Het jaar van Eva Daeleman. 'Masturberen is dé training in weten wat je fijn vindt, en dat sijpelt vanzelf door in de rest van je leven'

Eva Daeleman schreef in 2018 ‘Omdat het kan’, een boek met zulke toegankelijke tips over mediteren en gezond leven dat het zelfs mensen die normaal bij het woord ‘yoga’ meteen afhaken, over de streep trekt. Ze schreef óók dat ze op aanraden van haar osteopaat is beginnen te masturberen, en hoe orgasmes haar leven veranderden. ‘Laat het toch eens over jezélf gaan!’

Eva Daeleman «Nog geen twee pagina’s besteedde ik daaraan, en hup! Mijn hele boek werd gereduceerd tot een orgasme. Terwijl ik alleen maar wilde uitleggen hoe belangrijk masturbatie is geweest voor mijn mentale en fysieke gezondheid. Dat is wat ik met ‘Omdat het kan’ wilde doen: mensen helpen gezond te worden in hun hoofd en in hun lijf, en ziekmakende patronen te doorbreken. Als je tien jaar geleden sprak over mentale gezondheid, schrok iedereen: ‘Nee! Geen psycholoog! Geen yoga!’ Maar nu steeds meer mensen in onze ziekmakende maatschappij uitvallen, begint stilaan door te dringen hoe belangrijk het is te begrijpen wat er omgaat in jezelf, en daar eerlijk naar te blíjven kijken, en keuzes te maken.

»Ik heb met veel enthousiasme mijn yogastudio op poten gezet, maar nu voel ik dat ik moet stoppen met lesgeven, dat ik net als bij de radio destijds in een routine ben beland die me aftobt. Studio Stil is intussen ook een bedrijf met acht werknemers waar ik de zakelijke leiding heb, en boekhouden doe ik helemaal niet graag.»

HUMO Maar de tijden van zwart zaad zijn dus wel voorbij.

Daeleman «Yoga blijft soft business, hè. Het is geen product dat je maakt, optimaliseert en dan nog meer kunt verkopen. Nu klink ik wel heel zakelijk (lacht).

»Ik heb zelfs overwogen meerdere studio’s te openen. Na mijn lezingen hoor ik zo vaak: ‘Er is hier geen yogastudio in de buurt,’ en dan denk ik meteen: ‘Dan open ik er wel één!’ Maar ik ga dat niet doen. Ik wil minder het gevoel hebben te moeten werken. Ik heb nu alles geautomatiseerd en kan mijn yogastudio op afstand leiden.»

HUMO Want je gaat naar Oostende verhuizen.

Daeleman «Ja. Ik wil nog minimalistischer leven, verkoop mijn huis in Mechelen, ga in Oostende veel goedkoper wonen, dan kan ik minder werken. Ik wil tijd nemen voor nieuwe ideeën en gaan surfen.»

HUMO Gaan surfen?

Daeleman «Ja, dat is heel meditatief, zo helemaal alleen met je plank op het water staan. Eigenlijk is mediteren niet meer dan monotasken. Vroeger deden we dat allemaal vanzelf: als we fietsten, dan fietsten we en waren we niet ook nog naar muziek aan het luisteren of aan het telefoneren.»

HUMO Maar van surfen kun je niet leven.

Daeleman «Ik blijf wel mensen coachen en ga yogaweekends organiseren. Yoga maakt veel los, maar een les duurt maar een uur en daarna stappen mensen hun drukke leven weer in. Als ik een weekend intensief met ze kan werken, bereiken we veel meer. Dat voelt veel zinniger.»

HUMO Je hebt het jaloersmakend goed voor elkaar. Je reizen rond de wereld betalen zichzelf, want je organiseert ook yoga-retreats. In februari ga je weer naar Zanzibar.

Daeleman «Maar jij kunt dat ook! Je moet gewoon naar jezelf durven te luisteren: ‘Wat wil ik nu echt en wat wil ik niet?’ En dan kiezen, en niet denken: ‘Maar dat kan helemaal niet!’ Want zo hou je je eigen plafond in stand. Ik wil niet meer voor bazen werken, wil niet werken volgens vaste schema’s. Iedereen werkt veel efficiënter als hij zijn eigen tijd kan indelen. Ik werk alleen als ik energie heb, ’s ochtends en ’s avonds. Dan werk ik op de top van mijn kunnen. Het is ook veel beter voor je gevoel van zelfwaarde als je in twee uur een dossier afwerkt en je een koningin voelt, dan als je zit door te ploeteren tijdens opgelegde uren en niet vooruitkomt.

»Gezond eten is ook simpel als je gewoon luistert naar je lijf. Erop letten van welk eten je moe wordt, bijvoorbeeld: als je stopt met suikers, krijg je geen sugar dips meer die je uitputten. Echt jezelf zijn én voor jezelf zorgen geeft zoveel ruimte. Als je down bent en iemand vraagt hoe het gaat, niet meer flink willen overkomen en zeggen: ’Heel goed,’ maar gewoon: ‘Niet supergoed, maar ik wil er niet over praten.’ Dat voelt zoveel beter. Net als niet meer in stilte verwachten dat je vriend het vuilnis buiten zet en dan teleurgesteld zijn als hij dat niet doet, maar je wensen uitspreken.»

HUMO Én dus veel masturberen.

Daeleman «Jaaaa! (lacht) Je lichaam voelen en genieten. Het is dé training in weten wat je lekker vindt, wat je wílt, en dat sijpelt dan vanzelf door in de rest van je leven.»

