null Beeld

Het tweede leven van Jeroen Meus

Veel lijkt er niet veranderd. Jeroen Meus dribbelt beroepsmatig nog altijd tussen stoofpot, varkenskroon en ratatouilletaartje. Als hij over eten praat, gaat het water uit je mondhoeken regenen. En in zijn ogen zit een guitigheid die doet vermoeden dat hij nog altijd veertien is, en het buurmeisje net het recept voor een lekkere tong uitgelegd heeft.

Jeroen Maris

Maar toch: de metamorfose van Meus (35) is gebeurd, en daar zou ene Georges (16 maanden) wat mee te maken hebben. ‘Sinds de geboorte van mijn zoon ben ik een weekdier.’

Professioneel heeft Meus een bewogen tijd achter zich. In Luzine, het Leuvense restaurant dat hij met twee vennoten bestiert, heeft hij nog altijd de hand in menu, stijl en personeelsbestand, maar services draaien is er nog maar zelden bij. Het gevolg van een volgepropt leven: koken in zijn eigen restaurant bleek niet langer te combineren met ‘Dagelijkse kost’ bereiden (net nog verlengde Meus zijn contract bij de VRT met twee seizoenen), kookboeken schrijven (zijn vijfde is net uit), en een nieuw programma opnemen (werktitel ‘De lijst’).

Jeroen Meus «Het is enkele jaren verschrikkelijk druk geweest, en ik sleepte andere mensen mee in die hectiek. Op een bepaald moment zei mijn vrouw me: ‘Manneke, ík sta wel in jouw restaurant te toeken, maar jij niet. Terwijl het jóúw droom was, hè.’ En mijn twee vennoten in Luzine vroegen zich af hoeveel chef ik nog precies was, en hoeveel tv-kok. Allemaal heel logische vragen, hoor. Het was een moeilijke periode waarin de dingen me boven het hoofd groeiden. We moesten alles opnieuw uittekenen, de afspraken veranderen. Dat is gelukt: er is nu klaarheid en structuur.»

HUMO Concreet: je gaat helemaal voor ‘Dagelijkse kost’ en bent dus definitief meer tv-kok dan gastronomische chef.

Meus «Ik heb een haat-liefdeverhouding met ‘Dagelijkse kost’. ’t Is een monster dat elke dag gevoed moet worden, hè: niet simpel. Maar tegelijk is het een knuffelbeer. Ik maak dat programma zo graag, en ik zou het echt niet meer kunnen missen.

»Maar ik heb dus aan herbronning gedaan. Dat hield vooral in dat ik me moest ontdoen van een zekere prestigedwang. Ik heb heel lang gedroomd van een Michelinster voor Luzine, en daar moest ik vanaf. Het afgelopen jaar heb ik mezelf voor ogen gehouden dat ik maar één leven heb, en dat inhoud daarin moet primeren op prestige.»

HUMO Vroeger reageerde je nochtans behoorlijk nonchalant als het over het uitblijven van die ster ging.

Meus «Dat was toch een beetje pose.Ik heb láng rondgelopen met dat stiekeme verlangen, in die mate dat ik er ongelukkig van werd. Maar nu heb ik het kunnen loslaten. Als Luzine morgen toch nog die ster krijgt, ben ik de gelukkigste mens op aarde. Maar dat ben ik nu óók al.

»Ik zie nu ook in dat het niet klopt, dat grote verlangen van chefs om sterren binnen te halen en euforische besprekingen te krijgen in de Gault Millau. De manifestatiedrang van de jonge, ambitieuze kok strookt in wezen helemaal niet met de passie die je hoort te hebben voor je vak. Want waarom acteert Philip Seymour Hoffman? Niet om Oscars te winnen. Wel omdat dát exact is wat hij kan, wat hij graag doet en waarmee hij iets kan vertellen aan een publiek. Hetzelfde geldt nu voor mij: ik wil niet langer koken voor een recensent of een inspecteur. Wel voor jou en je vrienden.»

