Het probleem van de zussen Haim: 'Voor vrouwen met ballen is niets lastiger dan daten'

In 2013 waren ze de sensatie van het jaar met hun debuut ‘Days Are Gone’, vier jaar later hebben de zussen Haim de opvolger klaar, ‘Something to Tell You’. Wederom elf snedige poprocksongs uit San Fernando Valley, maar de barensweeën waren bij momenten pijnlijk: ‘Plots sloeg de paniek toe: kunnen we het nog wel?’

Danielle Haim kijkt naar de microfoon, ontlokt een gierende riff van twee noten aan haar Gibson SG en probeert niet te denken aan Liza Minnelli en de Pet Shop Boys die naar haar staren vanaf een poster aan de muur. Een kitscherige poster, maar de song die ze aan het opnemen is, is dat allerminst. ‘I say goodbye to love again / In loneliness my only friend’, zingt ze met hoorbare pijn in haar stem.

Danielle is de frontvrouw van de rockgroep Haim, die ze elf jaar geleden heeft opgericht met haar zussen Este (bas en percussie) en Alana (gitaar, toetsen en de occasionele koebel). In het begin jamde het trio in de woonkamer van hun ouders in San Fernando Valley, Californië, later wisten ze optredens voor een steeds groter publiek te versieren. Sinds hun debuutplaat ‘Days Are Gone’ (2013) mogen ze zich echte rocksterren noemen. Taylor Swift is een boezemvriendin, en U2 nodigde hen onlangs uit in hun studio in Malibu om te brainstormen over nieuwe nummers. Maar die avond in april waarop Danielle ‘Night So Long’ opneemt, is hun langverwachte opvolger ‘Something to Tell You’ nog lang niet afgewerkt. De release is nochtans gepland voor juli.

'Wanneer je voor duizenden vreemde gezichten staat te zingen, kan jou gek genoeg een gevoel van eenzaamheid bekruipen'

Danielle woont tegen een heuvel in The Eastside in Los Angeles, samen met haar vriend Ariel Rechtshaid. Hij is de producer van onder meer Usher, Vampire Weekend en Adele, en werkt sinds 2012 met Haim. Het koppel zit in de huisstudio op de benedenverdieping, een gezellige ruimte vol apparatuur en meubilair uit de fifties en de sixties. Danielle heeft ‘Night So Long’ geschreven toen Haim op tournee was – het gaat over het gevoel van eenzaamheid dat je gek genoeg kan bekruipen wanneer je voor duizenden vreemde gezichten staat te zingen. ‘Wanneer we elke avond mogen spelen, voelen we ons zo verdomd gelukkig. Maar tegelijk sta je ook geïsoleerd.’

De meiden van Haim zijn klassieke rockers – ze bespelen hun instrumenten zelf, schrijven zelf hun nummers en brengen ze live zonder franjes – maar ze hebben ook een nieuwe invulling gegeven aan het begrip ‘rockgroep’. Ze waren het voorprogramma van Taylor Swift in uitverkochte stadions – haar fans hebben hen in de armen gesloten sinds ze elke set afsluiten met een rauwe jamsessie. Ze hebben met Calvin Harris het housenummer ‘Pray to God’ uitgebracht, en ze riepen de hulp van A$AP Ferg in voor een remix van het nummer ‘My Song 5’, dat ze onder invloed van Timbaland hadden geschreven.

De zussen luisterden in hun jeugd naar muziek van de meest uiteenlopende genres, maar van groepen als Sly And The Family Stone, Talking Heads en de Gipsy Kings leerden ze dat bands ook de dansvloer konden doen volstromen. Haim puurde er een uptempo sound met discogitaren en tegendraadse ritmes uit, new wave-riffs en solo’s die niet zouden misstaan in een set van de Eagles, zonovergoten harmonieën à la Fleetwood Mac en funky bassen zoals van Bootsy Collins.

