Het rockjaar 2015 in 15 rode draden

15 rode draden die doorheen het afgelopen muziekjaar liepen en tevens prima geschikt zijn om er afrondend een feestelijke strik rond te binden. Van Noel Gallagher over Jay-Z tot Oscar & The Wolf: niets van dat alles in het hiernavolgende stuk.

'Thé Lau paarde zijn strijd met kanker aan een prachtig slotakkoord'


Lul van het jaar

Niet sinds Mugabe zich outte als Cliff Richard-fan, kwam de muziekwereld in contact met een superschurk als Martin Shkreli. In september kwam Shkreli (32) in het nieuws als de ondernemer die het aids-medicijn Daraprim had opgekocht en de prijs voor de patiënt opdreef van 13,50 tot 750 (!) dollar per pil. Later bleek hij ook de anonieme koper die twee miljoen dollar had neergeteld voor ‘Once Upon a Time in the Shaolin’, de Wu-Tang Clan-plaat waarvan slechts één exemplaar bestaat. Door nieuwsgierige Wu-fans gevraagd hoe ‘Once Upon a Time’ klonk, zei Shkreli: ‘Geen idee. Er staat geen platenspeler in mijn kluis.’ Tot slot lekte nog uit dat hij op een veiling de oude Visa-kaart van Kurt Cobain had gekocht, waardoor vooral Courtney Love misnoegd was: ‘Die kaart en ik deden álles samen.’

Twee weken geleden dan werd Shkreli gearresteerd op verdenking van fraude. Minuten later liet z’n eigen advocaat weten zijn honorarium voor de gelegenheid op te trekken van 1.200 tot 60.000 dollar per uur. Ha! Krijgt het muziekjaar waarin The Neon Judgement, The Black Crowes en Avi Buffalo er jammerlijk mee ophielden en het onverhoeds hip werd om naar Justin Bieber te luisteren alsnog een goede nasmaak.

'Breuken, bonje, Belgen en de kaars van Lee Perry'

Reservelullen: narcist Calvin Harris en viezentist Bill Cosby. En die van Lenny Kravitz. En omdat het traditie is: Robin Thicke. Vijf maanden na zijn publiekelijke echtscheiding van actrice Paula Patton kondigt Thicke in augustus de verloving met zijn 20-jarige vriendin aan. Hij wou iemand die jong genoeg was om zich ‘Blurred Lines’ niet meer te herinneren.


De Wisselbeker Ward Verrijcken

2015, zei u? Laten we ‘ns kijken. Eerst ijvert Miley Cyrus uitgebreid en onversaagd voor de emancipatie van de vrouwelijke tepel, daarna kondigt ze met de Flaming Lips een optreden aan waarop zowel zij, de muzikanten als het publiek naakt verwacht worden. Vervolgens laat Grace Jones (67) haar tandem de vrije loop op de persvoorstelling van haar autobiografie. Begin december bijt rapster Azealia Banks in de borst van een vrouwelijke buitenwipper van een New Yorkse club. En tussendoor komt de Zweedse Tove Lo (27) in een controverse terecht omdat ze – volgens Amerikaanse conservatieve groeperingen – tijdens concerten te vaak haar jetsers aan het publiek laat zien. Conclusie: 2015 was, boven alles, het Jaar van de Tiet.

Bonustieten: de driehonderd exemplaren in de videoclip van ‘Rub’ van Peaches. Met hermafrodiete full frontal nudity, XXL-orgiescènes, golden showers en genoeg schaamhaar om kaalheid de wereld uit te bannen met voorsprong de meest NSFW-muziekvideo van het jaar.

In ongerelateerd nieuws: Tove Lo wordt tijdens een internetpoll verkozen tot populairste performer op tour door de Verenigde Staten.


Hello?

