Het leven zoals het niet is: de meest extreme en bizarre realityprogramma's

Onlangs ontstond er enige ophef over ‘Game2: Winter’, een Russische online realityshow waarin deelnemers negen maanden in een uithoek van Siberië worden gedropt, en volgens de bedenkers alles is toegestaan, inclusief verkrachting en moord.


Bekijk trailers en fragmenten »

Naked and Afraid (2013-2017)

Omdat stoere mannen die in allerlei onherbergzame omgevingen insecten eten en hun eigen pis drinken op den duur ook maar beginnen te vervelen, bedachten ze bij Discovery Channel dit format: twee survivalspecialisten, een man en een vrouw, worden volledig in hun nakie in de wildernis afgezet en moeten daar eenentwintig dagen op eigen kracht zien te overleven tot een helikopter hen op een afgesproken locatie komt oppikken. De deelnemers mogen wel één werktuig naar keuze meenemen. Flauw!


Born in the wild (2015)

In deze serie trokken zwangere vrouwen met hun partners naar een plek ver van de bewoonde wereld om er – zonder enige medische begeleiding – op ‘zo natuurlijk mogelijke wijze’ hun kind te baren. Het resultaat viel nog het best te omschrijven als ‘Naked and Afraid’ met als toemaatje een hoop ijselijk gekrijs en een op ‘Blair Witch’-achtige wijze in beeld gebrachte bevalling. Ook al overleefden alle moeders en baby’s het avontuur, medische experts vonden het programma compleet onverantwoord.


De interceptie (1998-2000)

In min of meer dezelfde categorie valt dit Russische format, waarin kandidaten achter het stuur van een dure (zogenaamd gestolen) auto mochten plaatsnemen en vervolgens tijdens een dolle achtervolging door de politie op de hielen werden gezeten – in de straten van Moskou. Kandidaten die erin slaagden de politie vijfendertig minuten lang af te houden, wonnen de auto. Wie werd gepakt, werd ter plekke in de boeien geslagen. Dat er bij dit op de videogame ‘Grand Theft Auto’ geïnspireerde programma nooit doden of gewonden zijn gevallen, mag een half mirakel heten.


Kid Nation (2007)

Wat krijg je als je veertig kinderen tussen 8 en 15 jaar oud zonder toezicht van volwassenen een dorp laat runnen? Dat was het uitgangspunt van deze losjes op William Goldings romanklassieker ‘Lord of the Flies’ gebaseerde serie. Enkele kinderen hadden medische verzorging nodig nadat ze per ongeluk bleekwater hadden gedronken en één deelnemertje raakte verbrand tijdens het koken, maar voor de rest bleken de kinderen zich verrassend goed uit de slag te trekken en kwam het niet, zoals in het boek, tot bloedig geweld en moord. De producers mochten zich later wel voor de rechtbank verantwoorden, omdat ze het niet zo nauw hadden genomen met de wetgeving op kinderarbeid.


There’s something about Miriam (2003)

‘The Bachelor’ (in Amerika dit jaar bezig aan het twintigste seizoen!) was zo’n enorm succes dat zenders een graantje poogden mee te pikken met allerlei variaties op het format: zo droegen de kandidaten in het door Monica Lewinsky gepresenteerde ‘Mr. Personality’ allemaal een ijzeren masker (‘Alleen het innerlijk telt!’), en mocht in ‘The Littlest Groom’ een dwerg op zoek naar de ware. Nog iets fouter was ‘Playing It Straight’, waarin een jongedame de liefde hoopte te vinden, maar de helft van de gegadigden homo’s waren die met het oog op een fikse geldprijs deden alsof ze hetero waren.

Een variant daarop was ‘Boy Meets Boy’, waarin een homo een partner zocht, niet wetende dat een deel van de mannen die naar zijn hand dongen eigenlijk hetero was.

‘There’s Something About Miriam’ ging nog iets verder: in dit programma van het Britse Sky poogden zes mannetjesputters het hart te veroveren van een 21-jarig en bepaald rondborstig Mexicaans model. Na drie weken, een reeks dates en veel kussen en knuffelen, onthulde Miriam echter dat ze als man was geboren. Eén van de kandidaten zou een producer, buiten het oog van de camera’s, een vuistslag hebben verkocht en de uitzending van de slot-episode moest maandenlang worden uitgesteld, omdat de kandidaten een proces hadden aangespannen tegen de makers van het programma.


