Het jaar van Oscar & the Wolf

Op zijn Facebookpagina staat dat Max Colombie geboren is in Nevada City, en dat is zonneklare lulkoek. ‘Ik hou ervan mensen om de tuin te leiden, hen zot te maken. Niets leukers dan onzin om reacties uit te lokken.’ Reacties genoeg in 2014, want weinigen bleven onbewogen bij de muziek van zijn project Oscar & The Wolf. Probeer de leugens uit bijbehorend interview te plukken.

HUMO Noem eens een minder te verwachten reactie op één van je songs?

Max Colombie (denkt na) «In Amsterdam was de moeder van vrienden van vrienden in een coma terechtgekomen. Ze lag op sterven – enfin, volgens de dokter zou ze het niet lang meer trekken – en men had het plan opgevat haar te laten inslapen. Nu bleek dat die vrouw mijn ‘Bloom’ een fantastisch nummer vond. De familie zette dat op een gegeven moment voor haar op, waarna ze – echt een freaky verhaal – ineens de ogen opendeed en begon te lachen en huilen tegelijkertijd. Megazot. Die mensen waren mij allemaal ontzettend dankbaar, terwijl ik het gevoel heb dat het net zo goed tijdens iemand anders zijn song gebeurd had kunnen zijn. Ik beschouw mijn songs niet per se als levens reddende muziek.»

HUMO Er is in 2014 veel gebeurd rond Oscar & The Wolf. Meer ervaring leidt tot meer zelfkennis. Wat is het laatste wat je over jezelf hebt geleerd?

Colombie «Niets, eigenlijk. Ik verander en evolueer wel, maar ik heb toch het gevoel dat ik mezelf al een hele tijd goed genoeg ken. Als ik het voorbije jaar íéts heb bijgeleerd, dan is het over het vak en de muziek. Ik heb geleerd wat een mens kan doen om een concert beter te maken. In de toekomst moet het trouwens nog beter.

»Wat ik ook nog wil bijleren: nee zeggen op dingen die ik niet wil doen. Er zijn zo veel mensen die iets van me willen, en ik durf nooit te weigeren.»

HUMO Ik stort al jaren maandelijks voor verschillende goede doelen omdat, toen hun respectieve vertegenwoordigers me op straat aanspraken, ik niet snel genoeg ben weggespurt.

Colombie (lacht) «Dat bedoel ik. Mensen of organisaties die me vragen iets te doen voor een goed doel: we moeten dat als groep steeds vaker weigeren. Ik moet mijn mensen óók uitbetalen. Dat klinkt cru, maar ik speel niet alleen in een groep, ik speel in een bedrijf. Als ik elke keer ja antwoord, draaien we op den duur verlies.

»Volgende week wordt mijn broer trouwens officieel bedrijfsleider van Oscar & The Wolf. Mijn broer, omdat ik zelf geen diploma bedrijfsbeheer heb, en blijkbaar heb je dat nodig.»

HUMO Vinden de andere Oscar & The Wolf-bedrijfsleden het nooit vervelend dat de aandacht altijd en exclusief naar jou gaat?

Colombie «Nee, het is net de bedoeling dat de aandacht mij toekomt. Anno 2014 staat het concept Oscar & The Wolf gelijk aan Max Colombie, en niemand anders. De muzikanten die live mee op het podium staan, zijn mensen die voor me werken. Zo zie ik het. Er moest namelijk iets gebeuren. De band zat vroeger niet goed in elkaar: er liepen te veel mensen binnen en buiten. En op den duur zat iedereen tegelijk op het schilderij te kladden en leek het nergens meer naar, als ik mij een metafoor mag veroorloven. Ik heb toen alles naar mij toegetrokken. Trouwens: ik kan enkel iets maken dat ik zelf goed vind als ik het helemaal alleen doe. Uiteraard heb ik hulp gekregen, maar alleen als ik erom vroeg.»

HUMO Een plaat maken die de aandacht van een volledig land weet te vatten: volstaat het volgens jou om goede songs te schrijven, of komt er ook geluk bij kijken?

Colombie «Vast wel, en een goede strategie en dito marketing ook. Bijvoorbeeld: de perfecte releasedatum hangt af van wat voor weer het buiten is. Breng een plaat in de zomer uit, en het wordt een zomerplaat genoemd. Belangrijk, want ik vínd ‘Entity’ ook echt zomers. Veel mensen vinden dat we donker klinken, maar voor mij is het puur zonlicht. Er zijn ook nog andere, meer marketinggerichte dingen, maar daar heb ik minder verstand van.

