Het ultieme Werchter-kwartet: 'Op vraag van het management speel ik mijn songs nu zo dat mensen ze herkennen'

Het festivalseizoen is nog pril, en toch staat daar al de eerste hoogmis voor de deur. Uiteraard staat er op élk moment schoon volk op élk podium van Rock Werchter, maar sommige artiesten zijn nog net dat tikkeltje bezienswaardiger. Humo grasduinde voor u al eens door het programma, en kwam terug met vier puike podiumbeesten. Doe er uw voordeel mee.


1. Novastar: ‘Publiek uit zijn dak’

Novastar is terug. In oktober met een nieuwe plaat, nu al met een single op de radio en een optreden op de Main Stage van Werchter in het vooruitzicht. Naar dat laatste kijkt Joost Zweegers enorm uit, maar eerst een andere vraag.

HUMO Joost, wat ben je aan het doen?

Joost Zweegers «Voetbal aan het kijken. Een perfect excuus om hier maar wat op de bank te hangen. Terwijl ik het best wel razend druk heb. Er gebeurt een hoop: promo in Nederland, nieuwe foto’s regelen voor de nieuwe plaat, een hoes die bijna klaar is... En dan zijn er nog de sociale media waarmee een artiest zich tegenwoordig hoort bezig te houden (lachje). Ik probeer er zo ver mogelijk van weg te blijven, maar er moeten wel een aantal dingen bekeken worden. En ik heb ’s nachts veel zitten schrijven. Veel nieuwe songs zijn klaar.»

HUMO Is er al een titel?

Zweegers «Ja, maar die mag pas op 6 juli bekendgemaakt worden, vanaf dan kun je de plaat vooruitbestellen. Ik wil ’m aan jou wel verklappen, maar je mag het niet schijven. (Fluistert)»

HUMO Goeie titel!

Zweegers «Ik ben er blij mee. Er zit een heel verhaal aan vast, maar da’s voor later.»

HUMO Heb je weer eerst een heleboel moeten weggooien om tot je nieuwe plaat te komen?

Zweegers «Best wel. John Leckie, mijn producer, werd ziek toen de opnames al een heel eind gevorderd waren. Ik ben dan verdergegaan met een engineer en een toetsenist, Mikey Rowe, die bij Noel Gallagher speelt. Ik heb alles omgegooid. Bijna allemaal andere songs gekozen ook. Maanden heb ik met die twee gasten in Brighton gezeten, in een fabriekspand waar ook Nick Cave weleens werkt. En Orbital. Allemaal bij elkaar in een industriegebied aan de rand van Brighton. Daar te mogen wonen en werken, dat is mijn droom, hè. Elke ochtend wandelde ik stipt om acht uur naar de studio, een uur later was ik daar. En dan van negen tot vijf werken, elke dag, bevalve in het weekend. Geen drank, geen nachtelijke jams, het moest fris zijn. En wat ik nog niet had gezien van archeologisch Engeland, heb ik in de weekends gedaan (lacht).»

HUMO Heb je ook weer een nieuwe groep?

Zweegers «Ik wil niet namedroppen en beginnen op te noemen wie er in Brighton allemaal is komen binnenwandelen.»

HUMO En als ik het echt wil weten?

Zweegers «In de livegroep zitten Reinhard Vanbergen van Das Pop, de Nederlander Joost van Haaren op bas, Keith Prior, de drummer van David Gray, en ikzelf. We hebben al een paar shows gespeeld, de mensen gingen helemaal uit hun dak. Ik improviseer minder, het is wat krachtiger nu. En op vraag van het management – mensen die ik zeer waardeer – speel ik de meeste songs nu zo dat de mensen ze herkennen (lacht).»

HUMO Ben je blij dat je eindelijk nog eens op Werchter staat?