HUMO Je coach raadde je aan om naakt voor de spiegel te staan en naar jezelf te kijken. Dat was de hel voor je.

Daeleman «Ja. Ik vond mezelf zo lelijk. Die afkeer van mijn lichaam is al begonnen toen ik borsten kreeg. Ik drukte die zoveel mogelijk weg. Pas toen ik ben gaan masturberen, begon ik mijn vrouwelijkheid toe te laten en mezelf echt graag te zien. Eindelijk kon ik zeggen: ‘Ik ben genoeg. Ik moet niks bewijzen. Het leven is geen wedstrijd.’ Het is je ego dat opspeelt, hè, als je jezelf zo wilt bewijzen. Je ego maakt dat je je onzeker voelt en streeft naar zekerheid. Dat ego wordt gevoed door wat je van jongs af aan hoort: je moet veel geld verdienen, een huis kopen, met iemand settelen, dan heb je zekerheid. Allemaal boodschappen die in de weg staan van voluit leven. Ik had ook veel last van stemmen uit mijn jeugd, dingen die mijn moeder zei, of mijn vader. Om me te beschermen, natuurlijk.»

HUMO Je vader was bankier.

Daeleman «Precies! Vandaar de stem in mijn hoofd: focus op een carrière, probeer veel geld te verdienen. Waardoor ik bleef zitten in een job waarin ik ongelukkig was.»

HUMO Iedereen wil eigenlijk hetzelfde, schrijf je in ‘Omdat het kan’: liefde, erkenning en positieve aandacht. Jij hebt, zei je al vaak, moeten vechten om niet meer te leven door de ogen van anderen. Weet je nu hoe je liefde krijgt zonder anderen te behagen?

Daeleman «Dat is nog steeds een strijd. Ik ben een gigantische pleaser. Maar toen ik voor radio en televisie werkte, ging ik daar héél ver in. Wilde iemand dat ik een roze bril opzette, dan deed ik dat. Zeiden ze daarna: ‘Roze staat je niet, pak een blauwe,’ dan koos ik een blauwe. Ik heb zo lang als een aapje naar andermans pijpen staan dansen dat ik totaal niet meer wist waar ik zelf voor stond. Daardoor ben ik ook in die burn-out beland.

»Als iemand sneu op me reageert, laat ik dat niet meer aan mijn hart komen, omdat ik nu begrijp dat mensen inderdaad allemaal hetzelfde willen. Dus als iemand afkeurt wat ik doe, denk ik nu: ‘Misschien vindt deze mens het spijtig dat ik aandacht of liefde krijgt omdat hij die zelf niet krijgt, en projecteert hij die frustratie op mij.’ Mensen doen dat heel vaak. Net las ik weer een bericht op Facebook: ‘Besef jij wel wat een bofkont jij bent?’ Daarop antwoord ik nu gewoon: ‘Ja!’ En dan? Moet ik soms stoppen een bofkont te zijn? ‘Jij durft anders te leven,’ zegt mijn mentor, ‘en mensen zijn bang van anders.’ Dat is zo, denk ik. Als iemand zegt: ‘Ga je nu weer op reis?’ en ik zeg: ‘Ja. Jij kunt daar óók voor kiezen,’ merk ik vaak dat mensen dichtklappen.

»Ze willen die andere opties in hun leven niet omdat ze in het bad ‘zekerheid’ willen blijven dobberen. En dan noemen ze mij een weirdo, of onaangepast, om hun eigen manier van leven te verantwoorden. Het stoort hen ook dat ze geen vat op je hebben. Dat ze jou niet even bang kunnen maken als zij zijn.

»Weet je wat ik niet begrijp? Dat ze van Tom Waes, die óók betaald de hele wereld rondreist, niet zeggen dat hij een bofkont is. Hij is een held. Maar als je als vrouw gelukkig en succesvol bent en met lichte tred door het leven gaat, dan moeten er korte metten met je worden gemaakt: dan ben je dom, of een bofkont, of een verwend nest. Er zit nog steeds iets helemaal scheef als het gaat om wat mannen en vrouwen mogen zijn en zeggen en doen.»

HUMO Dat bleek vorige week weer toen Radio 1-eindredacteur Babette Moonen zei dat ze na het sporten vaak zin heeft in seks. Meteen dachten mannen dat ze zich aanbood, en vroegen ze via de sociale media wanneer ze langs moesten komen. En dan de reacties op het feit dat je pas door te masturberen je eerste orgasme kreeg: mensen wéten blijkbaar niet dat veel jonge vrouwen geen hoogtepunt halen. Collega’s schreven: ‘Wat erg voor Eva’s ex-vriendjes.’ Alsof onze orgasmes in dienst staan van het ego van mannen.

Daeleman «Ik weet het. Er kwam pas nog een vrouw naar me toe die zei: ‘Mijn man vraagt elke dag of ik al gemasturbeerd heb, ‘want Eva zegt dat je dat moet doen.’’ Ze lachte, maar ik dacht: ‘Laat het toch eens over jezélf gaan.’ Ik vind het ook sneu dat sommige vrouwelijke journalisten zich bijna voor mij excuseerden en suggereerden dat ik alleen maar over masturbatie schreef om aandacht te krijgen. Dat die zo de mannelijke visie hebben geadopteerd, in plaats van te staan voor wat ze zelf zijn: vrouw. Ik ben weer een boek aan het schrijven en het gaat dáárover.»

‘Omdat het kan’ van Eva Daeleman is uit bij Horizon.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234