Het lieve leven: Arne Quinze'Als ik terugkijk op mijn vrouwen, dan zie ik vier fantastische personen'

‘Jetsetkunstenaar Arne Quinze (43) zet vierde echtgenote, tv-ster An Lemmens, na amper twee jaar huwelijk aan de deur, inclusief honden en zes maanden oude baby Zappa Rosa.’ Dat was het nieuws dat deze zomer de ronde deed in de gespecialiseerde pers.

Maar de controverse rond Quinze beperkte zich niet tot zijn amoureuze escapades. Wat dacht je van deze: ‘Kunstwerk Arne Quinze in Mons afgebroken: 400.000 euro naar de vaantjes.’ Stond niet in Story of Dag Allemaal maar in de kolommen van onze nieuwe collega’s van kwaliteitskrant De Morgen. En zo komt het dat ik mij die regenachtige dinsdagochtend naar Sint-Martens-Latem spoed, de geliefkoosde pleisterplaats van de rich and famous, waar Porsches, Ferrari’s en Maserati’s even gewoon zijn als een Toyota Banalo in mijn eigen woonstee.

Ik bel aan bij een in het groen verborgen pand. Een zwaar opgemaakte schoonheid, op hoge hakken en in een wel zéér gewaagd rokje, doet open. ‘Ik ben de assistente,’ giechelt ze, alsof ze het zelf niet gelooft. De freule leidt mij naar ‘de studio’, waar de kunstenaar, samen met zes jonge meiden van een jaar of 18, over een spiegelblad gebogen staat. Harde rock-’n-roll klinkt door de luidsprekers. Vliegensvlug schuift Quinze een reeks gekleurde balkjes van 4 op 10 centimeter over het blad. De balkjes zijn op hun beurt samengesteld uit gekleurde houten latjes, de handtekening van Quinze. Verbaasd en ontroerd maak ik de geboorte van een nieuw kunstwerk mee, dat vanaf 3 oktober onder de naam ‘CityViews’ in het Antwerpse At The Gallery tentoongesteld zal worden. De meester werkt snel en geconcentreerd, alsof het eindresultaat al in zijn achterhoofd leeft, maar alleen nog op concrete invulling wacht. Nadat de artiest gepasseerd is, plakken de jonge meiden de balkjes definitief op hun plaats. Spontaan bied ik aan de puzzel mee in te vullen. Maar dat mag niet: anders zou het geen genuine Arne Quinze worden.

Na een kwartiertje is het werk klaar. Arne loopt mij voor naar z’n bureau, gaat prompt op de directeursstoel zitten en verklaart zich bereid op alle redelijke vragen te antwoorden.

Arne Quinze «Ik ben een rasechte Gentenaar, geboren in het centrum, uit kunstzinnige ouders. M’n vader is beeldhouwer, en ook m’n grootmoeder had de kunst in haar genen: ze schilderde, figuratieve taferelen. Alles verliep vrij normaal, tot mijn ouders in 1980 uit elkaar gingen – ik was 9 jaar oud. De wetgeving omtrent echtscheidingen was toen nog vrij archaïsch, zodat wij, de kinderen, tegen onze wil aan moeder werden toegewezen, terwijl wij veel liever bij vader wilden blijven. Moeder nam ons mee op een zwerftocht door Zuid-Frankrijk en Zwitserland en dan naar Brussel… (stokt) Ik praat liever niet over mijn moeder. Uiteindelijk ben ik op m’n 15de bij haar weggelopen.»

HUMO Wat was er gebeurd?

Quinze «Ach, allerlei smeerlapperij. Vuiligheid. Ik heb het allemaal verdrongen (knijpt z’n ogen dicht).»

HUMO Vanaf je 15de was je dus alleen op de wereld?

Quinze «Ik had geen geld, geen huis, helemaal niets. Zes maanden heb ik als een dakloze geleefd. Ik sliep buiten. Letterlijk. In het gras, onder een boom, in een schuur. En toch bleef ik naar school gaan.»