‘Aaarrgh fucking phones, man!’ Wat Mike Skinner (The Streets) ooit begon op ‘A Grand Don’t Come for Free’ – het bezingen van de geneugten van én de frustraties met de moderne kommuunikaatsie – werd in 2015 to the next level gebracht. Drake had met ‘Hotline Bling’ de meest gecoverde single van het jaar: van Sam Smith tot Erykah Badu, iedereen zong z’n ‘You used to call me on my cell phone’ na. Badu schreef zelfs een hele mixtape (newspeak voor ‘plaat’) bij elkaar, geïnspireerd door ‘Hotline Bling’: ‘But You Caint Use My Phone’. Er was The Weeknd, die in ‘The Hills’ te kennen gaf ook maar een normale mens met normale werkuren te zijn: ‘I only call you when it’s half past five’. En over onze collectieve obsessie met ‘de wifi’ bracht de Braziliaanse schone Emmanuelle – tevens de nieuwste protégé van de broers Dewaele – in december de bijzonder aanstekelijke electropopsingle ‘Free HiFi Internet’ uit, op het Deewee-label van voornoemde broers.

‘Hello’ van Adele was dan weer het getoonzette equivalent van een ouderwets bakelieten telefoontoestel.


Tame Impala

Schrappen wat niet past: Regen dit jaar de accolades en uitroeptekens aan elkaar en mogen zich dus met passende trots één van de onbetwiste winnaars van 2015 noemen / Vielen dit jaar met geen stokken van de radio te slaan en gaan hier nu ook nog eens met de aandacht lopen / Namen als enigen de telefoon op toen Humo belden: de Australiërs van Tame Impala.

HUMO Hoe zal je je over twintig jaar het jaar 2015 herinneren?

Kevin Parker (zang, gitaar) «Als het jaar waarin ik een microfoon leerde vasthouden en een podiumhouding vond waarover ik me niet schaam als ik achteraf de beelden zie. Ook: het jaar waarin ik complimenten leerde te aanvaarden. Vroeger was mijn standaardreactie was ‘Maar nee, maar nee’ – nu weet ik dat, als je ‘bedankt’ zegt, de mensen sneller stoppen met praten (lachje).

»2015 was ook het jaar waarin ik het decadentste muzikantenfeestje meemaakte. In een legendarische studio, waar fantastische platen zijn opgenomen, maar nu gevuld met iconische A-sterren, halfblote vrouwen en drugs. Echt zo’n scène waarbij je het gevoel had een net iets te coole film te zijn binnengestapt.»

HUMO Kan je nog iets vager zijn?

Parker «Sorry. Als ik meer details geef, wordt het gênant voor te veel mensen met wie ik nog hoop samen te werken.»

HUMO In de klantenreviews op Amazon omschrijft iemand je als ‘de nieuwe Todd Rundgren’.

Parker «Het is eens iets anders, meestal word ik met Jezus vergeleken. Door de baard en het haar allicht, maar los daarvan: élke artiest met hardcore fans wordt vroeg of laat met een godheid vergeleken, merk ik. Eén van de onnozelere neveneffecten van een succesvolle plaat (lachje).»

HUMO Noem eens iets van ‘Currents’ dat je niet goed meer vindt, maar waar je – nu de plaat alom bejubeld wordt – niet meer over durft te klagen?

Parker (blaast) «That’s opening a can of worms, man: ik hoor véél slechte dingen. Toen de plaat net af was, kon ik ze niet meer horen. Nu het stof is gaan liggen, zou ik er vooral nog een paar domme, epische, radiovriendelijke refreinen in steken, denk ik. Tijdens opnames vind ik mijn songs vaak te gemakkelijk verteerbaar, te voor de hand liggend – pas achteraf besef ik dat het meeste net complex en ontoegankelijk is. En domme refreinen zijn gemakkelijk tijdens optredens.»

HUMO Wanneer heb je voor het laatst iemand ontgoocheld?

Parker «Ik werk in de muzieksector: ik stel voortdurend teleur, en word nog vaker teleurgesteld.

