null Beeld

Het proces-Wesphael: de minnaar van Véronique Pirotton spreekt voor het eerst

Op 31 oktober 2013 wordt Véronique Pirotton dood aangetroffen in Oostende. Met een plastic zak over het hoofd ligt ze in de badkamer van de hotelkamer die ze deelde met Bernard Wesphael, haar echtgenoot.

'Véronique hield nog van mij en ik van haar. Dat huwelijk met Bernard Wesphael was een vlucht voorwaarts'

Na een voorhechtenis van tien maanden werd Bernard Wesphael op 26 augustus 2014 voorwaardelijk vrijgelaten. Na zijn vrijlating begon hij aan zijn boek, ‘Moordenaar’ (uitgeverij Now Future), dat na de uitspraak zal verschijnen. Hij wordt openlijk gesteund door honderden vrienden, onder wie vertegenwoordigers van verschillende politieke partijen. In Wesphaels omgeving klinkt dat hij erop rekent het drama in vrijheid achter zich te kunnen laten.

Op het moment van de feiten was O.D. de minnaar van Véronique Pirotton – al was hij veel meer dan dat, zegt hij. Hij volgde de berichtgeving rond de gebeurtenissen op de voet, maar zelf sprak hij nooit. Tot nu. Zijn verhaal is gewild partijdig. O.D. beweert ook niet neutraal te zijn. Hij wil niets anders dan ‘zijn waarheid’ delen. De compagnon van Véronique Pirotton, zoals hij het zelf uitdrukt, meent dat hij als geen ander kan vertalen hoe ze zich voelde bij haar man tijdens de maanden en weken vóór haar dood.

- Waarom besliste u om toch te spreken?

O.D. «Ik ben altijd voorgesteld als de minnaar van Véronique; dat is verkeerd. Ik was haar compagnon, haar partner, haar metgezel. We hebben een groot deel van onze levens samen beleefd. Dat gaat terug tot jaren vóór haar huwelijk met Bernard Wesphael. Ik kende haar door en door. Met mijn getuigenis wil ik een nieuw licht op de kwestie werpen.

»Op 31 oktober 2013 is Véronique gestorven. In de drie jaar na haar dood heeft de sensatiepers haar niet gespaard: onder meer haar alcoholproblemen werden dik in de verf gezet.»

- Waarom getuigt u anoniem?

O.D. «Om persoonlijke en professionele redenen. De pers hééft al een verkeerd beeld van de gebeurtenissen geschetst, en ik heb me al moeten beschermen tegen ongegronde aanvallen.»

- U bent psycholoog en ontvangt patiënten, maar u had ook een deeltijdse administratieve job. Die bent u kwijtgeraakt.

O.D. «Ik ben ontslagen door mijn werkgever, zogezegd omdat mijn contract ten einde liep. Hij was vooral bang dat het proces zijn reputatie zou schaden.»

- Wanneer hebt u Véronique Pirotton ontmoet?

O.D. «In februari 2010. We voelden al bij het eerste contact dat we samen vooruit konden. Ze zocht iemand die haar gelukkig kon maken en die haar tegenstellingen zou omarmen. Iemand die haar vrij zou laten. Ze was geen vrouw die je kon opsluiten.»

- Jullie hebben elkaar online ontmoet.

O.D. «Inderdaad. We hadden het allebei erg druk, en online is het makkelijker om contacten te leggen.»

- Hoe hebt u in het begin haar persoonlijkheid ervaren?

O.D. «Ik hou van femmes curieuses. Ik was gefascineerd dat zo’n gereserveerde dame zo kon opklimmen. Ik hield van haar sterke en tegelijk kwetsbare karakter. Literatuur was haar passie. Ze las Salinger, Irving, Auster, Kerouac, Roth… Lezen was haar vrijheid, haar troost en haar verlichting. Ze trad dan een ander universum binnen en liet de realiteit even achter zich, om daarna vol nieuwe moed terug te keren op aarde.»

- Hoe is jullie relatie verlopen?