'Wat ik van m'n moeder geleerd heb? Alles wat vuil en vies is'

HUMO Dat is bijna onmogelijk.

Quinze «En toch deed ik het zo. Ik werd een plantrekker, redde mij met listen en leugens. Toen kwam de vakantie eraan en trok ik de wijde wereld in. Vanaf toen heeft een motorbende zich over mij ontfermd. Ik was een hang around die door de oudere motards zo’n beetje bevaderd werd. Ik was hun mascotte, ik was ‘de kleine’. Die gasten hebben mij echt ontgroend. Tussen mijn 15de en mijn 20ste heb ik alles gedaan wat door God verboden is. Ik ging uit stelen en raakte aan de drugs. Gespoten heb ik nooit, omdat ik bang was van de naald. Maar voor de rest heb ik geslikt en gesnoven wat ik in handen kreeg. Ik werd een vechtersbaas en een kleine crimineel. Ik herinner mij… afschuwelijke toestanden. Veel van die oude gabbers zijn nu dood of compleet aan lagerwal. Op straat ga je ofwel snel ten onder, ofwel overleef je. Ik werd een overlever. Op straat geldt, boven alles, de survival of the fittest.»

HUMO Wat precies maakte dat jij overeind bleef en de meeste anderen niet?

Quinze «Een zekere afstand waarmee ik in het leven sta. Ik ben van nature een observator, een voyeur. Ik neem nooit klakkeloos aan wat op mij afkomt, maar stel mij er altijd vragen bij. Ik ben een waarnemer. Ik kijk, observeer, en denk er het mijne van. En ik ontdekte mijn kunstenaarschap: ik stortte mij op graffiti.»

HUMO Onder welke nickname?

Quinze «Dat vertel ik niet. Er staat nog heel wat werk van mij – van eind jaren 80, begin jaren 90 – op Belgische bruggen, treinwagons en afbraakpanden die nog overeind staan.»


Overal assholes

HUMO Hoe ben je uit die draaikolk van marginaliteit geraakt?

Quinze «Dat had alles te maken met mijn vader. Op mijn 20ste stapte hij m’n leven weer binnen. Ik was er slecht aan toe, zat totaal aan de grond. Hij heeft me weer bij zich genomen en is op mij beginnen in te praten. Dat zorgde voor pijnlijke situaties, voor hem én voor mij. Mijn vader heeft de vuiligheid van m’n lijf afgeschrobd. En dat heeft zeer gedaan, geloof me. Het proces om mij weer sociaal aanvaardbaar te maken, heeft vijftien jaar geduurd. Vader heeft mij laten herboren worden. Vandaag is hij m’n buddy, m’n beste vriend. Ik lijk erg op hem.»

HUMO Wat heb je van je vader geleerd?

Quinze «Dat je nooit bang mag zijn. Hij heeft ervoor gezorgd dat ik vandaag het grootste project aandurf: het leven.»

HUMO En je moeder? Wat heb je van haar geleerd?

Quinze «Alles wat vuil en vies is. Maar ik ben schoongespoeld en heb het achter mij gelaten. Jaren later heeft de nieuwe, fantastische vrouw van mijn vader mij officieel geadopteerd. Laten we over wat anders praten.»

HUMO Toch nog dit: een negatieve moederbinding is voor een opgroeiend kind een zware last om dragen. Het zal nadien ook je vrouwbeeld bepalen.

Quinze (zwijgt lange tijd) «Ik heb geen probleem met vrouwen. Ik hou van ze. Mijn naaste medewerkers hier zijn zes prachtige madammen: werkt veel prettiger. Maar er klopt inderdaad iets niet. Mijn tomeloze werkdrang, mijn creativiteit, de nooit ophoudende vloed van beelden die constant voor m’n geestesoog defileren: dat heeft zeker met mijn jeugd te maken.»