»Ik heb de songs wel in de eerste plaats voor mezelf geschreven. Mensen vinden het raar als ik op een feestje op mijn eigen ‘Princes’ ga dansen. Ik snap dat dat wat narcistisch lijkt, maar voor mij is het logisch: ik maak in de eerste plaats songs die ik zélf goed vind. Los daarvan wist ik wel waar ik op moest letten om ervoor te zorgen dat de songs aansluiting zouden vinden bij het publiek.»

HUMO Is dat wat je bedoelde toen je zei dat je je voor ‘Princes’ had voorgenomen een anthem te schrijven, en dat je precies wist hoe dat moest? ‘Omdat daar regels voor bestaan?’

Colombie «Ja en nee. ‘Princes’ is namelijk geen anthem geworden: dat woord impliceert iets dat larger than life is. ‘Princes’ was weliswaar een hitje, maar ’t is te klein gebleven om een anthem te kunnen worden. Ik weet bovendien waarom: er zitten te veel verschillende zanglijnen in die song, en het gaat te veel van hier naar daar en terug.

»Ik heb een vijfjarenplan. Op mijn volgende plaat wil ik graag twee anthems zetten. (Geheimzinnig) En mijn derde moet een volledige anthemplaat worden. Dat kán. En ik denk dat ik weet hoe het moet. De eerste van Lana Del Rey was trouwens zo’n anthemplaat.»

HUMO Wat is het slechtste advies dat je het afgelopen jaar van iemand kreeg?

Colombie «Geen idee. Ik aanvaard uitsluitend advies van goede vrienden. Omdat alleen zij mij goed kennen, en omdat dat bijna allemaal mensen uit de kunstwereld zijn. Ik kijk naar hen op en zal hen dus ook sneller geloven.

»Maar ik vráág liever advies dan dat ik er zomaar krijg. Ik kan er niet goed mee om als mensen me ongevraagd komen vertellen hoe ik de dingen volgens hen het beste aanpak. Ik interpreteer dat dan alsof zij vinden dat ik een fout heb gemaakt. Alsof ik mijn beslissing niet zelf al voor de volle 100 procent had afgewogen. Ik krijg weleens te horen dat ik bijvoorbeeld ‘dat ene instrument eens zou moeten vervangen door een ander’. Daar krijg ik het van. (Wordt kwaad) ‘Echt? Denk je nu echt dat ik een fout heb gemaakt? Misschien is dat volgens jouw inschatting een fout, maar niet volgens de mijne.’ Ik kan daar niet tegen.»

Luie aap

HUMO Ik hou me voor dat van succes zelfs de meest nuchtere mensen onverhoeds en onbewust aan het zweven kunnen slaan. Heb jij daar het laatste jaar, hoe kortstondig ook, last van gehad?

Colombie «Het enige moment waarop ik een diva ben, is wanneer ik het vertik om mee te helpen bij het in- en uitladen van de instrumenten in onze bestelwagen. Mijn excuus is dan: ‘Ik heb er nooit voor gekozen te drummen, ik ga nu dus ook niet met drums sleuren.’ (lacht) Het is geen goede eigenschap. Wat het nóg slechter maakt, is dat ik het – tijdens die in- en uitlaadmomenten – zelf niet eens erg vind om de diva van het gezelschap te zijn. De luie aap uithangen, en er nog trots op zijn ook: dát is erg.

»Los daarvan: dit is maar Vlaanderen, hè. Kom op een groot festival en je ziet er groepen spelen die op élk land op nummer één staan; het is genoeg om je voeten automatisch terug op de grond te krijgen. In Vlaanderen kun je het je niet permitteren om de diva uit te hangen... Mensen denken overigens wél vaak dat ik superarrogant ben, maar dat heeft met mijn mimiek en intonatie te maken, geloof ik. Als iemand mij een tof verhaal of goed nieuws vertelt – en ik vind het oprécht heel tof – kan ik zo uitbundig reageren dat mensen denken dat ik supersarcastisch ben. ‘Méén je dit nu of ben je met mijn kop aan het lachen?’»

HUMO Eén krant omschreef je laatst als een ‘popicoon’. Volgens mij is er méér nodig om een icoon te worden dan een goed verkopende plaat. Tenzij de journalist het sarcastisch bedoelde.

