null Beeld

Het ontroerparcours van Luk Wyns

In Schoten leidt Luk Wyns (53), acteur, regisseur, scenarist en entrepreneur, me even in zijn huis en de aanpalende bedrijfsruimte rond: ik zie een opnamestudio en montagecellen waar activiteit heerst. Men is er doorgaans jong en goedgemutst. Hij gunt me ook inkijk in een privé- vertrek waar scènes uit ‘Crimi Clowns’ zijn opgenomen, zijn enigszins bij 2BE verloren gelegde, scherpgekante comédie noire, die volgens mij beter verdient dan alleen maar succès d’estime.

Rudy Vandendaele

Verrek, twee Franse uitdrukkingen in één Nederlandse zin: ik vrees dat de ridderorde des Arts et des Lettres me boven het hoofd hangt – ik denk dan ook aan kikkerbilletjes in de Franse ambassade, en een penetrante looklucht die een gasaanval benadert, maar ik geef geen krimp.

Even later rijden Luk Wyns en ik door naar neutraal terrein: Afspanning de Kroon in

Brasschaat, een locatie die in ‘Crimi Clowns’ Afspanning de Houten Lepel heet. Men spreekt er Hollands en men geeft er aan spijs en drank geld uit dat anders toch maar naar de Nederlandse fiscus zou gaan. Luk Wyns en ik gaan er tegenover elkaar aan een ietwat afgelegen tafeltje zitten, enigszins buiten de belangstellingssfeer; ik kijk hem strak aan, en er schiet me om te beginnen geen andere vraag te binnen dan:

HUMO Luk Wyns, waarom ben jij de moeite waard?

Luk Wyns «Ik ben een man van mijn woord: ik doe wat ik beloofd heb. Mijn gezin en mijn werknemers kunnen dan ook op mij rekenen. Ik voer mijn plannen uit, koste wat het kost, maar vaak met een air van zelfverzekerdheid. Zo zelfverzekerd ben ik dus ook weer niet, maar ik blijf wel weerbaar.

»Ondertussen ben ik verre van ongevoelig: dingen kunnen nog altijd heel, heel hard bij me aankomen. Je krijgt tien goede reacties en de elfde is slecht: wel, die elfde geeft de doorslag. Bij mijn weten geldt dat voor alle artiesten.

»Voor de rest vind ik mezelf ook dapper: ik ga voor niets of niemand uit de weg.»

HUMO Heb je die dapperheid van nature, of heb je ze noodgedwongen ontwikkeld?

Wyns «Mijn vader heeft me met een soort cowboymoraal opgevoed: mannelijke eer was er belangrijk in, en je kon maar beter recht door zee gaan. Eenvoudige en duidelijke normen en waarden: een man laat zich niet kennen, hij houdt zich in alle omstandigheden sterk; hij doet niet flauw, hij liegt niet en staat altijd klaar voor vrouw en kinderen. Een man is niet bang.

»Ik heb die waarden in de loop der jaren wel bijgewerkt – ik heb er de scherpe kantjes van afgerond. Ik weet ondertussen wel dat zachtheid in sommige omstandigheden aangewezen is.»

HUMO Je bent een telg uit een arbeidersgeslacht. In welke mate heb je het arbeidersmilieu achter je gelaten?

Wyns «Het is toch nog altijd een solide basis, en een referentiekader: het is belangrijk voor de leefwerelden die ik in mijn werk oproep. What I write is what I know. Ik zal het dus niet snel over bijvoorbeeld het universitaire milieu hebben.»

HUMO Ben je bekend met het soort penoze dat je in ‘Crimi Clowns’ toont?

Wyns «Die personages zijn uitvergrotingen van gasten die ik ken: ik ga daarover niet in details treden, want anders zou ik te veel strafbare feiten moeten opbiechten (lacht).

»Met het oog op ‘Crimi Clowns’ ben ik dat wereldje ook gaan opzoeken: in Antwerpen en in de Kempen ken ik de cafés waar de kleine georganiseerde misdaad samenkomt. Ik ging er gewoon aan de tapkast zitten, en vrijwel meteen raakte ik in gesprek. Over het algemeen houdt de Antwerpse volksmens van mij, en neemt me dan ook in vertrouwen. Toen ik zei dat ik een gangsterserie aan het schrijven was, kwamen ze meteen met verhalen aanzetten. Criminelen nemen geen blad voor de mond, en vooral: ze zijn trots op wat ze gedaan hebben. Ik kon mijn voordeel doen met hun beroepseer. Ze vertelden mij van alles in de hoop dat ze er in de serie iets van terug zouden zien.»

HUMO Heb je ze die lol gedaan?

Wyns «Ja, en ze hebben er zichzelf in herkend: ik heb al feedback gekregen. Ook van de andere kant: de politiecommissaris van Schoten zei me: ‘Dat voorval op die brug, dat is echt gebeurd, hè?’ De helft van ‘Crimi Clowns’ is waar gebeurd, en dat waarheidsgehalte straalt af op de fictieve andere helft.»

HUMO Jij komt met zwarte humor aanzetten, en met de grijns van het cynisme, terwijl marketeers in deze tijd juist allerwegen feel-good voorschrijven.

Wyns «Ik voel me goed, en dus heb ik geen feel-good nodig. Integendeel: ik voel me juist slecht als televisiebazen me feel-good opdringen. En ik voel me nog beroerder als ik zie dat een serie als ‘Dexter’ totaal verkloot is door marketeers: het eerste seizoen was fantastisch, maar in het tweede seizoen moest er na marktonderzoek ineens een vrouw bij, en in het derde een baby. Dat marketeers überhaupt inspraak hebben in kunstvoortbrengsels, is bijzonder irritant, maar wat doe je eraan?

»In Studio Herman Teirlinck zei Wannes Van de Velde, één van mijn docenten: ‘Schilderkunst is de kunst van het licht, dans is de kunst van de beweging, beeldhouwen is de kunst van het volume – en zo ging hij nog een tijdje door. Hij stopte bij film: ‘Film is de kunst van het geld.’ Punt uit. Wij zijn dus erg afhankelijk van geldschieters, en hun huidige raadgevers zijn over het algemeen marketingmanagers.»

undefined

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234