de FIFA verbiedt dat spelersmakelaars eigenaar zijn van een club.)

Benny vertelt een mop over blote vrouwen en treinreizigers. Na het gelach springt de discussie op het feit dat ge ‘niet meer moogt lachen op uw pasfoto’. Ik kan het nieuwsankers en talkshowpresentatoren aanbevelen: volg hier een masterclass, ze schudden de bruggetjes en overgangen los uit de mouw. Zo gaat het herhaaldelijk over alles ‘wat we niet meer mogen’: vuurtje stoken in de tuin, als dopper gaan bijklussen of rijst gooien bij een huwelijk. Slotzin: ‘Ge moogt niks meer tegenwoordig!’

Overgang: ‘Betalen, dat moogt ge nog!’ En dan zwenkt het gesprek feilloos naar de Turteltaks en hoeveel iedereen moet opleggen op zijn ellentriekfactuur, een geldkwestie die ons dan weer bij ‘de smerige banken’ brengt die u willen doen betalen bij het geld afhalen, en die een negatieve intrest willen op de spaarboekjes.

Op die manier heb ik ze werkelijk over álles weten spreken. En altijd is het ook oppassen voor de reactie van de anderen. Als vlakbij een ijzeren balustrade wordt afgebroken, wil Jef weleens weten ‘wat de prijs van oud ijzer is, tegenwoordig’. Een voorzet voor open doel die Benny gelijk binnenkopt: ‘Geïnteresseerd in oud ijzer, Jef? Zeker voor al de vijzen die ge kwijt zijt?!’ Dat is hier ook de sport. Op de kop zitten, op de man spelen.

Vrijdag 18 maart. Ze hebben er allemaal van gehoord, van het nieuws uit Voetbalkrant, dat Antwerp dit seizoen gemiddeld 11.200 toeschouwers trekt. Daarmee steekt het elf eersteklassers voorbij en komt het vlak na de G5 van Brugge, Standard, Anderlecht, Gent en Genk.

Er wordt vandaag veel over de suiker (suikerziekte) gesproken, een ziekte die hier enkele adepten telt. Fred kreeg de suikerdiagnose op een speciaal moment: ‘Ik ging juist café De Trappisten binnenstappen.’ Waardoor hij een plat waterke moest bestellen, wat voor de vissen is natuurlijk. Dan gaat het over darmkankeronderzoek, over poliepen laten wegnemen uit uw achterste, over het wegbranden van een vergrote prostaat en over een sonde in uw dinges. Het leven is kort, zo is de zuchtende teneur. Pierre zal het nog compacter verwoorden: ‘Ik zal u zeggen wat het leven maar is. Ge komt van school, ge zet uw kazakske neer. Ge pakt uw kazakske om te gaan werken. Ge trouwt, ge koopt een huizeke of een appartementje, ge gaat een paar keer op reis, en dan kunt ge uw kazakske nog één keer neerzetten, uw leven is voorbij.’ Zelden zo’n kort en mistroostig shot van een leven gezien.

'Keeper Kudimbana is de sterkhouder van Antwerp dit seizoen, ook volgens de diehards van de ochtendploeg. 'Die heeft al punten gepakt! Als we die niet hadden, waar stonden we dan?'


Terrorist met velospelden

Maandag 21 maart. 3-0 tegen Deinze, en eerste achtervolger Tubeke heeft onverwacht verloren bij rode lantaarn Koksijde, waardoor we zes punten los staan. ‘Nog een paar honderd meter en we staan bij de meet!’ Niet iedereen is gerust: we moeten nog Cercle Brugge, Union en Lierse opzijzetten. En ook naaste achtervolger Eupen: ‘Ik heb ze zien spelen, dat was Braziliaans voetbal!’ Ook nieuws: Romelu Lukaku was op de Bosuil om zijn vriend, keeper Kudimbana, aan het werk te zien, en na de match wou iedereen met hem op de foto’!

Maar hét grote gespreksonderwerp is opnieuw ex-voorzitter Eddy Wauters. ‘De Wauters’ heeft van de arbitragecommissie van de Voetbalbond gelijk gekregen en mag 5 miljoen euro van de club terugeisen. De meningen zijn verdeeld: als dat zo in de boekhouding staat, dan moet hij zijn geld krijgen. Voor anderen is hij nen dikken dief: ‘Hij had zelf nooit geld om aannemers of schuldeisers te betalen en nu eist hij 5 miljoen terug?!’

Zaterdag hebben onbekenden zijn portretfoto weggesneden: die hing tegen een tribunewand, op een zeildoek met andere Antwerpcoryfeeën. Er is tegelijk veel schouderophalen: ‘Ze gaan die uitspraak aanvechten voor een burgerlijke rechtbank, en dan zijn we weeral vertrokken voor een jaar of drie.’