HUMO Een ongelukkige jeugd is een goudmijn voor een artiest?

Quinze «Ja, op voorwaarde dat je als winnaar uit de ellende bent gekomen. Ik besef zeer goed: als je op straat leeft, zijn er voor één winnaar honderden verliezers. Als je het gevecht met de marginaliteit wint, kan je niets meer overkomen. Dan word je… ijzersterk.»

'Ik geloof in diversiteit – in het hoge en in het lage, in gratis werken en in werken van 1 miljoen euro'

HUMO Levensles: trek op je 15de de wijde wereld in?

Quinze «Nee! Wat mij is overkomen, wens ik niemand toe. Maar tegelijk besef ik dat die akelige ervaringen mijn kijk op de wereld mee hebben bepaald.»

HUMO Het merkwaardige is dat je, via je kunst, ook in het andere uiterste van de samenleving hebt vertoefd: de happy few, de jetset. In 2009 huwde je actrice en model Barbara Becker. Zij introduceerde je bij de high society.

Quinze «En toch: er is geen verschil. Op beide niveaus heb je assholes en goede mensen, heb je intelligente en domme mensen, heb je kunstenaars en totaal oncreatieve sukkels. Ik kan even goed plezier maken met mijn maten uit de wereld van de motards als met zij die de blits maken op Fifth Avenue. In de grootsteden zoek ik, naast de toplocaties, ook altijd de gore buurten op. Ik ben nog nooit overvallen of in elkaar geslagen, precies omdat ik de juiste attitude heb. Ik kleed mij ook zo, ik kan probleemloos in ieder milieu onderduiken.»

HUMO Je klanten zijn vaak zeer gefortuneerde mensen.

Quinze «Dat geldt voor iedere moderne kunstenaar. Normale mensen kunnen zich die bedragen niet veroorloven. Je dient wel te beseffen dat in, bijvoorbeeld, één van m’n ‘CityViews’ vele maanden arbeid zitten en acht jaar voorbereiding. Het is monnikenwerk. Maar mijn urbane installaties zijn voor iedereen toegankelijk, gratis en voor niets!»

HUMO Wat leerde het leven bij de rich and famous je?

Quinze «Ik ging naar de vier seizoenen hunkeren. En naar mijn roots. Dat gevoel werd alsmaar groter, het overweldigde me. Ik heb tegenwoordig overal in de wereld vrienden, uit alle lagen van de bevolking. Ik zal mij niet anders gedragen tegen een mekanieker met wie ik aan één van mijn motorfietsen sleutel, dan tegen de burgemeester van een grootstad met wie ik in een toprestaurant dineer. Ik geloof in diversiteit, op alle vlakken. Ik ben een wereldburger geworden.»

'Tussen mijn 15de en mijn 20ste heb ik alles gedaan wat door God verboden is'

HUMO Sommigen omschrijven je als: ‘Een snelle jongen, rijdt met zware motoren en heeft geld zat.’

Quinze «Onzin. Geld heeft voor mij totaal geen belang. Vroeger had ik geen cent, nu wél: het maakt aan de basis niets uit. Het zorgt alleen voor de vrijheid die noodzakelijk is om te kunnen creëren. En dat is wat ik boven alles wil: scheppen, creëren. Het blijft nog altijd goed plannen en cijferen, want mijn beelden slokken het grootste deel van mijn financiën op. Ik ben een workaholic. Ik kan makkelijk zestien uur aan één stuk gepassioneerd bezig zijn met één van mijn ‘CityViews’. Geld laat mij ook toe creatieve, verstandige medewerkers rondom mij te verzamelen. We leven hier als een kleine commune. Eén van de meisjes die je daarnet aan het werk zag, is mijn dochter, Amber. En daar heb je mijn oudste zoon, Rhijn. Mijn kinderen vinden het fantastisch om op te groeien in die creatieve wereld.