Colombie «Je hebt gelijk. Een icoon is iemand die overál met zijn gezicht op staat.»

HUMO Heb je het voorbije jaar veel onzin over jezelf gelezen?

Colombie «Ik vind het raar als mensen mijn muziek vergelijken met die van bands waar ik nooit naar luister. En dat die mensen ervan overtuigd zijn dat ik precies daar mijn mosterd gehaald heb. , bijvoorbeeld. Of Fleet Foxes, bij mijn eerste songs. En Justin Timberlake. Niet dat ik die acts slécht vind, ik luister er gewoon niet naar. Dat mensen dat soort dingen aannemen zonder ooit met me gesproken te hebben: ik haat het.

»Heb ik ook een hekel aan: tv-optredens én -interviews. Op televisie moeten komen vertellen of ik ’s nachts mijn gordijnen al dan niet sluit – want dat zijn het soort vragen dat je dan krijgt – vind ik onnozel. Ik kijk zelf ook al niet graag televisie. Als je dan bedenkt dat dát de voornaamste culturele voeding is voor 90 procent van de bevolking... Waarom, in godsnaam?»

HUMO Ook in 2014 liet je optekenen: ‘Als ik ooit de liefde van mijn leven vind, stop ik onmiddellijk met muziek maken.’ Je weet dat dat soort uitspraken een mens kan achtervolgen?

Colombie (lacht) «Ik wist het! Ik wist dat iemand dat terug zou opvissen!»

HUMO Zeg je vaak dingen waar je achteraf spijt van krijgt?

Colombie «Dat valt mee. Ik vond het wel vervelend dat die uitspraak als kop gebruikt werd; zo werd het uit zijn context getrokken.

»Maar ze klopt wel ergens. Ik denk dat ik dan vooral stop met muziek maken op de manier waarop ik dat tot nog toe gedaan heb. Gelukkige mensen maken gewoon vaak een ander soort kunst. Vóór hij getrouwd was, maakte Spilliaert superdonkere stuff; zwart-wit en verlaten... Na zijn trouw: bloemetjes en zo.

»Het is een reëel gevaar: ik wil niet over bloemen zingen.»

HUMO Nog meer uitspraken om spijt van te krijgen: eind 2012 zei je in Humo: ‘Over enkele jaren wil ik béter piano spelen. En daarnaast ook nog bas, drums en gitaar.’ Hoever ben je daarmee gekomen?

Colombie «Nergens. Sterker: ik heb mijn piano sindsdien niet zo veel meer aangeraakt, waardoor ik nu minder goed speel dan destijds. Ik maak mijn muziek op de laptop, schuif verschillende geluiden over elkaar, instinctmatig. De eerste geluiden- of notencombinatie waar ik magie bij voel, hou ik bij. In plaats van méér te kunnen, heb ik geleerd om het met minder te doen. Ik vind het interessant om mezelf een handicap op te leggen. Als ik me omringd weet door te veel instrumenten of door te veel getalenteerde muzikanten, verlies ik het overzicht. Jezelf gehandicapt maken voelt als een eerlijkere manier van componeren.

»Mijn voornemen in 2014 was: opnieuw meer boeken lezen in het Engels. Ik moet mijn vocabulaire uitbreiden.»

HUMO Had iemand je dan terechtgewezen over fouten in je teksten op ‘Entity’?

Colombie «Nee. Over wat ik al geschreven héb, ben ik tevreden. Maar ik wil méér woorden leren kennen. Ik zit in een Allen Ginsberg-vibe. Ik bedoel: idealiter bestaan mijn teksten uit slierten woordkots. Het mag een beetje abstract worden, maar het moet wel een gelaagdheid hebben, er moet iets verhalends in zitten. Ik heb destijds gevraagd aan Leo Abrahams, de Britse mixer en coproducer van ‘Entity’: ‘Mag ik dit eigenlijk wel zingen?’ Zijn antwoord was: ‘Jij mag alles zingen en schrijven wat je wil.’ Vroeger was dat anders: het is Ginsberg die de bakens heeft verzet. Hij bracht ‘Howl’ uit, en men zei: ‘Dat is geen literatuur. Wat je geschreven hebt, mág niet.’ Waarop ze een proces tegen ’m hebben aangespannen. Voor de rechtbank heeft Ginsberg vervolgens weten uit te leggen dat er geen grenzen bestaan in de literatuur. Hij won. Hij heeft de literatuur verdedigd, gered en veranderd.»