O.D. «We zijn drie en een half jaar een koppel geweest. We hebben gelukkige momenten in familiekring beleefd, met onze respectievelijke kinderen. Het was het dagelijkse leven van een normaal, verliefd stel. Ik schreef haar dikwijls. Zoals De Maupassant het ooit formuleerde: de meest passionele liefdesbrieven zijn dikwijls gevaarlijker voor wie ze schrijft dan voor wie ze ontvangt. Natuurlijk waren er weleens onweersbuien, zoals Jacques Brel zingt in ‘Les vieux amants’. Onze relatie was er één van hoogtes en laagtes, zoals alle relaties. Maar onze verhouding was erg innig.»

- Hoe was het contact met haar zoon, Victor?

O.D. «Tijdens die jaren heb ik hem zien opgroeien tot een adolescent die gepassioneerd is door tekenen en skaten. Onze verstandhouding was goed. Als ik iets zei, aanvaardde hij dat, want hij wist dat ik van zijn moeder mee mocht beslissen over zijn opvoeding.»

- Wat voor een moeder was ze in uw ogen?

O.D. «Ze droeg zorg voor haar kinderen en die van mij. Haar zoon kon op haar rekenen, en dat was nodig: hij kon toen alleen op haar terugvallen.»

undefined

null Beeld


Ons overspel kort na haar huwelijk bevestigt alleen maar dat Véronique zich had vergist door met Bernard Wesphael te trouwen.

Assepoes en de prins

- Waarom is jullie relatie afgesprongen? Er wordt weleens gezegd dat jullie verhouding vooral seksueel van aard was.

O.D. «Dat is volledig misplaatst en vulgair. Er was vanzelfsprekend sprake van seksualiteit in onze relatie, maar het vat onze band in de verste verte niet samen.

»Véronique wilde een tweede kind, ik niet. Zij wilde trouwen, ik niet. Vooral dat laatste was voor haar een grote teleurstelling en heeft ons uit elkaar gedreven. Onze breuk was een bron van verwarring, maar onze band bleef intact. Het was alsof een soort betovering ons er telkens aan herinnerde dat we elkaar nooit definitief zouden verlaten, wat er ook gebeurde. We waren er allebei diep van overtuigd dat we elkaar nooit in de steek zouden laten, zelfs niet als iemand anders onze plaats zou innemen.»

- Iemand zoals Bernard Wesphael, bijvoorbeeld. Hij ontmoette Véronique kort na jullie breuk. U hebt het over ‘Assepoester en haar prins’.

O.D. «Hun ontmoeting zou liefde op het eerste gezicht geweest zijn, een echt sprookje. Bernard Wesphael was niet alleen een verleider, hij kon haar blijkbaar ook alles bieden: een hoge sociale status, de titel van parlementslid, financiële welstand, een relatieve populariteit.

»Véronique benadrukte vooral hoe belangrijk ze het vond om te trouwen. Bernard Wesphael heeft zich daarin laten meeslepen, ongetwijfeld betoverd door haar stralende schoonheid. Toen hij haar ook echt ten huwelijk vroeg, was ze overdonderd. Het paste helemaal in haar beeld van de ideale liefde. Het aanzoek overtuigde haar er ook van dat ze de juiste keuze had gemaakt.

»Hij zag in haar een vrouw die hem weer prestige kon verschaffen, en zij vond in hem de bescherming die ze zocht. Het huwelijk in Toscane op 14 augustus 2012, in het huis van wijlen Léo Ferré (Frans chansonnier, red.) was erg snel geregeld, tot grote verbazing van de families overigens, die in het begin zelfs dachten dat het een grap was. Victor, Véroniques zoon, was niet eens aanwezig.»

- U stelt die beslissing van Véronique Pirotton voor als een boodschap aan uw adres. Voor buitenstaanders kan dat zelfingenomen lijken.