»Ik maak mijn kinderen streetwise. En ik neem ze vaak mee op reis, zodat ze, net als ik, zien dat de wereld meer is dan dit kleine, verwende landje. Reizen is de beste leerschool. Ik probeer m’n kinderen ook de warmte te geven die ik als kind zo heb gemist. Als je jaren like a rolling stone hebt geleefd, with no direction home, dan doe je er later alles aan om je kinderen geborgenheid te geven.

»(Mijmerend) Ik wil de wereld veranderen. En ik ben een overtuigd volger van Human Rights Watch. De rechten van de mens zijn voor mij heilig. Ieder jaar doneer ik wat ik kan. Ik ben een gever. Iedere waarachtige mens geeft. Geven is géén privilege van de rijken.»


Zootje ongeregeld

HUMO Je staat bekend om je reusachtige houtsculpturen. Maar je echte ambitie reikt veel verder: je wil de grootstad een nieuw aanzien geven.

Quinze «Mijn levenswerk is een project dat ‘Cities Like Open Air Museums’ heet: ik wil de eerste drie, vier verdiepingen van alle grote buildings van de steden in de wereld terug aan de mensen geven. Het moet een soort open culturele tuin worden, een plaats waar de mensen een beter sociaal contact met elkaar hebben.

»Wij moeten de onderste lagen van de bevolking steunen, voeden en een uitweg tonen. Kinderen die in een stad opgroeien, weten niet meer wat een vlinder is, een vogel, een boom, een bloem. Terwijl je als kind in de weides, de velden en de bossen moet opgroeien, en vuil en met een gescheurde broek weer thuiskomen. Dat is belangrijk. Dat gevoel wil ik teruggeven, ook in de gigantische supersteden van tegenwoordig. Veel mensen zijn alleen. De eenzaamheid in de grootsteden is gigantisch, ook onder de jeugd.»

HUMO Je werkt hier in een schitterend atelier, omgeven door schoonheid.

Quinze «Ik hou enorm veel van dit huis. Het is tegelijk mijn atelier en mijn living. Híér gebeurt het. En in mijn studio in Shanghai. In Brazilië komt er binnenkort ook een atelier. Kijk rustig rond: je vindt in deze studio geen plastic objecten. Ik hou van authentieke, originele dingen. Net zoals ik van het echte, ongekunstelde leven hou. Als we hier met m’n maten of m’n medewerkers aan tafel zitten, zie je ook weer die diversiteit. Een zootje ongeregeld is het vaak (lacht). Maar dat maakt het net interessant. Ik ben in elke situatie 100 procent mezelf, op welke trap van de ladder ik ook sta.»

'Mensen als Wim Delvoye (boven), Jan Fabre (onder) en ikzelf zijn hulpeloos zonder ons team. De projecten nemen te grote proporties aan voor één man alleen.'

HUMO Ondertussen ben je uitgegroeid tot een geïnstitutionaliseerd kunstenaar. Je wordt in één adem genoemd met Wim Delvoye en Jan Fabre. Wat doet dat met een mens die uit de goot komt? En aan wat heb je dat te danken?

Quinze (denkt na) «Er is die drang, die onophoudelijke gedrevenheid, die passie. Ik ben niet bang om te falen. Als je doet wat ik vandaag de dag doe, betekent dat: de klok rond keihard werken. Maniakaal. Het stopt nooit. Vannacht was het halfvijf voor ik m’n bed zag. En deze ochtend stond ik hier terug. Zo gaat het bijna iedere dag.