Maar ‘Night So Long’ is een traag nummer vol melancholie, en de zussen wisten niet meteen hoe ze het moesten aanpakken. ‘Hoe meer we eraan zaten te priegelen, hoe minder impact het leek te krijgen,’ zegt Alana, die samen met Este een beetje verder in de studio zit. Uiteindelijk vonden ze toch een oplossing: ze hielden het erg sober, maar Rechtshaid haalde een Quantec QRS-ruimtesimulator uit de eighties boven, die hij op het internet van een Duitser had gekocht. Daarmee kon hij een dikke echo over Danielles gitaar draperen. Zo klonk het nummer ascetisch en tegelijk massief. ‘Het heeft wat van een hymne,’ zegt Danielle. Haim speelt een ruwe versie voor me, en ze blazen me van mijn sokken. Als de laatste noot wegsterft, vraagt Este: ‘Heb je het ook gevoeld?’

Het kostte Haim zeven jaar om hun debuutplaat af te werken. Ze bleven hun songs verfijnen, live spelen, de reacties van het publiek analyseren en opnieuw aan de nummers sleutelen.

Alana Haim «Als iemand anders songs voor ons had geschreven, zouden we sneller klaar geweest zijn.»

Este Haim «Maar wij werken aan elk geluidje, aan elke beat.»

- Zijn jullie nooit bang geweest dat het publiek jullie zou vergeten?

Alana «We hadden ons zorgen kunnen maken als we niet onze handen vol hadden gehad met het schrijven en opnemen van geweldige stuff.»

Het is geen toneeltje of een pr-vertoning: de zussen vertoeven gráág in elkaars gezelschap. Als één zus aan het woord is, kijken de andere twee toe, ze glimlachen en broeden op een aanvulling. En als ze in de studio naar hun nummers luisteren, zitten ze simultaan het ritme aan te geven. Este (31) is erg ad rem en houdt van bijtende humor, Danielle (28) is iets gereserveerder en Alana (25) is de spraakzaamste en uitbundigste. En bij alle drie weet je niet altijd of ze nu kinderachtig doen om cool te zijn of andersom. Wanneer ze neuriënd naar een nummer van Cat Stevens zoeken dat hen heeft geïnspireerd, roept Este plots: ‘Peace Train!’ Waarop de twee anderen hun wijsvinger tegen elkaar duwen: ‘Bloop!’

Het is een prachtige middag in LA. Danielle draagt een vintage Oakland Raiders-T‑shirt onder een ruige blazer, Alana een rafelig T-shirt met het gezicht van John Belushi erop. Este draagt een halvemaanjuweeltje – een cadeautje dat Stevie Nicks van Fleetwood Mac, een grote Haim-fan, aan elke zus heeft gegeven.

Danielle «Ze heeft ons eens meegenomen naar Moonshadows, dat restaurant in Malibu. ‘Hier kwamen we vroeger vaak eten,’ zei ze dan, en ze vertelde verhalen over Don Henley van de Eagles en zo.»

Vorig jaar ving Haim op dat een andere iconische Californische artiest hen wilde ontmoeten.

Alana «Een vriend van ons kwam Paul Thomas Anderson (filmregisseur, red.) tegen op een party. Hij vertelde daar tegen iedereen dat hij helemaal weg was van die meisjes die rockmuziek spelen en ook uit The Valley komen. Hij vroeg onze vriend om ons zijn e-mailadres te bezorgen.»

Niet veel later dineerden ze met Anderson en zijn vrouw Maya Rudolph (één van de grappigste mensen op aarde volgens Este). Anderson liet zich ontvallen dat hij wel iets wilde opnemen met hen.

Alana «Waarop wij: ‘Neem dan je iPhone en film ons een uurtje.’ (lacht)»

In november kwam Anderson langs in de Valentine-studio in San Fernando Valley, waar Haim aan nummers aan het werken was. De studio was amper gebruikt sinds de jaren 70 en de tijd leek er stilgestaan te hebben.

Alana «Niet alleen de apparatuur was vintage seventies, er slingerden ook overal blootblaadjes van toen rond.»

Terwijl Haim arrangementen uitwerkte, cirkelde Anderson rond hen met een filmcamera.

Alana «Wij hadden zoiets van: ‘Wordt dit wel iets?’ Maar hij zei de hele tijd: ‘Yeah, hebbes! Perfect!’ En toen we de opnames zagen, moesten we toegeven: helemaal Haim!»