Het bed van Testino

HUMO In een vorig interview droomde je hardop van een roadtrip door Amerika. Heeft dat evengoed met die Ginsberg-vibe te maken?

Colombie «Nee. Ik wil alleen naar Amerika als ik er een doel heb. Anders loop ik maar verloren. Ik zou een Trotter-reisgids kunnen volgen of zo, maar dan kom ik onderweg allemaal rugzaktrotters tegen: bah (lacht). Nee, ik wil een weekje naar LA om er shows te spelen. En zo op feestjes terecht te komen. De goeie feestjes, waar de Rihanna’s en Beyoncés rondlopen... (Mijmert) Echt, jong: ik wil op een feestje komen waar Beyoncé of Kate Moss ook is...

»Op het einde van deze maand geeft Mario Testino een feestje voor zijn zestigste verjaardag; ik ben hard aan het lobbyen om uitgenodigd te worden als iemands +1. Vrienden van mij gaan ernaartoe en Testino zelf kent mij ook: ik moet alleen nog eens een mailtje sturen om zijn geheugen op te frissen.

»Testino is een tijd geleden naar België gekomen. Wat hij dan blijkbaar altijd doet – een enigszins rare gewoonte – is aan zijn Belgische productieteam vragen om een afspraak voor hem te maken met een eh, hippe jonge naam. Of zoiets. Enfin, ze hebben mij gebeld, waarna ik een paar foto’s van mezelf moest opsturen. Blijkbaar wil Testino altijd eerst kunnen keuren met wie hij gaat eten. Nu ja, het is doorgegaan, bij een Italiaan in Antwerpen. Testino was twee uur te laat. Daarna zijn we nog in Antwerpen uitgeweest. Zijn hotel was ook bijzonder, in de vorm van een soort nagebouwde boot. Een heel mooi en rond bed, ook.»

HUMO Oké, dan. Ben je in de buurt van idolen en helden een nerd die hen uitvraagt over hun carrière?

Colombie «Eerder een soort griezelige creep. Ik sta dan op een kleine afstand naar hen te staren. Ik heb de indruk dat, als ze eenmaal doorhebben dat ik aan het staren ben, ze zich wat ongemakkelijk beginnen te voelen (lacht). Ik kan het ook niet helpen.

»Mocht ik Kate Moss ooit in het écht zien: ik word zot, jong! Ik zou een foto van haar nemen met mijn iPhone en die vervolgens gebruiken voor de hoes van mijn volgende plaat. Zoals de Dewaeles ooit die foto van Elton John gebruikt hebben (voor ‘As Heard on Radio Soulwax Pt. 2’, red.). Ze hebben daar wel problemen mee gehad, denk ik, maar het lijkt me niettemin een wijs idee.

»Je wordt er wél triest van, van überberoemdheden in het echt te zien... Enkele weken geleden had ik het met Kanye West, op een modeshow van Dries Van Noten. Echt waar: die heeft precies hetzelfde effect als de Dementors uit de Harry Potter-boeken. Net alsof ze alle energie uit je lichaam zuigen, waarna je je in één keer helemaal léég gaat voelen. Raar. Het is wat ze ‘starstruck’ noemen, veronderstel ik. Kanye zat tijdens die modeshow recht tegenover mij. Ik had eenmalig het privilege gekregen op de eerste rij te mogen zitten, omdat ‘Princes’ gespeeld werd tijdens de show. Kanye kende daar iedereen op de eerste rij, behalve mij. Ik zag hem even mijn richting uit loensen, en meteen daarna was er een heftige flitsbundel: iedereen was foto’s van hem aan het nemen. Waarop hij met één handgebaar iedereen weer tot stoppen bracht. Charisma, jong.

»Onlangs ook Michiel Huisman op een feestje gezien, een Nederlandse acteur uit ‘Game of Thrones’, en ik heb ook met ’m gesproken. Zelfde effect: ook weer zo één die je de energie uit het lijf zuigt.»

HUMO Zie je je eigen fans soms bleek wegtrekken in jouw omgeving?

Colombie «Ik zie er weleens een paar bibberen. Wat raar is, want zo intimiderend ben ik niet. Ik zie mezelf elke dag in de spiegel: I know.

»Ik pak ze dan eens goed vast. Ik vind het wel zo fijn als ze niet voor mijn voeten flauwvallen.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234