»Kijk, je hebt tegenwoordig twee types van kunstenaars. Er is het type zuivere kunstschilder, zoals Luc Tuymans, Lucian Freud en Michaël Borremans: bij die mensen gaat het om een dialoog tussen hen en hun canvas, tussen hen en de buitenwereld. Aan de andere kant heb je mensen als Wim Delvoye, Jan Fabre en ikzelf: wij werken met een team. Zonder dat team zijn wij hulpeloos. De projecten nemen te grote proporties aan voor één man alleen. Ik hou van teamwerk: er is constant dialoog en uitwisseling. Sommige van mijn kunstwerken, waarvan je hier de maquettes ziet, zullen in vele grootsteden op reusachtige schaal worden uitgevoerd: wij zijn met een studie bezig van een project dat meer dan 80 meter hoog zal zijn. Daar worden ingenieurs bij betrokken, tientallen bouwvakkers, een batterij hoogtewerkers, you name it. Mijn zenuwen worden hier op de proef gesteld! Zonder een diepgeworteld zelfvertrouwen vergeet je het maar beter. Als je een project van die proporties bedenkt, heb je – van de eerste tekening tot de uiteindelijke realisatie – werk voor méér dan een dozijn mensen. Het is telkens een enorm gevecht om, wat oorspronkelijk niet meer dan een idee of een vage schets was, in de maatschappij te plaatsen.»

HUMO Bij het realiseren van die grote projecten werk je zeer nauw samen met de politiek, veronderstel ik?

Quinze «Dat klopt. Voor mij moet de hele stad een openluchtmuseum worden: ik wil cultuur en natuur in een stad injecteren. Mijn droom is om van Brussel zo’n openluchtmuseum te maken. Vergeleken met de supersteden is Brussel een dorp: het heeft de ideale afmetingen om er mijn theorieën op uit te testen. Ik heb er al een paar grote beelden geplaatst, en er ook al een paar afgebroken (lacht).»

'The Sequence', Quinzes kunstwerk bij het Vlaams Parlement dat ondertussen afgebroken werd: 'Ook het afbreken van een werk maakt deel uit van sommige van mijn installaties. Het gemis dat overblijft, is veel groter dan de oorspronkelijke leegte.'

HUMO Het Vlaams Belang was niet zo gelukkig met ‘The Sequence’, je kunstwerk bij het Vlaams Parlement. Toen voorzitter Jan Peumans aankondigde dat het zou worden afgebroken, klonk er luid applaus op vanuit de VB-banken.

Quinze «Die van het Vlaams Belang zijn dan ook geen echte politici (lacht). Ook het afbreken van een werk maakt deel uit van sommige van mijn installaties. De leegte, het gemis dat na het verdwijnen van ‘The Sequence’ overblijft, is veel groter dan de oorspronkelijke leegte, toen er nog niets had gestaan. Ik ben al vijftien jaar met het project Brussel aan de gang. Wij zijn nu volop aan het onderhandelen. De jongste tijd zijn het de steden die ons benaderen, niet omgekeerd. Wij kunnen steden her-aankleden. Dat schept een aanzuigeffect, het trekt cultuurliefhebbers aan, het laat de handel draaien, het lokt dialoog uit, het is goed voor iedereen.»

HUMO ‘De stad teruggeven aan de mensen’ is een linkse opvatting. Waar sta je politiek gezien?

Quinze (schudt het hoofd) «Ik laat mij in geen enkel hokje duwen. Ik hou van mensen in de politiek, niet van partijen. Namen? Nee, die noem ik niet. Maar ze zijn er, geloof me. Het grote probleem met Europa is dat wij veel te bang zijn geworden: bang voor verandering, bang voor de vluchtelingen. We hebben het hier veel te goed, wij zijn te rijk. Een mens wordt vandaag geboren met een iPhone in z’n broekzak en een PlayStation in z’n wieg. Honger of kou kent hij niet.»

HUMO Goed om te horen. Maar dit komt wel uit de mond van iemand die in Antwerpen het kunstwerk ‘Natural Golden Chaos’ tentoongesteld heeft, gemaakt van 43 kilogram 18-karaat goud en platinum. Minimumwaarde: 1,8 miljoen euro. Mag van mij, hoor. Maar…

Quinze «Dat mag niet. Dat móét. Het extreme is nodig. Anders keren we terug naar het oude communisme waarin alles gelijkgeschakeld wordt. Nog eens: ik geloof in diversiteit – in het hoge en in het lage, in gratis werken en in werken van 1 miljoen euro. De schoonheid en het evenwicht van de natuur: dát is de norm, dáár moeten we naar streven.