De zussen besloten om fragmenten ervan te gebruiken voor de promotiecampagne van ‘Something to Tell You’ – Danielle achter het drumstel, waar ze een beestige beat uit ramt, en het trio dat een ruwe versie van de smachtende song ‘Right Now’ brengt. Er is nog een link tussen hen en Anderson: ook hij groeide op in The Valley, en hun moeder, Donna, heeft op de basisschool tekenles aan hem gegeven.

Alana «Ze vertelde ons dat hij een zeer getalenteerd baasje was. Maar wel hyperactief: ze heeft hem eens aan zijn stoeltje vastgebonden omdat hij anders niet wou stilzitten. Vandaag is dat verboden, hè!’ (lacht)»

Toen ze Anderson over hun moeder vertelden, toonde hij de meisjes een schilderijtje van de berg uit ‘Close Encounters of the Third Kind’. ‘Alsof hij wilde zeggen: ‘Ik hou van jullie mama, dit heb ik samen met haar geschilderd.’’

Danielle «Als je samen in The Valley bent opgegroeid, voel je je echt verbonden met elkaar.»

Hun moeder verhuisde als twintiger van Pennsylvania naar Californië om er les te geven en ze werd er verliefd op hun vader Mordechai, een Israëlische voetballer die nu actief is in de vastgoedsector. Hun ouders pushten de meisjes om mee te spelen in een familiebandje, Rockinhaim, dat rockcovers bracht op buurtfeesten in San Fernando Valley. Zo leerden ze alle drie drummen en kweekten ze gevoel voor ritme en grooves.

In Los Angeles doen ze graag neerbuigend over The Valley, ‘dat aanhangsel in het noorden met rommelige supermarkten en groezelige pornostudio’s’. De Haim-meisjes kregen het meer dan eens onder de neus gewreven. Een jongen vroeg Este eens haar telefoonnummer op een fuif, maar ze raakte niet verder dan 818, het zonenummer van The Valley: ‘Sorry, maar ik date niemand van 818.’ De meisjes maakten er een geuzennaam van: Great One Eight.

Danielle en Alana wonen nu in The Eastside, met de auto maar een eindje rijden van hun familie. Este woont op tien minuten van het ouderlijke huis, in de buurt waar Anderson is opgegroeid: ‘Ik zal nooit The Valley verlaten, dude.’

De volgende ochtend komen de zussen samen in Du-par’s, een wegrestaurant in Studio City waar ze al komen eten sinds hun kindertijd. Alana wijst naar het bloemetjestapijt en het nineties-plafond: ‘Dit voelt als thuis aan.’ Ze bevelen me de pannenkoeken aan, maar zelf bestellen ze omelet – het is het joodse paasfeest, en dan mogen ze geen zuurdesembrood eten. Over een paar uur moeten ze in een repetitieruimte in de buurt zijn – er staan een paar shows op de agenda, en deze zomer volgt er een tournee.

Ze staan te springen om weer te kunnen optreden. Van ‘Days Are Gone’ hebben ze in de week van de release 90.000 exemplaren verkocht, en daarna zijn ze bijna twee jaar op tournee geweest. Ze waren headliner of speelden in het voorprogramma van Taylor Swift, Rihanna en Florence And The Machine. Ze raakten eraan gewend om grote zalen te vullen met een vette, overdonderende sound. In oktober 2014 namen ze even een pauze en meteen begonnen ze aan songs voor een nieuwe plaat te werken.

Danielle «Alleen: we kregen niets voor elkaar.»

Alana «We hadden twee jaar lang niets anders gedaan dan opstaan, soundchecken, optreden, gaan slapen en ergens tussendoor een pizza verstouwen. We moesten de knop in ons hoofd omdraaien van touren naar schrijven. Maar we stapten van de tourbus ons huis binnen, deden een dutje en doken de studio in.»

Danielle «Of beter gezegd: de woonkamer van onze ouders. Vier maanden aan een stuk probeerden we songs in elkaar te steken, we verplichtten onszelf elke dag om iets te schrijven...»

Alana «...maar we waren erg streng voor onszelf.»

Danielle «We schreven wel van alles, maar we dachten de hele tijd...»

Este «...is het wel goed genoeg?»

Alana «En plots sloeg de paniek toe: kunnen we het nog wel?»