HUMO Laat het voorgerecht – graag iets met zeebaars, Jeroen – maar komen. Maar die Michelinsterren: daar werd heel dik over gedaan in de hotelschool van Koksijde, waar je in de jaren 90 je opleiding kreeg.

Meus «Exact: we werden er echt gedrild in die fixatie. En heel lang ben ik daar dus in meegegaan. Nu besef ik dat ik daarmee eigenlijk de lessen van mijn ouders negeerde. Want die hebben me zeer bewust antisnobistisch opgevoed. Ik moest voor inhoud gaan, niet voor vorm. En in zekere zin heb ik dat verloochend, ja, en dacht ik écht dat ik alleen maar voor die ster moest gaan.»

HUMO Dan moeten je ouders blij zijn nu: antisnobistischer dan ‘Dagelijkse kost’ bestaat niet.

Meus (glundert) «Het is een heel éérlijk programma, hè?

»Jammer genoeg zie ik het snobisme oprukken. ‘Wij hebben Wout Bru gedaan,’ hoor ik mensen zeggen. Hoezo ‘gedaan’, denk ik dan. Wat betekent dat, ‘gedaan’? Of mensen die terugkomen van vakantie: ‘Wij hebben Amerika gedaan.’ Ik word daar onnozel van. Het gaat ’m klaarblijkelijk niet meer om de verrukkelijke culinaire ervaring, of om het pure plezier van een reis. Wel over wat je kan afvinken op je prestigieuze todolijstje, waarna je dus kan pochen dat je Sergio Herman ‘gedaan’ hebt.

»Ik vind het superbelangrijk dat mijn leven vol echtheid zit – of het nu gaat om wat ik op mijn bord krijg, welke meubels ik uitkies of wie mijn vrienden zijn. Maar als ik dan hoor dat vintage hip is, dat authenticiteit een rage is, daar ga ik van over m’n nek. Authenticiteit kán geen hype zijn, want het staat net haaks op alles wat mode en waan van de dag is. Echt, ik krijg het schijt van dat onechte gedweep met vintage. Het ergst zijn natuurlijk de rokje-botjevrouwen.»

HUMO Rokje-botjevrouwen?

Meus «Mijn term voor colour block, de modetrend waarbij je – bijvoorbeeld – knalgele collants combineert met bottekes uit de kringloopwinkel, en nog een fiftieskleedje in een andere opvallende kleur erboven. Iedereen doet maar, maar ik gelóóf dat niet.»

HUMO Hoe echt ben je zelf nog? Want er staat intussen wel een Meus-fabriekje. Er is ‘Dagelijkse kost’, er is Luzine, maar er zijn ook de kookboeken die waanzinnig goed verkopen en nu ook in Nederland gelanceerd worden, en sinds kort liggen er maaltijdpakketten van je in de supermarkt.

Meus «Vroeger was ik veel schroomvalliger in die dingen. Ik was heel strak in de leer, op het krampachtige af. Ik herinner me dat ik me in mijn eerste jaren als tv-kok zelfs niet goed voelde bij product placement. Maar ik ben daar volwassen in geworden. Ik sta nu meer open voor afgeleiden van een programma als ‘Dagelijkse kost’. Waar ik dat vroeger taboe vond, stel ik me nu gewoon de vraag: past het bij me? En: heb ik het zelf mee bedacht? Ik zal mijn smoel nooit aan een bestaand product lenen waar ik zelf geen verdienste aan heb. Want vergis je niet: dat gamma van eenvoudige supermarktgerechten heb ik zelf mee bedacht.

»Ik bén ook een ondernemer, hè. Ik heb meer dan twintig mensen in dienst in Luzine, ik heb aandelen in Hotel Hungaria (het tv-productiehuis dat ‘Dagelijkse kost’ maakt, red.). Dat geeft me een verantwoordelijkheid.»

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234