»Meestal gebeurt dat wanneer je samen met iemand aan een project werkt, daar allebei heel veel moeite in steekt, en je je op het einde genoodzaakt ziet de release tegen te houden. Daar heb ik er al een paar pijn mee gedaan, maar het is niet anders: mensen doen dingen voor je, maar soms zitten ze er ook gewoon flagrant naast. Ik moet hen tegen zichzelf beschermen. En mezelf ook.»


Heen...

Het enige leidmotief dat echt élk jaar terugkomt, en net als uw koortsblaas steeds op de minst gelegen momenten: het afscheid van jonge en oude helden. Kunnen het – tenzij aan Jim, Jimi en Janis – sinds dit jaar niet meer navertellen: Allen Toussaint (77) en B.B. King (89), twee van de allergrootsten, die respectievelijk de New Orleans r&b en de blues een passende mal aanmaten. De mooie wijsheden krassende Thé Lau (62), die zijn strijd met kanker aan een prachtig slotakkoord paarde, is ons ontvallen, net als elegant bachelor Scott Weiland (48), freejazzsaxofonist Ornette Coleman (85) en, heel lang ‘s Nederlands aangenaamste reminder aan de jaren 60: Armand (69).

Dwongen ons evengoed tot a fond farewell: Phil Taylor (61), bassist van Motörhead in hun meest klassieke line-up; Steve Mackay (66), saxofonist op ‘Fun House’ van The Stooges; en James Horner (61), geroemd om zijn soundtracks bij ‘Aliens’, ‘The Name of the Rose’, ‘Braveheart’, ‘Apollo 13’, ‘Titanic’ en ‘Avatar’. Plus: Cilla Black (72) (herbeluister ‘Anyone Who Had a Heart’), Jack Ely (71) (van The Kingsmen en hun versie van ‘Louie Louie’), Percy Sledge (74) (die nu hierboven uitlegt wat er gebeurt when a man loves a woman), A.J. Pero (55) van Twisted Sister, kraut- en ambient-voorloper Dieter Moebius (71), Lesley Gore (68) (u zong talloze malen mee met haar ‘It’s My Party’) en Steve Strange (55) van Visage. En: talloze andere getalenteerden, voor wier afwezigheid wij ons ingetogen excuseren.


...en terug

Waren in 2015 weer helemaal terug: Amy Winehouse en Kurt Cobain. ‘Amy’ was de beste van de twee documentaires: weinig leuterende talking heads, veel oude homevideo’s en rake voice-overs: goed voor een ademend, soms vervaarlijk schrijnend portret van Amy Winehouse in haar levensechte glorie. Brett Morgens veelbesproken ‘Montage of Heck’ zoekt Kurt Cobain op in de krochten van zijn donkerste verbeelding, van prille nobody tot beladen superster. Ster van de film: Kurts tekenkunst, hier middels zwarte magie tot leven gewekt.

Nooit helemáál aflijvig, toch terug: Pete Doherty, die dit jaar met zijn gereanimeerde band The Libertines een goede plaat afleverde, zij het één waar te weinig over gepraat werd. Op zoek naar een manier om meer aandacht te genereren, paste Doherty even de Jennifer Lopez-truc toe: de zangeres zag haar populariteit ooit exponentieel toenemen nadat ze haar naam inkortte tot J.Lo. Doherty is vrij snel teruggekomen van P. Do: ‘Het mist een zeker je-ne-sais-quoi.’

Meer goed nieuws en reünies van: Evil Superstars, Arbeid Adelt!, Faith No More, Faithless, Busted, Simply Red, Black Grape, At The Drive-In, Royal Trux, The Black Eyed Peas, Supertramp en – ooit het antwoord van de alternativo’s op ‘This Is Spinal Tap’ – Ween.