Ze raakten uit de impasse toen ze een nummer moesten schrijven voor de film ‘Trainwreck’ van Amy Schumer.

Danielle «Het voelde aan als huiswerk, maar we dachten: ‘Komaan, eens kijken of we dat voor elkaar krijgen.’»

Alana «Plots voelden we niet langer dat loodzware gewicht van de tweede plaat op onze schouders. Het moest gewoon in een week tijd gepiept zijn.»

Ze schreven het vrolijke, springerige ‘Little of Your Love’. De producers van ‘Trainwreck’ zagen er niets in, maar de Haim-motor was wel weer aangeslagen.

Alana «We zaten weer op het juiste spoor: schrijf gewoon wat je voelt. Na ‘Little of Your Love’ hebben we honderden nummers geschreven. Het kwam er allemaal in één geut uit.»

Ze besloten om, in plaats van de verzorgde maar uitgesproken sound van ‘Days Are Gone’ om te gooien, er nog dieper in te duiken.

Danielle «We hebben minder de nadruk op studiotrucjes gelegd, en meer op robuuste songsmederij. Maar de plaat staat nog vol lekkers: gekke bewerkte stemmen, elektronische en akoestische beats door elkaar, en andere kneepjes. Producersbullshit noemt Ariel het zelf (lacht).»

Daarvoor kreeg Rechtshaid de hulp van onder anderen Rostam Batmanglij van Vampire Weekend en Dev Hynes alias Blood Orange.

Alana «Het merendeel van onze songs is ontstaan uit een drumlijn of een pianoriedel waarmee we aan de slag gingen, en die we vervolgens met GarageBand opnamen.»

Danielle «Een riff, een zinnetje of soms zelfs maar één woord, waarop we dan begonnen voort te bouwen.»

In meer dan één songtekst op ‘Something to Tell You’ schippert Danielle tussen spijt en beschuldigingen. ‘I was too proud to say I was wrong’, zingt ze in de eerste single ‘Want You Back’, en verder: ‘I’ll give you all the love I never gave you before I left you’. Op ‘Right Now’ daarentegen klinkt het: ‘You had me hanging on a dream you never believed’.

Danielle «Er is niet altijd een direct verband met relaties van vroeger en nu, en het voelt sowieso niet prettig om het in de pers over mijn privéleven te hebben. Als ik aan een songtekst begin en ik voel me zus of zo, snap ik het zelf amper tot het nummer af is en op de wereld is losgelaten. Zo ging het toch met de vorige plaat. Ik denk dat ik ook nu pas over een maand of twee zal weten wat ik heb bedoeld in de nieuwe nummers.»

Alana «Maar er is niets geheimzinnigs aan ‘Right Now’: het is een lofzang op de vrouwen met ballen aan hun lijf. In mijn jeugd heb ik vaak naar ‘You Got Lucky’ van Tom Petty and the Heartbreakers geluisterd. ‘Jij mag van geluk spreken dat je mij hebt,’ wil hij de hele tijd zeggen. Maar ik had nog nooit een song gehoord vanuit het standpunt van een sterke vrouw. Het is bijvoorbeeld erg moeilijk om als vrouw in een machtspositie iemand te daten, heb ik zelf ervaren. De man moet óók sterk genoeg zijn, om Sheryl Crow even te citeren.»

Danielle «We hebben daar vaak mee te maken – niet alleen als we daten, maar ook als voorzitsters van ons bedrijf. We staan graag op onze strepen, en niet iedereen kan daarmee om.»

Alana «Zelfs op festivals moet ik me schrap zetten. Ik reed eens op een festival rond met een golfkarretje, en een bewaker zei: ‘Miss, stap af.’ Waarop ik: ‘Maar ik speel bij Haim!’ En hij weer: ‘Nooit van gehoord. Afstappen, alstublieft!’ Ik moest wel het vriendinnetje van een zanger zijn. Dat ik zelf weleens een muzikant kon zijn, kwam geen moment in hem op. Ik zei: ‘Makker, geloof me, jij wilt géén ruzie met mij.’ En ik heb aan het langste eind getrokken (lacht).»



© Rolling Stone / Vertaling en bewerking: Lieven Germonprez



‘Something to Tell You’ van Haim komt op 7 juli uit bij Columbia Records.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234