O.D. «Niet als je weet hoe innig onze band was. Ik vroeg het me inderdaad af: wilde ze met dat huwelijk tonen wat ze zo graag met mij had gewild? Bernard Wesphael gaf het haar, maar ze had het van iemand anders verwacht. Die prille passie was een tegengif tegen de pijn van onze breuk, die trouwens nog niet compleet was. Véronique hield nog van mij en ik van haar. Dat huwelijk was een vlucht voorwaarts, iets waarvan ze zelf wel vermoedde dat het niet zou werken.

»Er groeide al snel ook een kloof tussen hen. Véronique was een vrouw met heel wat capaciteiten. Ze had journalistiek gestudeerd aan de VUB en een briljante verhandeling over Pierre Mertens (Belgische auteur, red.) geschreven. Ze had ook een master gehaald aan de Solvay Brussels School. Het plaatje met hem klopte niet.»

- En toen begonnen jullie elkaar opnieuw te zien?

O.D. «Na onze breuk hadden we een tijdje minder contact. Daarna hebben we de draad opgepikt met een paar telefoontjes, en in oktober 2012 hebben we elkaar weer opgezocht. We wilden niet langer dat wrok om wederzijdse verwijten ons liefdesleven zou beheersen.»

- Hoe is Bernard Wesphael te weten gekomen dat jullie elkaar weer zagen?

O.D. «Op 20 oktober 2012, twee maanden na hun huwelijk en zes maanden na hun eerste ontmoeting, heeft hij een brief van mij onderschept. Hij begreep eruit dat ze me enkele dagen tevoren teruggezien had. De tijdspanne tussen het huwelijk en het overspel was, achteraf bekeken, inderdaad nogal kort. Maar dat bevestigt alleen maar dat Véronique zich had vergist door met hem te trouwen.»

- Als ze was getrouwd uit wrok en om te provoceren, is het bedrog in de ogen van Bernard Wesphael dubbel.

O.D. «Mogelijk, maar Véronique heeft het niet vanaf het begin op die manier bekeken. Ze was hoe dan ook gecharmeerd geraakt door een politicus die zichzelf goed kon verkopen en die alles in het werk heeft gesteld om haar te bedwelmen, als ik het zo mag zeggen.»

undefined

'Véronique wilde helemaal niet sterven: ze zag eindelijk licht aan het einde van de tunnel'


Gek van jaloezie

- Minimaliseert u niet de psychologische rol van homme de l’ombre die u gespeeld hebt in de affaire?

O.D. «De uitdrukking homme de l’hombre klinkt mysterieus, maar het is de pers die dat mysterie heeft gecreëerd. Jazeker: ik was een deel van Véroniques leven. Maar ik herinner u eraan dat ik níét in Oostende was op de dag van het drama. Laat mij u vertellen wat ik er echt van denk.»

- Graag.

O.D. «Ik vind het schandalig dat bepaalde aspecten van hun relatie nu al drie jaar verzwegen worden, terwijl ze voor een deel de catastrofe verklaren. Voor jaloezie heb je geen drie mensen nodig, zelfs geen twee. Er is er maar één die ten prooi valt aan zijn hartstocht: ‘Ik hou van jou, dus jij bent mij alles verschuldigd.’ Een jaloerse persoon blijft zichzelf kwellen. En tussen Véronique en Bernard Wesphael heerste een dynamiek van dominantie en huwelijksgeweld. Hij wilde van de relatie een gesloten wereld maken. Hij oefende op allerlei manieren geweld uit.»

- Zoals?

O.D. «Hij weigerde bijvoorbeeld om voldoende bij te dragen voor de huishoudelijke uitgaven, ook al had hij er de middelen voor. Ze moest elke dag opnieuw elke cent omdraaien. Ze kon zich ook niet terugtrekken, want hij woonde bij haar in. Ze bleef daarom in haar kamer, alsof ze huisarrest had. Hij kleineerde haar en schold haar uit voor ‘hoer’. Een bericht dat Véronique achterliet voor mij, bewijst dat.»

- Is dat niet te begrijpen van iemand die net bedrogen werd?