»Neem Bangkok, een stad waar ik ontzettend van hou. Bangkok is één stenen jungle, met de Phraya-rivier die zich daar schitterend doorheen slingert. Ik kom er bijna iedere maand langs, want het is mijn geprefereerde tussenstop. Als je, zoals ik, veel reist en veel steden bezoekt, begin je het globale ritme van de planeet te herkennen. Dat zie je best in Azië. Een stad als Seoul heeft onze Europese steden allang voorbij gestoken. Europa is de grote bange man van de wereld.»

HUMO Je houdt een pleidooi voor meer lef?

Quinze «Faalangst werkt verlammend. Dat is misschien mijn grootste levensles. Wie bang is, draagt de mislukking met zich mee. Durf je nek uit te steken! Hoe vaak hoor ik niet: ‘Meneer Quinze, wat jij maakt is echt lelijk. Dit hoeven wij niet in ons straatbeeld.’ Dat kan mij niet ontmoedigen, want er zijn altijd meer mensen die mijn werk met open armen ontvangen.»

HUMO Opvallend is het contrast tussen de dodelijke strakheid van je ‘CityViews’ en je met prachtige bloemencurven getatoeëerde armen. Wat is hier de boodschap?

Quinze «De ‘CityViews’ zijn stadszichten van appartementen: het lelijke en monotone van de grootstad. Het anonieme, ook. Achter ieder van die blokjes waarmee ik daarnet aan het schuiven was, schuilen mensen die zich als het ware uit het leven terugtrekken. Het is een wereld die zich achter vier muren afspeelt en die mij intrigeert. Maar naast die ‘CityViews’ laat ik mijn ‘Natural Chaos Satellites’ zien: kleurensatellieten die de wereld en mezelf afspeuren, op zoek naar echte schoonheid. Kijk naar de natuur, kijk naar de verenpracht van paradijsvogels. Op basis van hun kleuren maak ik warme, zielsverheffende objecten die niet strak, maar sierlijk en organisch zijn – ook al hebben mijn satellieten een technologisch kantje. Het is de tegenstelling tussen hoe een stad is, en hoe ze zou kunnen zijn.»


Knallen

HUMO Je bent vader van vijf kinderen. Welke waarden geef je hun mee? Voer jij hetzelfde soort gesprekken met hen als je vader met jou destijds, toen hij ‘de vuiligheid van je afschrobde’?

Quinze «Mijn vader is een zeer wijze man: hij heeft nog enige voorsprong op mij (glimlacht). Dit is een open huis. Als je hier binnenvalt, weet je nooit wie of wat te verwachten. Vrienden blijven plakken, kinderen van vrienden, vrienden van mijn kinderen, liefjes, noem maar op. Daar hou ik erg van. Met de dag trek ik het hier meer en meer open. Als ik geld genoeg had, ik kocht de hele straat op – om er mijn eigen dorp te bouwen.

»Ik geef mijn kinderen totale openheid. Ik ben echt een vader die zegt: ‘Kijk, dáár. Zíé. Merk op.’ Mijn oudste is nu 22; met hem ga ik van de getto’s en de vuilste favela’s naar de mooiste plekken die je op aarde kunt vinden. In Brazilië heb ik hem geleerd dat hij moet opkomen voor de arme donders van de samenleving. Dat doe ik ook met de tweeling, Aratt en Ragnar, de kleinsten. Ik toon hun de armoede én de rijkdommen.»

HUMO Zie jij voor je kinderen nog een toekomst op deze wereld?

