Het testament van Eddy Wally

Eén keer wilde Eddy Wally (81) alles vertellen. Hij heeft zijn hele leven vooral gezwegen, maar dit is zijn grote afscheid, zijn testament. Fysiek gaat hij achteruit, elke dag nog iets meer, na zijn hersenbloeding van drie jaar geleden. Maar mentaal blijft hij scherp. Voor de camera van het Vier-programma ‘Kroost’ trekt de zelfverklaarde hofnar eindelijk zijn zotskap af: ‘Ik besefte maar al te goed dat ze mij uitlachten. En dan?’

'De echte Eddy Wally, dat is de man die 's avonds met mij aan de keukentafel de briefjes van 50, 100 en 500 euro telde'

Kamer driehonderd en zoveel, begin juli, in rusthuis Bloemenbos in Zelzate. De nieuwe thuis van Eddy Wally. Zijn hele hebben en houden past in een kamer van een paar vierkante meter. Al de rest, of toch een deel, hebben ze in een hoekje aan de ingang van het rusthuis opgesteld, op het Eddy Wally-­pleintje. Gouden platen, kostuums, schoenen, foto’s: het staat er allemaal, in witte vitrinekasten met fluorescerende USA-stickers. Tegen de muur hangt een witroze neonreclame met flikkerende boodschap: ‘Geweldig proficiat Eddy Wally’.

Ook al is in de wereld van Wally alles altijd een beetje lelijk, hij is tot nader order wel de enige bejaarde met een eigen museumhoek in zijn rusthuis. Hij kent het rusthuis overigens van binnen en van buiten, want hij heeft hier vaak genoeg opgetreden. ‘Voor de oudjes.’ Zo zegt hij het nog altijd. Hij had nooit durven vermoeden dat hij hier zelf zou eindigen: ‘Het is best dat een mens dat niet op voorhand weet.’


Eddy Wally na het herseninfarct: lees het eerste interview »

Wally zit te wachten op een taxi. Piekfijn uitgedost, as usual. Glitterpak, bloemenhemd, zonnebril, witte hoed, zo weggelopen uit de vitrinekast. Zijn linkerarm ligt in een vreemde wrong op een kussen. Roerloos, intussen al twee jaar, straks drie. ‘Op 5 maart,’ zegt hij. Dan zal het exact drie jaar geleden zijn.

Wally eet, en kijkt televisie: een boterham met confituur en Cartoon Network. Oude man met hoed en zonnebril kijkt naar ‘Tom & Jerry’ in het rusthuis: het is aandoenlijk, maar dan op een gruwelijke manier. Hij kijkt elke dag een beetje, zegt hij. Voor de rest leest hij een beetje en laat hij zich een beetje rondwandelen. Hij doet alles bij beetjes tegenwoordig. ‘Niks te veel, want dat kan ik niet meer aan.’


Alles over Eddy Wally »

Zijn favoriete tijdverdrijf, met stip, is en blijft eten. Zijn appetijt is ronduit indrukwekkend, al wordt zelfs dat nu minder, zegt hij. Vooral slikken wordt elke dag iets moeilijker, de verlamming van zijn lichaam zet zich verder door. Zijn dokters hadden­ het kort na de hersenbloeding al voorspeld. Als het slikken op een dag helemaal niet meer lukt, is hij veroordeeld om voor de rest van zijn dagen op sondevoeding te overleven. Nee, gelukkig is hij niet, hij zal het ook niet meer worden. Daarvoor is de beproeving te groot. Soms denkt hij eraan om het leven te laten uitdoven. En toch, hij wil nog zo graag. ‘Maar ik wil niet klagen. Mijn leven is te mooi geweest om te klagen.’

Maar straks dus de taxi. Hij kijkt ernaar uit, al dagenlang. Het doet hem zelfs een beetje herleven, zeggen dochter en manager. Nog één keer naar Gent, om afscheid te nemen van zijn stad, van zijn Gentse Feesten. Met de Feesten had hij, letterlijk, een contract voor het leven. Het contract van de eeuw, noemde hij het zelf. Zolang het kon, zolang hij kon, mocht hij er optreden, elke dinsdag van de Feesten. Nu kan het niet meer. En hij weet het.

‘Ik mis het,’ zegt hij zachtjes. ‘Ik heb heimwee naar Gent, heimwee naar vroeger.’ Heimwee naar de mensen ook, naar de aandacht vooral. Hij moet lachen om al die artiesten die beweren dat ze de aandacht beu zijn. Hij is iedereen net heel erg dankbaar en zal dat altijd blijven. ‘Omdat de mensen zo goed zijn geweest voor ons,’ klinkt het. ‘Je hebt de mensen nodig. Elke artiest die beweert dat dat niet zo is, is een leugenaar.’

Op de Gentse Feesten wordt hij straks gehuldigd als ereburger van de Feesten, een primeur. Er is uitdrukkelijk afgesproken dat hij niet zal zingen. Het mag geen circus worden, geen scherts. Een martelgang zoals op het schlagerfestival in Kortrijk, eind 2012, nauwelijks vijf weken na het overlijden van zijn vrouw Mariëtte, moet hem bespaard blijven.

Hij is best wel fier, de ereburger. Het is een titel die eigenlijk niet bestond, maar de Gentse burgemeester Daniël Termont vond het meteen een geweldig idee. Wally lijkt zelfs een tikkeltje nerveus, ook al beweert hij stellig van niet. Zenuwen heeft hij sowieso nooit gehad, klinkt het. Nu niet, vroeger niet. Nooit eigenlijk. De verhalen over China en Amerika passeren nog eens de revue, Miami­ en Las Vegas vooral, en het hoogtepunt in het Sportpaleis. ‘Als ik zenuwen had, was ik al lang dood,’ lacht hij. Het is eerder omgekeerd: de massa geeft hem rust. ‘Hoe meer mensen, hoe liever. Dat is altijd mijn lang leven geweest.’

Zijn dochter Marina komt de kamer binnengestapt. De twee heffen een lied aan:

‘Het was aan

de Costa del Sol,

tingelingeling

Daar sloeg mijn

hartje op hol,

tingelingeling

Nooit zal ik haar vergeten, tingelingeling

Daar aan de Costa del Sol, tingelingeling’

Vader leidt, dochter begeleidt. De Von Trapps van Ertvelde. Daarna volgt nog een strofe over amore en finaal verlore.­ Vintage Zangeres zonder Naam, even plots onderbroken door de intrede van Hugo Colpaert. De manager, al bijna 30 jaar intussen, lang genoeg om nauwelijks verbaasd te zijn om zo veel familiale tingelingelings.

‘Ik zal uw bril afkuisen,’ zegt Colpaert. Marina pakt de krant en leest een artikel voor op de regionale pagina van Het Nieuwsblad: dat Eddy Wally vanavond op het podium van het Sint-Baafsplein wordt verwacht, dat Eddy Wally er zal benoemd worden tot ereburger van de Gentse Feesten, dat Eddy Wally wordt gehuldigd op hetzelfde podium waar hij in de zomer van 2010 door de knieën ging. Wally hoort het allemaal onbewogen aan. Als hij had mogen kiezen, dan was hij gestorven op het podium. ‘Het was bijna zover, het was me bijna gelukt.’

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234