O.D. «Zonder twijfel, maar daarnaast controleerde hij haar op een obsessieve manier. Hij legde haar voortdurend op de rooster en controleerde wanneer ze vertrok en wanneer ze thuiskwam, om te verhinderen dat ze mij zou zien. Hij verraste haar op haar werkplaats om te checken of ze daar wel was. Onvermoeibaar bleef hij haar vragen: ‘Heb je hem gezien?’ Hij was voortdurend op zoek naar bewijzen, hij werd er gek van. Hij ploos de telefoonfacturen uit en las al haar e-mails en sms’jes.»

- Dat laatste had u toch kunnen weten? U wist dat Véronique niet erg handig was met moderne technologie. Had u niet het gevoel dat u de jaloezie van Bernard Wesphael versterkte?

O.D. «Zijn jaloezie leek me normaal. Maar niet zijn gewelddadigheid en zijn volharding om een relatie in leven te willen houden die al lang dood was.»

- Vanaf het moment dat Véronique besliste om met hem te trouwen, was u erop gebrand haar terug te winnen. Zou u zichzelf omschrijven als bezitterig of jaloers?

O.D. «Neen, dat zit niet in mij. Ik had ook geen enkele reden om jaloers te zijn op Bernard Wesphael. Dat was niet nodig, want Véronique hield van mij.»

- In uw correspondentie met haar hebt u het toch opvallend vaak over hem.

O.D. «Ik sprak over hem omdat Véronique in een onaanvaardbare situatie was beland. Ik was geschokt door het leed dat hij haar aandeed.»

- Toen uw toenmalige partner ontdekte dat u haar bedroog met Véronique Pirotton, liet ze aan de onderzoekers weten dat u een computer en een harde schijf verborgen hield. Die werden in april 2014 in beslag genomen tijdens een huiszoeking.

O.D. «Er stonden persoonlijke en intieme documenten op mijn computer en ik wilde niet dat iemand daar toegang toe had. Daarom had ik die niet aan de onderzoekers bezorgd. Toen de politie de inhoud ervan analyseerde, vond ze trouwens niets dat van enige waarde was voor het onderzoek.»

- Het dossier bevat een aantal intieme e-mails tussen u en Véronique Pirotton. Via die intense correspondentie had u haar tot zelfmoord kunnen aanzetten.

O.D. «Zoals ik al zei: ik schreef haar geregeld. Onze levens kenden gelukkige en moeilijke momenten, en in mijn e-mails had ik het daarover – een beetje zoals in een scheepsjournaal. Vaak waren dat passionele berichten. Wanneer we het oneens waren, gaf ik mijn mening en – ik geef het toe – dat was soms op het randje. Soms dreef mijn woede me voorbij de grenzen van wat acceptabel is. Achteraf kreeg ik telkens spijt.»

- U wordt weleens beschuldigd van manipulatie.

O.D. «Ik had geen enkele reden om Véronique te beïnvloeden, niet in haar leven en niet in haar keuzes. Ze was een vrouw met een onafhankelijke geest.

»Manipulatie is niet hetzelfde als steun in moeilijke tijden. Wanneer ik merkte dat ze in de knoop zat over haar huwelijk, probeerde ik een helder licht te werpen op haar situatie, zoals ik bij om het even wie zou gedaan hebben.»

- Ze diende wel een klacht in wegens intimidatie.

O.D. «Dat deed ze onder druk van Bernard Wesphael. Toen hij een brief van mij vond, heeft hij haar verplicht dat te doen. Ik had er niets bij te winnen om Véronique te intimideren, aangezien ze met mij een relatie had die ons allebei bevredigde. Enkele weken later heeft ze die klacht trouwens spontaan ingetrokken, zonder dat hij er iets van wist.»

- Véronique Pirotton had een relatie met u, maar slaagde er tegelijkertijd niet in haar man te verlaten. Verschillende getuigen hebben het over haar bipolaire karakter.