He’s a lady (2004)

De kandidaten van dit programma beleefden evenmin hun beste dag toen ze hoorden dat ze niet, zoals ze dachten, waren ingeschreven voor ‘All American Man’, waarin ze allerlei fysieke proeven zouden moeten verrichten, maar voor een realityshow die op zoek ging naar de meest vrouwelijke dude. Daartoe moesten de (flink gespierde) heren allerlei ‘typisch vrouwelijke’ dingen doen, zoals een beha dragen, zich schminken, bruidsmeisje spelen en gekleed als vrouw in het openbaar en voor vrienden en familie paraderen. De winnaar kreeg 250.000 dollar, hopelijk net genoeg om de rest van zijn leven (al dan niet met een koffer vol lingerie) naar een onbewoond eiland te verdwijnen.


Space Cadets (2005)

De ingewikkeldste en duurste hoax in het genre moet toch wel dit Channel 4-programma geweest zijn: twaalf kandidaten kregen een korte astronautenopleiding in Rusland, waarna ze met een raket werden gelanceerd en na een paar dagen in de ruimte weer veilig op aarde landden. Althans dat dáchten ze: ze hadden al die tijd gewoon in een nagebouwde capsule gezeten, en het overblijvende drietal mocht daar in een volle en smakelijk lachende tv-studio met het schaamrood op de wangen weer uit klauteren. Kon de pil enigszins vergulden: een prijzengeld van 25.000 pond per finalist én het feit dat er toen bijna geen hond meer naar het even saaie als dure programma keek.


Bridalplasty (2010)

Huwelijken en plastische chirurgie zijn zeer populaire thema’s in het realitygenre en vroeg of laat moest dus wel iemand op het idee komen om ze te combineren: in ‘Bridalplasty’ konden twaalf aanstaande bruiden niet alleen het huwelijksfeest van hun dromen winnen, maar ook een resem chirurgische ingrepen. Opdat niemand met lege handen/scheve neuzen/kleine borsten/X-benen naar huis zou moeten, werd de winnares van de wekelijkse proef eveneens met een ingreep beloond.


60 Days in (2016)

Omdat het geweld en het druggebruik in de lokale gevangenis maar niet onder controle te krijgen was, vond de sheriff in Jeffersonville, Indiana het een goed idee om zeven vrijwilligers twee maanden undercover te laten gaan in de Clark County Jail, en hun belevenissen met een reeks verborgen camera’s te registreren. Prijzen waren er niet aan verbonden: de deelnemers deden het uit idealisme of om nuttige ervaring op te doen. Eén kandidaat was een ex-marinier die bij de DEA wilde gaan werken. Een andere deelneemster was Maryum Ali, de oudste dochter van Mohammed Ali die als maatschappelijk werkster meer inzicht wilde krijgen in bendegeweld. Eén vrijwilliger moest voortijdig de gevangenis verlaten, omdat hij door een andere gedetineerde in elkaar was getimmerd, maar voor de rest brachten de kandidaten het er heelhuids vanaf. De sheriff, tevens executive producer van het programma, vond het experiment ‘zeer leerzaam’.


Susunu! Denpa Shonen (1998-2002)

Voor de krankzinnigste televisie moeten we nog steeds in Japan zijn: in dit programma werden jonge komieken of halve bekendheden geacht de waanzinnigste opdrachten uit te voeren. Zo moesten in het tweede seizoen twee kandidaten van een verlaten eiland zien te geraken door zelf een vlot te bouwen (een klus die hen vier maanden kostte), maar pas écht bizar was de eerste jaargang van het programma. Daarin werd de 23-jarige comedian Nasubi naakt in een appartement in Tokio opgesloten met een absoluut minimum aan voorzieningen. Om te overleven moest hij aan zoveel mogelijk wedstrijden deelnemen (in het appartement bevond zich ook een rek met magazines vol bonnen) in de hoop voedsel, kleren of andere nuttige spullen te winnen. Wanneer hij in totaal voor één miljoen yen aan prijzen had gewonnen, mocht hij het appartement verlaten. Iets waar Nasubi vijftien maanden over deed: in die tijd won hij onder andere tickets voor een concert van de Spice Girls (waar hij uiteraard weinig mee kon aanvangen), een fiets, golfballen en gelukkig ook af en toe iets eetbaars. Wc-papier wist hij pas na tien maanden (!) te scoren, de enige kledij die hij won, was een lingeriesetje, waardoor hij de hele tijd naakt in zijn kamertje zat. De show was een enorm succes, maar werd stopgezet toen de Japanse overheid een verbod instelde op tv-programma’s waarin deelnemers werden gefolterd.

Of de grapjes van Ben Crabbé in ‘Blokken’ ook niet onder dat laatste vallen, zou iemand misschien toch eens moeten uitzoeken.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234