2015 knoopte verder ook aan met het verleden middels ‘Straight Outta Compton’, een bioscoopfilm rond de korte maar heftige carrière van de anti-establishmenthiphoppers N.W.A. Conan O’Brien: ‘Eermalig groepslid Dr. Dre onthulde tijdens een interview dat het harde, da police hatende imago van de groep eigenlijk op een misverstand berust. ‘We hebben het gewoon niet zo voor Sting.’’


Succesvolle Belgen

1. Stromae

2. Lost Frequencies

3. Studio 100

4. Stan Van Samang


Tanden

Zekerheden, meet vuilnisbak. Shane MacGowan, frontman van The Pogues, heeft – nadat hij jarenlang met zijn tandvlees kauwde – in 2015 een gebit laten steken: 28 nieuwe bijters. Goed nieuws voor MacGowans vriendin, die ‘bij het vrijen niet meer het gevoel heeft een volle pamper te kussen’ en zelf zegt hij ook enthousiast te zijn: ‘Ik krijg mijn teksten opnieuw gearticuleerd.’ Nadeel: MacGowans nieuwe tanden luiden het afscheid in van een aantal klassieke bakken, zoals: ‘Het is nooit erg om in een caféruzie met Shane MacGowan te verzeilen. Sure, hij heeft een paar goede moves. Maar zelfs als hij je verrot slaat, kan je achteraf nog altijd opscheppen: ‘Je zou de ándere kerel moeten zien.’’

Brak zijn tanden dan weer uitgebreid op een cover van Queens ‘Bohemian Rhapsody’: de eerstaangewezene Kanye. Eigenlijk iets wat alleen Freddie Mercury niet kon overkomen: zijn gebit was zoals bekend onbreekbaar, en vond 24 jaar na de dood van de zanger eindelijk een nieuwe thuis – in de bek van Shane MacGowan.‘Bohemian Rhapsody’ is dit jaar overigens 40 geworden.

Goede song: ‘Teeth White’ van zussentrio The Staves.

Past hier tot slot ook nog: Mat Zo, de Londense producer die dit jaar boel zocht en vond met de EDM-collega’s op Twitter: ‘De elektronicascene heeft een paar rotte tanden die dringend getrokken moeten worden, ik wil de tandarts zijn.’ En: ‘Tiësto zei me ooit: ‘Alle producers die in de trance zijn blijven steken, zijn oude losers.’ Maar misschien is dat omdat ze bij hun passie gebleven zijn en niet uitsluitend pussy najagen.’ En ook: ‘De mensen moeten weten dat veel dj’s geld betalen om een festival te headlinen, om zo naam te maken. Doorgaans kost dat ongeveer 100.000 euro.’

'Ironie is: Charlie Sheen heten en lachen met de neerwaartse spiraal van een ander'


Onverwachte combinaties

Geen zekerheden meer, deel zo veel: Slash en Axl Rose worden, na jaren van goed gedocumenteerde ruzies, opnieuw vriendschappelijk in elkaars gezelschap gespot. Toen Slash in 2012 een tegel op de Hollywood Walk of Fame toebedeeld kreeg, zei Charlie Sheen nog: ‘Ironisch: Slash krijgt een ster in dezelfde straat waar Axl over een paar jaar zijn nachten zal doorbrengen.’ Een typisch geval van verkeerd gebruik van het woord ‘ironisch’. Nee, ironie is: Charlie Sheen heten en lachen met de neerwaartse spiraal van een ander.

Goed voor een hit: het combo Kanye West en Paul McCartney. Goed voor een leven lang oorsuizingen: Dinosaur Jr. en My Bloody Valentine sloegen de hoorapparaten in elkaar voor één gezamenlijk optreden.

'De lijm die een muziekjaar bij elkaar houdt, is elke keer dezelfde: nieuwe platen, nieuwe bands en nieuwe ruzies. Oude mogen ook' Mark Kozelek

Werd dit jaar officieel voorgesteld: ‘Gutterdämmerung’, een audiovisueel project van de Zweeds-Antwerpse fotograaf-regisseur Björn Tagemose, dat alle nog levende rockiconen samenbrengt in één denderende trip. Iggy Pop, Josh Homme, Mark Lanegan, Henry Rollins, Lemmy, Tom Araya en Jesse Hughes. En Ozark Henry.