Quinze «Absoluut. Ik geloof in de huidige generatie: met de technologie die eraan komt en hún snelheid van denken en handelen kan het alleen maar beter worden. Deze generatie zal een nog grotere stap vooruitzetten dan wij ooit hebben gedaan. De digitale, virtuele wereld prikkelt hun sensoren zoveel intenser dan wij ooit hebben ervaren. Hun hersenen worden gevoed in een tempo dat veel hoger ligt. De wereld verandert alsmaar sneller. Onwaarschijnlijk. En ik denk dat hij ten goede zal veranderen.»

HUMO Je hebt vier mislukte relaties achter de rug. Hoe rijm je dat met je optimistische levensvisie? Hebben die breuken te maken met hoe je in elkaar zit?

Quinze (leunt achterover) «Kijk, in het leven groei je, voortdurend. Je rugzak met ervaringen en emoties wordt altijd groter. Er zijn momenten in je leven dat je nieuwe mensen ontmoet, een nieuwe vriendin. Schitterende ontmoetingen! Als ik terugkijk op mijn vrouwen, dan zie ik vier fantastische personen. Ik weet van mezelf dat ik een zeer moeilijke mens ben om mee samen te leven.»

HUMO Te veeleisend? En, naar verluidt, ‘volkomen opgeslokt door z’n werk’?

Quinze «Ik heb wel een bepaalde wil, een stérke wil. Ik hou van mijn vrouwen, maar ik hou ook van mijn ding, mijn kunst. Enkele van mijn vrouwen zijn, na de breuk, echt maatjes gebleven, goeie vriendinnen met wie ik nog altijd zeer veel deel. Prachtig toch, dat je met je ex kunt gaan samenzitten om de groei van je kind te bespreken, en daar intens van genieten? Een kind zien opgroeien, dat is eindeloos boeiend. Ik weet het wel, het klassieke model is: vader, moeder en kind. En dat tot in de eeuwigheid, amen. Bij mij is dat niet gelukt. Of net wel?»

'Was Picasso niet veel erger op het vlak van vrouwen?'

HUMO Over je Barbara zei je ooit: ‘Zij is de enige vrouw waar ik nauwelijks tegenop kan. Zij kent mij echt.’

Quinze «Barbara is een zéér sterke vrouw. Ik val op sterke vrouwen, heb weerwerk nodig, heb altijd een sterke vrouw naast mij gehad. Alle vier hebben ze hun eigen, uitgesproken karakter. Maar ik ben zelf geen katje om zonder handschoenen aan te pakken (glimlacht). Als je sterke karakters bij elkaar zet, wordt het héél passioneel, maar kan het ook heel hard botsen. En als het blíjft botsen, is het soms beter om weer je eigen weg te gaan. Akkoord, er zijn de kinderen. Maar kinderen kunnen tegen een stootje. Ze zijn ontzettend flexibel. Punt is dat allebei de ouders hun volop liefde blijven geven.»

HUMO Je tróúwt ook met die vrouwen, telkens opnieuw.

Quinze «Iedereen wrijft mij dat onder m’n neus: waarom niet eerst enkele jaren gewoon samenwonen? Heeft met mijn temperament te maken, denk ik. Trouwens: was Picasso niet erger op dat vlak? (lacht) Ik hou zo ontzettend veel van het leven. Als ik ervoor ga, dan is het voor 100 procent. Ik besef wel: er is zich een bepaald patroon aan het installeren. Ik ben een zoeker, ook naar mezelf. Hoe zit ik in elkaar? Waarop breekt het telkens weer?»

HUMO Zou het kunnen dat je hier de prijs betaalt van je kunstenaarschap?

Quinze «Nee, daar wil ik mij niet achter verschuilen. De kunst heeft haar prijs, maar niet op het relationele vlak, toch niet bij mij. Ik ben gewoon wie ik ben.