O.D. «Laten we bipolariteit en ambivalentie niet met elkaar verwarren. Véronique wilde niet langer bij Bernard Wesphael blijven, maar hem verlaten hield risico’s in. Ook voor hem trouwens: ze voelde dat hij kwetsbaar en impulsief was, en bang om verlaten te worden. Ze wilde hem niet frontaal aanvallen. Ze heeft veel moeten manoeuvreren om zijn gevoeligheid te ontzien.

»Het huwelijkscontract verbreken bracht veel gevolgen met zich mee. Wat zouden de mensen ervan zeggen, wat zou Victor ervan denken? Bernard Wesphael was ook niet van plan het huis van Véronique te verlaten: hij was er gedomicilieerd. Toch leek ze meer en meer voor de vrijheid te kiezen.»

undefined

null Beeld

'Bernard Wesphael heeft haar niet lang voor de gek kunnen houden. Wanneer ze met hem in het openbaar verscheen, schaamde ze zich zelfs'


‘Verkeerd nummer’

- Volgens u was de relatie van Wesphael en Pirotton gebouwd op gebreken langs beide kanten.

O.D. «Ze hebben elkaar niet gekozen voor hun respectievelijke kwaliteiten, maar voor hun zwaktes en tekortkomingen: hun alcoholisme, hun nood aan affectie, hun gebrek aan erkenning. De bevlieging was van korte duur. Als Bernard Wesphael al van Véronique hield, was dat niet wederzijds. Ze had al een mening over de politicus vóór ze hem privé leerde kennen. Door met hem te leven, zag ze al snel een diepgeworteld gevoel van mislukking bij hem, een stevig minderwaardigheidscomplex. Ze beschreef hem als een gepassioneerde idealist die er ondanks zijn verwoede pogingen niet in slaagde veel mensen te overtuigen. Hij heeft haar niet lang voor de gek kunnen houden. Wanneer ze met hem in het openbaar verscheen, schaamde ze zich zelfs. In privékring zag ze een depressieve man die zijn verantwoordelijkheden niet kon nemen.

»Ze spaarde hem ook niet: haar snedige opmerkingen moeten ondraaglijk geweest zijn. Ze herhaalde ook alsmaar dat hij niet voor haar zorgde, dat hij zich niet inleefde in haar emotionele en intellectuele leven, dat hij haar ambities niet deelde, en ga zo maar door.»

- Toch stond Véronique Pirotton toe dat Bernard Wesphael bij haar was in het Mondo Hotel in Oostende.

O.D. «Hij is daar plots aangekomen. Hij hoopte ongetwijfeld dat hij zijn relatie nog kon redden. Maar het is mijn telefoontje dat het sluimerende conflict heeft doen ontaarden in een catastrofe. Als hij niet naar Oostende was gegaan, zou Véronique vandaag wellicht nog leven.

»We hebben even gebeld toen ze op de trein zat, op weg naar Oostende. Ze zei me toen: ‘Ik bel je als ik in het hotel ben.’ Dat deed ze donderdagochtend, bij de receptie. Via sms heeft ze me ook laten weten dat alles goed ging en dat ze het eerste hoofdstuk van haar roman had afgewerkt. Ik zei haar dat ik heel tevreden was dat ze aan die roman was begonnen.»

- Wist u dat Wesphael in het hotel was toen u belde? Had Véronique Pirotton u er rechtstreeks of onrechtstreeks over ingelicht?

O.D. «Ze heeft me er niets over gezegd en ik zal nooit weten waarom. Misschien wilde ze op haar eentje uit haar benarde situatie ontsnappen, zonder op mij een beroep te doen. Ze wilde geen bijkomend probleem creëren; de situatie op zich was al complex genoeg.»

- Wat wist Bernard Wesphael precies over jullie relatie?

O.D. «Ze heeft die niet met zoveel woorden onthuld, maar hield ze ook niet angstvallig verborgen.»

- Hoezo?

O.D. «Ze gaf vaak kleine aanwijzingen, waaruit kon blijken wat ze niet expliciet kon zeggen. Om zijn woedeaanvallen te voorkomen, zei ze hem wat hij wilde horen.»