'Dit seizoen telt Antwerp gemiddeld 11.000 toeschouwers per wedstrijd. Daarmee doet het beter dan elf eersteklassers en eindigt het vlak achter de G-5: Brugge, Standard, Anderlecht, Gent en Genk'

Bij zoveel aanslepende miserie gaat het over vroeger, en over wat ooit de ‘vruchtbare samenwerking’ was tussen Antwerp en Manchester United. Die samenwerking was eind jaren 90 op poten gezet door de flegmatieke secretaris Paul Bistiaux, en ineens kwam die wereldtopper hier jonge spelers stallen die later furore zouden maken. Man U kwam zelfs een galamatch spelen toen de club z’n 125-jarig bestaan vierde (in 2005). Antwerp verloor met 1-6, maar het gaf toch glans, tweedeklasser zijn en mogen aantreden tegen de A-ploeg van Alex Ferguson, met Scholes, Van Nistelrooij, Rooney en Ronaldo, ‘sjotters die zeven lichtjaren hoger spelen’.

Dinsdag 22 maart. Vanmorgen vonden de aanslagen in Zaventem en Maalbeek plaats. Van ver kan ik het heftige gesticuleren al zien. Ge zult maar op schoolreis zijn in Brussel! België gaat naar de kloten! België ís naar de kloten! Eentje zegt zelfs dat de kruisvaarders moeten terugkomen, ‘want die moslims zijn ook in de middeleeuwen blijven steken’.

Een veertiger die ook de training volgt, wil ‘al dat krapuul samendrijven in hun zandbak’ en dan tegen Obama zeggen ‘gooit er maar een paar paddenstoelen op! Al die islamieten, dat is ene pot nat. Geen haar te betrouwen. Allemaal bezig met drugs. En de groen en de rooi, die multiculturelen, die vinden dat we daarmee compassie moeten hebben! 40 jaar links beleid, en dat is nu het resultaat! En dan zouden we ook nog vluchtelingen moeten binnenpakken!’

Ik hoor heel veel wat ik niet wil horen. Binnen het groepje vrolijke zwanzers ontstaat plots een lelijke blafhoest. Met rauw racisme tegen ‘de bruin’ en ‘de makakken’, terwijl daar een spelersgroep traint met vijf donkere gezichten. Twaalf jaar geleden werd dat soort praat nog gecounterd door de gemeenplaats ‘dat er overal goeie en slechte zijn’. Die nuance is nu vér weg. Ook hier heeft een radicalisering plaatsgevonden.

Een politieman-zonder-dienst gaat ‘deze namiddag met zijn combi’ álle moslims uit het land zetten, ‘dat wordt mijn eerste jobke, ik begin om twee uur’. Er wordt opnieuw gelachen. Tegen Miel, die een zwarte vest en een zonnebril draagt, wordt gezegd dat hij eruitziet als een echte terrorist, ‘maar uw velospelden zult ge moeten thuislaten’.

'Protest­betoging tegen het Antwerp-bestuur, vorig seizoen. De match tegen RAEC MONS dreigt dan de allerlaatste match van RAFC te worden. 'Er is een mirakel nodig!'


Boemraketten

Woensdag 23 maart. Het gaat vandaag al meer over de slachtoffers (‘Het zal uw kind maar zijn’) en er wordt wat milder gepraat (‘Als ik met u niet overeenkom, ga ik u toch niet kapotmaken ofwa?!’) Een enkeling oppert dat we het zelf gezocht hebben: ‘België gaat straks ook den IS bombarderen, dan moet ge niet verschieten dat ze hier de boel komen opblazen.’ Typisch familiair Antwerps: het is ‘den Bob’ en ‘den Hugo’, en dus ook ‘den IS’.

Er is wel gesakker over de eindeloze nieuwsuitzendingen (‘veel blablabla en alles maar herhalen’), ‘Blokken’ en ‘Thuis’ worden zwaar gemist. Eddy 2 is vandaag met de auto gekomen, hij moest van zijn vrouw. Zijn tram van elke dag rijdt door de premetrotunnel ‘en ze had schrik voor een aanslag’. En dat we nu overal zullen moeten opletten voor verdachte koffers en reiszakken. Achter Jef ligt een zwarte zak met voetballen, ‘pazoep Jef, ene meter achteruit en ge ontploft!’ Dan ontstaat er opschudding: Eddy 2 krijgt telefoon van zijn vrouw, ‘de A12 is afgesloten door de politie!’ Jef heeft vaag iets verstaan van boemraketten. ‘Nee Jef! Boempakketten!’

Woensdag 30 maart. Zondag hebben hooligans met hun zwarte kleren en zwart gedrag het Brusselse Beursplein verstoord. Er waren ook Antwerp-fans bij, maar dat beroert hier niet langer de gemoederen. De Rode Duivels verloren gisteren tegen Portugal, Courtois is een wereldkeeper, Lukaku is op de goeie weg en de Portugezen zijn niks zonder Ronaldo.

Nu vrijdag is ook de belangrijke match tegen Lierse, die zijn goed bezig, die hebben de punten nodig, we mogen niet nonchalant zijn, niet denken dat we de grote man zijn, ‘niet met de kam in de achterzak spelen’. En dat het nu toch eindelijk wat zachter wordt. Dat ging tijd worden. Maar de chauffage afzetten, daarvoor is het nog te vroeg. ‘Uw thermostaat, zet gij die op 22 of 23?’

Voetbalgras. Het tilt met gemak de ondraaglijke lichtheid van het bestaan.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234