»Dat gezegd zijnde: die prijs is zwaar, en tegelijk erg verslavend. Aan de constante, nooit aflatende drang om te creëren kun je niet ontsnappen, óók niet als je even de riem wil afleggen. Echt kunstenaarschap kun je niet even naast je neerleggen, het stroomt mee met je bloed, voortdurend. No escape possible.»

HUMO Zijn er momenten dat je van die voortdurende scheppingsdrang af wil?

Quinze «Soms denk ik: wat zou het leuk zijn om nu het weekendgevoel van de brave familievader met een nine-to-fivejob te kennen. Op vrijdagavond met een grote beker popcorn tussen m’n benen naar het voetbal zitten kijken. Zou ik dan gelukkiger zijn? Ik denk het niet.»

HUMO Schep je door je herhaalde relatiebreuken geen tragedies in andermans leven? Jij hebt je kunst. Maar hoe moet het met de vrouw die achterblijft? Je zou An Lemmens zomaar ‘aan de deur gezet hebben’.

Quinze (zucht en zwijgt) «Dat is het verhaal dat in de roddelpers staat, ik weet het. Maar ik ontken ten stelligste dat het zo gegaan is.»

HUMO Is dit geen mooie gelegenheid om één en ander recht te zetten?

Quinze «Kijk, als ik hierop inga, begin ik pingpong te spelen, de bal terug te kaatsen. Net waar die blaadjes op uit zijn. Dus hou ik mij aan de afspraak die ik met An heb gemaakt: wij houden dit binnenskamers. Ik zwijg!»

'Over zijn vier mislukte ­huwelijken (boven Barbara Becker, onder An ­Lemmens): 'Het klassieke model is: vader, moeder en kind. En dat tot in de eeuwigheid, amen. Bij mij is dat niet gelukt.'

HUMO Zo krijg je wel een reputatie die je misschien niet verdient.

Quinze «Kan me niet schelen. Laat ze schrijven wat ze willen.»

HUMO Het idee dat nu leeft, is: dat snelle scheiden wordt serieel, bij Arne Quinze.

Quinze «Nog eens: laat ze denken.»

HUMO Is de diepere oorzaak niet in je jeugd te zoeken? Je hebt toen zware emotionele schade opgelopen, dat is duidelijk.

Quinze «Er is toen inderdaad zeer veel schade aangericht. (Wijst naar z’n borst) Dit lijf staat vol littekens, dat kan ik niet wegsteken. Met kunstgrepen en omwegen slaag ik erin om ermee te leven. Een man van uitersten, ja. Met de goede en de slechte kanten van dien. Giet dat in één pot en de zaak wordt ontvlambaar. De ene explosie knalt al wat harder dan de andere. Het zij zo. Dit is gewoon wie ik ben.»

HUMO Zie je die herhaalde breuken als een persoonlijk falen?

Quinze «Kijk, we hebben allemaal maar één leven. Leef het. Als je uit elkaar gaat, probeer dan zo min mogelijk schade te veroorzaken. Dat is de bedoeling. Maar het lukt door omstandigheden niet altijd. De één is er al wat beter in dan de andere. Maar kijk hier rustig rond: dit huis is een warm nest. Mijn kinderen leven hier doodgraag. Ik denk dat ik ze later zal moeten dwingen het huis te verlaten. (Zwijgt) Maar op één of andere manier kleur ik buiten de lijntjes. Misschien ben ik wel een mens met een zekere onbalans in zich.»

HUMO Eindconclusie uit jouw bewogen leven?

Quinze «Belangrijk is dat je je niet hoeft te schamen als je ’s ochtends in de spiegel kijkt. En verder: trek de wereld in en wees niet bang om je handen vuil te maken. Reis. Leer. Stel je open. Ik hou van doeners. Ik bén een doener. Blijf niet bij de pakken neerzitten. Dóé iets.»

HUMO Daar gaan wij zo meteen mee beginnen!


'City View' van Arne Quinze is vanaf 3 oktober te zien in At The Gallery in Antwerpen

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234