- In de namiddag stuurde ze u een bericht waarin ze jullie relatie beëindigde.

O.D. «Inderdaad, dat was donderdagnamiddag. Ze schreef me: ‘O., het is voorbij nu.’ Ik heb het gevoel dat dat ofwel een manier was om te zeggen dat Bernard Wesphael bij haar was, ofwel een bericht van hemzelf. De stijl van die sms leek helemaal niet op die van Véronique.

»Op donderdagavond probeerde ik haar te bellen. Ze nam op met de woorden ‘Hallo, Victor…’ en haakte in. Ik heb het nogmaals geprobeerd, en toen nam Bernard Wesphael op. Hij zei me: ‘U bent O.’ Ik anwoordde: ‘Excuseer, verkeerd nummer,’ en verbrak het contact. Hij leek me gespannen. Vanaf dat moment heb ik haar niet meer gebeld. Zij heeft me nog proberen te bereiken, maar ik heb niet opgenomen.

»Op het bericht dat ze achterliet, hoorde ik hoe hij tegen haar schreeuwde. Bernard Wesphael beval haar om iets te zeggen tegen mij. Véronique zei daarop in de telefoon: ‘Ik moet je zeggen dat ik je veracht.’ Hij zei haar nog iets, waarop Véronique antwoordde: ‘Wat wil je dan dat ik zeg?’ Ik denk dat zulke bevelen voor hem de ultieme manier waren om zichzelf gerust te stellen, om zichzelf te doen geloven dat ze nog steeds van hem was en dat ik niets voor haar betekende.»

- Hoe was uw eerste contact met Bernard Wesphael?

O.D. «Ik heb nooit rechtstreeks contact met hem gehad, behalve toen ik Véronique belde op die fatale avond in haar hotelkamer en hij de telefoon opnam. Daarna heb ik een bericht gekregen waarin hij me waarschuwde dat het beter was om bij hem uit de buurt te blijven. Zijn stem klonk kil en vastberaden, ik voelde zijn opgekropte woede. Ik kreeg ook een sms waarin stond: ‘Kijk maar goed uit, arme man.’ Zo’n bericht laat veel aan de verbeelding over, maar voorspelde natuurlijk niet veel goeds.»

- Toen de onderzoekers gewag maakten van een e-mail die u naar Véronique Pirotton had gestuurd en die op Wesphaels computer stond, viel die laatste uit de lucht. In dat bericht schreef u dat zijn beroerde seksuele prestaties Véronique naar u hadden teruggedreven. U bent ervan beschuldigd dat u die mail na het drama in zijn computer hebt gestopt.

O.D. «Dat is een waanzinnig verzinsel. Die aantijging is een nieuwe poging om mij te doen doorgaan voor iemand die ik niet ben. Wat ik kan bevestigen, is dat meneer Wesphael op de hoogte was van onze relatie en dat hij voldoende tijd heeft gekregen om zijn rancune en frustraties te overdenken. Twaalf maanden bedrogen worden: dat is erg lang.»

- Hebt u spijt dat u toen opnieuw in een relatie met Véronique Pirotton bent gestapt?

O.D. «Ik heb nergens spijt van. Wel betreur ik hoe het is afgelopen. Dat was voor mij totaal ondenkbaar. De collateral damage is groot, in het bijzonder voor Victor, die zijn moeder heeft verloren.»

undefined

null Beeld

undefined

'Bernard Wesphael waarschuwde me dat het beter was om bij hem uit de buurt te blijven. Zijn stem klonk kil en vastberaden'


Misbruikt door leraar

- Hebt u als psycholoog geprobeerd om haar van haar alcoholverslaving af te helpen? Stond ze daar open voor?

O.D. «Ik ben nooit haar therapeut geweest. Dat heeft me natuurlijk niet verhinderd om mijn mening te geven over haar alcoholisme, wat haar soms irriteerde. Ik heb in elk geval geprobeerd te begrijpen wat het voor haar betekende en hoe alcohol goed en slecht voor haar kon zijn.»