En tot slot lieten Georg Hólm en Orri Dýrason, bassist en drummer van Sigur Rós, zich op onverwachte wijze in met Hollywood. Ze gaven toe vorig jaar de film ‘The Three Dogateers Save Christmas’ geproducet te hebben. Volgens de critici betreft het één van de slechtste films aller tijden, en niet alleen omdat het over pratende honden gaat. Quote: ‘Het was een ervaring.’


Bonje

Dit jaar zien passeren: ex-bassist Peter Hook vecht verder met New Order, Pete Doherty krijgt het aan de stok met shoegazegroep Swervedriver; en Adele en Damon Albarn maken elkaar uit voor kleine kinderen. Thom Yorke vergelijkt de praktijken van YouTube met de kunstdiefstallen van de nazi’s in de jaren 40, en in dezelfde sfeer noemt de Amerikaanse intellectueel Camille Paglia Taylor Swift een ‘Nazi-Barbie’. Britse rockers Fat White Family eisen per Facebook dat de Canadees Mac DeMarco ermee ophoudt muziek te maken, ‘Zoniet sluiten we ons aan bij IS.’

Bradford Cox van Deerhunter vertelt tijdens een concert dan weer over een aanvaring van jaren terug met Billy Corgan. ‘Ik had een flesje water van hem genomen; hij had er driehonderd van staan, maar blijkbaar kon hij er geen enkel missen. Later die dag werd ik benaderd door een vrouw: ‘Meneer Corgan zal je nu ontvangen,’ waarna hij me begon uit te schelden. In het voorprogramma van Smashing Pumpkins touren is een folterkamp.’

Twee leden van de Village People rollen ruziënd over de straat, recht de rechtbank in: het dispuut was er één over de auteursrechten van hits als ‘YMCA’. De zaak- Politieagent vs. Indiaans opperhoofd: een precedent waar we nog jaren plezier van zullen hebben.

Kim Kardashian en Kanye West krijgen een zoontje en dopen het Saint West. Apple Martin en Blue Ivy Carter lachen en wijzen.


Breuken

Veel breuken zien passeren in 2015, en wel van: benen (Dave Grohl), armen (Flea), voeten (Florence Welch), beloftes (de nieuwe Frank Ocean-plaat is er nog stééds niet), harten (Zayn Malik is het afgetrapt bij One Direction, eerste solosingle: ‘What the fuck did I do?!’), vensters (tijdens de drive-by shooting op de tourbus van Lil Wayne) én het vertrouwen van Jack White. Een universiteitskrant uit Oklahama publiceerde diens volledige rider, met daarin de eis guacemole te voorzien naar een behoorlijk specifiek recept. White schreef een vlammende open brief – ‘Dear journalists and other people looking for drama or a diva’ – en blies één en ander op tot een incident dat sindsdien bekendstaat als Guacamolegate.


Jammerlijke songteksten

Clichés, pretentieuze onzin, rijmen uit de Aldi-promotiebakken: een beknopte bloemlezing.

‘Spread it like peanut butter jelly. Do it like I owe you some money’

(Galantis)

‘I said better late than never / Just don’t make me wait forever’

(Tame Impala)

‘I have six kids and I don’t like it / They eat too much and treat me like shit / I hate my kids, never thought / That I’d praise abort’

(Till Lindemann)

‘Your flappy butthole / A soggy cave / I put in my parts and let them bathe’ (Till Lindemann)

‘How deep is your love? Is it like the ocean?’ (Calvin Harris)

‘California nights / Make me feel so happy I could die / But I try to stay alive’

(Best Coast)

