Het nieuwe tv-seizoen: 'T.'

Rond de zondagavond van de VRT hangt weer veel spanning. Zal de nieuwe politieserie ‘T.’ de verwachtingen inlossen? Koen De Bouw is er gerust in.

Hij speelt Jasper Teerlinck – kortweg T. – de professor criminologie die het speurdersteam op geheel eigen wijze bijstaat in moeilijk oplosbare zaken. T. is briljant, maar onaangepast.

Koen De Bouw «Hij heeft smetvrees en een autismespectrumstoornis. Maar het is pecies door zijn totale onvermogen om zich in te leven in anderen dat hij heel helder naar een politiezaak kan kijken. Hij doet dat vrij van enige emotionele ballast en ziet alleen de naakte feiten.»

'T. is één van de vermoeiendste rollen die ik ooit heb gespeeld'

HUMO Begrijp je T. een beetje? Jij hebt ook ooit gezegd dat je geen ‘mensenmens’ bent, en dat je als kind al moeilijk met de realiteit om kon.

De Bouw «Ja. Ik begrijp ook wel iets van die behoefte om je hermetisch van de wereld af te sluiten – mijn autistische kantje zou je kunnen zeggen. Maar dat is iets héél anders dan een autismestoornis. Ik snap ook dat zijn omgeving T. niet begrijpt, dat mensen die met hem proberen om te gaan volledig op zichzelf worden teruggeworpen en dat zoiets niet aangenaam is.

»T. is voor mij ook één van de vermoeiendste rollen die ik ooit gespeeld heb. Dat hij smetvrees heeft, wil om te beginnen al zeggen dat ik de hele tijd moet staan – hij gaat niet zomaar ergens zitten, leunt nooit ergens tegenaan. We draaiden meestal van 7 uur tot 19 uur, een periode waarin ik voortdurend alert moest zijn. Ook als ik niet meer op de set sta, ben ik me nu heel bewust van de aanwezigheid van bacteriën, waardoor ik echt opgelucht kan zijn als de deuren van een grootwarenhuis automatisch opengaan.

»Ik kan me in de rol van T. ook niet vasthouden aan het spelen van emoties. Daar heb ik heel erg mee geworsteld. T. zal nooit, zoals ik nu doe, iemand wat langer in de ogen kijken. Dat contact is er gewoon niet. Dat maakte het zo moeilijk om dat personage vorm te geven, dat we uiteindelijk toch op zoek zijn gegaan naar een manier om zijn innerlijke wereld te verbeelden. Al improviserend is dat ook goed gelukt: in sommige scènes zie je de wereld even door de ogen van T., en die vertekende realiteit is soms heel geestig, soms heel dramatisch – maar nooit ‘gratuit’.»

HUMO Je agenda puilt uit van het werk. Terwijl je me vorige keer nog zei: ‘Ik ben acteur uit noodzaak, omdat ik de behoefte heb om te spelen. Eigenlijk is het is mijn streven om van die behoefte af te raken.’

De Bouw (lacht) «Dat is waar. Maar ondertussen is dat ook alweer tweehonderd jaar geleden, hè. Mijn behoefte om te spelen werd vooral gevoed door een onbehagen, het gevoel dat ik mensen niet begreep en dat zij mij op hun beurt niet begrepen. Die worsteling van tegelijkertijd wel én niet willen spelen is er nog steeds, maar ik ben ondertussen meer volwassen geworden. Ook in mijn geluksbeleving. Daardoor geniet ik nu van spelen.»

HUMO Maar je hebt wel onlangs een rol in ‘Homeland’ geweigerd.

De Bouw «Ik heb helemaal niks geweigerd. Ben je gek? Ik was volgeboekt. Punt. Ze zijn ‘T.’ al in het buitenland aan het verkopen, en in Amerika waren ze geïnteresseerd in een remake en, zo bleek, in mij. Ik kreeg een halfjaar geleden opeens te horen dat ze me een jaarcontract wilden aanbieden. De reeks zou in Duitsland gedraaid worden, maar ik kon het aanbod niet eens overwegen. Ik heb me geëngageerd voor een mogelijk derde seizoen van ‘T.’, voor ‘De premier’ van Erik Van Looy, waar we al jaren naartoe aan het werken zijn, en de derde Vincke en Verstuyft-film – drie contracten bij producenten waar ik al jaren mee werk. Daar zeg ik niet opeens tegen: ‘Sorry, trek uw plan ermee.’ Zo zit ik niet in elkaar.»

HUMO Jij bent nooit zo geïnteresseerd geweest in een internationale carrière als, bijvoorbeeld, Matthias Schoenaerts?

De Bouw «Matthias is heel taalgevoelig: zijn familie en moeder spreken Frans. Ik heb wel in Duitsland gespeeld en heb pas ook meegewerkt aan het Deense ‘The Team’, maar voor mij is dat behalve spannend ook telkens een worsteling met de taal. Ik hou erg veel van mijn moedertaal, en van hoe vrij ik me daarin voel.

»Ach ja, een Amerikaanse hoofdrol is ook maar wat het is. Als je één keer zo’n kans krijgt zal er misschien nog wel een tweede gelegenheid komen. Nu, Matthias dringt er wel al een tijdje op aan dat ik zijn Franse agente eens zou ontmoeten en dát, heb ik hem gezegd, gaan we nu toch weleens doen.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234