- Wat wist u van haar verslaving aan antidepressiva en angstremmers?

O.D. «In tijden van stress nam Véronique weleens een kalmeermiddel. Ik denk niet dat er ooit sprake was van een verslaving.»

- Vermeldde ze dikwijls haar pijnlijke jeugd?

O.D. «Ze heeft een zwaar emotioneel leven gehad. Ze is verlaten door haar moeder en haar vader heeft niet echt voor haar gezorgd. Emotioneel gezien was ze een wees. Dat zijn moeilijk te overwinnen trauma’s. En in het college in Waremme is ze door haar leraar Frans misbruikt. Toen Véronique eindelijk een klacht had ingediend, werd hij ondervraagd, maar hij is alles blijven ontkennen.»

- Véronique Pirotton zou later meerdere zelfmoordpogingen ondernomen hebben.

O.D. «Het idee dat Véronique van plan was om zelfmoord te plegen in Oostende, heeft me persoonlijk gekwetst. Als zoiets al in haar was opgekomen, zou ze het zeker niet dan en daar gedaan hebben, want de hemel klaarde toen eindelijk een beetje op en ze nam haar leven terug in handen. Ze wilde niet sterven, want ze zag eindelijk licht aan het einde van de tunnel.

»Bernard Wesphael verklaarde haar zogezegde zelfmoord meteen door te verwijzen naar het misbruik waarvan ze vroeger het slachtoffer was geweest. Je zou toch vermoeden dat dat niet het eerste is waaraan je denkt als je je levenloze echtgenote op de grond ziet liggen. Tijdens het proces zult u de stem van Véronique horen en u zult begrijpen wat ik wil zeggen: ze voelde dat ze niet meer opgesloten zat in een uitzichtloze situatie. Ze had weer vertrouwen in zichzelf. Ze is ook nooit vergeten dat ze een zoon had, zelfs niet tijdens de moeilijkste momenten.»

- Het is ook mogelijk om omgekeerd te redeneren: door haar traumatische jeugdervaringen was ze zo verzwakt dat ze niet meer de moed en kracht had om te vechten tegen haar suïcidale gedachten. Of ze heeft zelfmoord gepleegd tijdens een black-out, onder invloed van alcohol en geneesmiddelen.

O.D. «Ik vind die nadruk op de zelfmoordpogingen van Véronique erg stigmatiserend. Er is een verschil tussen een zelfmoordpoging en iets wat erop lijkt. Het is twee keer gebeurd dat ze dronken was en Campral (middel tegen alcoholverslaving, red.) of antidepressiva innam. In die toestand reed ze dan met haar auto tegen een verkeerspaaltje. Dat is eerder een teken van totale uitputting; ze kón niet meer.»

- Heeft ze u ooit gesproken over de boeken die de onderzoekers gevonden hebben? Op een tafeltje in haar hotelkamer lag ‘Le fil d’une vie’ van Goliarda Sapienza, waarin een zelfmoord beschreven staat. In haar bibliotheek in Luik vonden ze ‘Rien ne s’oppose à la nuit’ van Delphine de Vigan. Daarin is sprake van een man die zichzelf ombrengt met een plastic zak.

O.D. «Over die twee boeken heeft ze mij niets verteld, al heb ik dat van De Vigan wel gezien in haar bibliotheek. Véronique las veel. Ze kon de nieuwste roman van Paul Auster lezen, maar evengoed die van Michel Houellebecq. Als ze alleen maar die twee boeken had gehad, zou je zo’n hypothese serieus kunnen nemen. Maar ze had een immense verzameling boeken: die veronderstelling is totaal van de pot gerukt.

»Ik wil nogmaals benadrukken dat ik niet in de positie ben om wie dan ook neer te halen of te bekritiseren, maar wel om een nieuw licht te werpen op dit drama, en om mijn stem en die van Véronique te laten horen. Zal dit proces uiteindelijk alle vragen definitief beantwoorden? De confrontatie van de verschillende feiten zal ons het dichtst bij de waarheid brengen.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234