‘I gave you the key / When the door wasn’t open / Just admit it’

(Skrillex, Justin Bieber & Diplo)

‘We go hard or we go home / We gon’ do this all night long / We get freaky if you want / Bitch I’m Madonna’ (Madonna)


Tegenspoed

Ook de zekerheid dat er geen zekerheden meer zijn werd ons in 2015 finaal door de neus geboord, want het ging ook dit jaar niet goed met Sinead O’Connor. Sinead, die in het verleden haar Facebook-pagina meermaals aanzag voor het moderne equivalent van een groezelige toiletmuur en een stift, schudde eind november eens te meer het digitale op door droogweg aan te kondigen dat ze een overdosis medicijnen genomen had in een Ierse hotelkamer. Toegesnelde hulpdiensten kwamen gelukkig op tijd om de zangeres weer helemaal aan deze kant van de muziekgeschiedenis te trekken.



'Lee 'Scratch' Perry slaagde er begin december in om met één vergeten kaars z'n hele Zwitserse studio in de as te leggen'

De streamingdienst Tidal zag dan z’n aandeel in diezelfde muziekgeschiedenis krimpen met elke nieuwe dag. Tidal werd in het voorjaar boven de doopvont gehouden door Jay Z, als streamingplatform dat wél een goeie geluidskwaliteit biedt, en dat de inkomsten wél eerlijk verdeelt onder de artiesten. Op de babyborrel van Tidal betuigde ook mevrouw Z haar sympathie, samen met andere hongerlijdende artiesten als Rihanna, Madonna, Kanye West, en Nicki Minaj. Een flop kondigde zich al snel aan, waarop Jay Z alle kritiek op z’n baby afwees als ‘raciaal geïnspireerd’. Daarbij vergat hij even dat Tidal ook gedragen wordt door artiesten als Daft Punk, deadmau5, Chris Martin, Arcade Fire en Jack White, die zelfs qua achternaam zo blank is dat het pijn doet aan de ogen.

Begeeft zich ook enigszins beteuterd richting 2016: Lee ‘Scratch’ Perry. De 79-jarige steunpilaar van de reggae slaagde er begin december in om met één vergeten kaars z’n hele Zwitserse studio in de as te leggen – al de tweede keer in zijn carrière dat hij dat fikt. Sorry, flikt. Het grootste verlies: Perry’s verzameling excentrieke podiumoutfits. Wie de arme man wil helpen, kan ingaan op zijn oproep om hem een nieuwe op te sturen. En u dacht dat u naar het containerpark zou moeten om van die roestige gieter, foute zonneklep en oude nummerplaten af te raken!

Kwam wél positief in het nieuws dit jaar: Charlie Sheen.


Poen

De best verdienende artiesten van 2015 volgens het zakenblad Forbes:

1. Katy Perry (135 miljoen dollar)

2. One Direction

(130 miljoen dollar)

3. Garth Brooks (90 miljoen dollar)

4. Taylor Swift (80 miljoen dollar)


Mail van het jaar

2015 was ook het jaar waarin we een speciale categorie in het leven dienden te roepen om de verzengende mail te eren die Steve Albini verzond naar EDM-knakker Oscar Powell. Die laatste had de vergissing begaan Albini om toestemming te vragen om een Big Black-sample te gebruiken in zijn nieuwe single. Steves antwoord: ‘(…) Ik ben gekant tegen alles waar jij voor staat en een vijand van alles wat jou voortgebracht heeft, maar ik heb er geen probleem mee. In andere woorden: je mag gelijk wat doen met alles wat ik ooit gemaakt heb. Don’t care. Enjoy.’ Powell, blijkbaar geen groentje als het op ironie aankomt, liet de mail afdrukken op een reclamebord om ‘Insomniac’, het nummer in kwestie, te promoten. Maar niet zonder eerst opnieuw Albini’s toestemming te vragen. Diens antwoord: ‘Still don’t care’.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234