Zweegers «Zo blij als een kind. Ik ga daar met een smile vanjewelste het podium opstappen. Pukkelpop en Lokerse Feesten zijn ook geweldig, laat dat duidelijk zijn, maar Rock Werchter blijft iets speciaals. De eerste keer op de Main Stage. Ik heb er twee keer in de Marquee gestaan, de laatste keer 16 jaar geleden, met de ‘Never Back Down’-plaat. Waar is de tijd?»

HUMO Heb je een tip voor ons uit het Werchter-programma?

Zweegers «Doe maar Nick Cave, daar ga ik zelf zeker naar kijken. Zijn nieuwe plaat is zo fantastisch goed, en de liveshows zijn naar verluidt ook fenomenaal. Ik kijk er enorm naar uit. Bijna zo hard als naar mijn eigen show (lacht).»


2. Alice in chains: ‘Trots op de nieuwe songs’

Pearl Jam is niet de enige grungegigant op Rock Werchter, ook Alice in Chains zal u de hoogdagen van de jaren 90 laten herbeleven. De gitaargroep uit Seattle viel uit elkaar na de dodelijke overdosis van zanger Layne Staley, maar is al meer dan tien jaar terug samen met nieuwe songs en een nieuwe frontman. Stichtend lid, gitarist en songwriter Jerry Cantrell belooft voor donderdag een paar nieuwe songs en vooral véél klassiekers.

HUMO Kun je een tipje van de sluier oplichten over jullie zesde album dat binnenkort verschijnt?

Jerry Cantrell «We zijn echt trots op de nieuwe songs. Sommige zijn mooi, andere zijn vreemd, nog andere zijn keihard. Onze eerste single, ‘The One You Know’, heeft een superagressieve riff. We klinken als een metalband die ‘Fame’ van David Bowie covert. Voor de rest moet je nog even geduld hebben.»

HUMO Jullie hebben de plaat opgenomen in Seattle, in Studio X, waar jullie in 1995 ‘Alice in Chains’ hebben opgenomen. Waarom daar?

Cantrell «We waren nu pas klaar om weer thuis muziek te maken. Wat een geluk dat Studio X nog overeind staat. Het was geweldig om er terug te zijn. Seattle in de zomer is prachtig en veel van onze vrienden en familieleden wonen er.»

HUMO Heeft Seattle nog dezelfde energie als in de jaren 90, toen het ook de thuisbasis was van Nirvana en Pearl Jam?

Cantrell «De jaren 90 zijn voorbij, hè. Seattle is nog steeds een bruisende stad, maar niet op dezelfde manier als toen.»

HUMO Je hoort inmiddels maar weinig gitaren meer in de hitlijsten.

Cantrell «Maar wat kun je als gitaarband doen? Een hiphopalbum maken? Wij kunnen maar één ding en dat is onszelf zijn. Ik vind het een wonder dat Alice in Chains nog bestaat, maar zolang wij en onze fans ervan genieten, gaan wij verder.»

HUMO Jullie namen het iconische album ‘Dirt’ op tijdens de rellen in Los Angeles in 1992. Die waren losgebroken nadat een overwegend blanke jury vier blanke agenten vrijsprak voor hun buitensporige geweld tegen de ongewapende zwarte man Rodney King.

Cantrell «Tijdens onze eerste dag in de studio in L.A. viel dat verdict. We wisten meteen dat de stad zou ontploffen, want die uitspraak was fucking bullshit. En ja hoor, ik stond in de winkel om bier te kopen toen een kerel de zaak kwam beroven. We zijn gevlucht naar de Joshua Tree Desert tot de situatie bekoeld was en hebben ‘Dirt’ enkele dagen later alsnog in L.A. opgenomen.»

HUMO Iets meer dan een jaar geleden stierf Chris Cornell. Denk je nog vaak aan hem?

Cantrell «Natuurlijk. Precies een jaar na zijn dood hebben we op het Rock on the Range-festival zijn songs ‘Hunted Down’ en ‘Boot Camp’ gespeeld. Hij was een geweldige kerel.»


3. James Bay: ‘Song over oprecht gemis’

Je hoeft de politie niet te bellen tijdens de set van James Bay: de Brit werd níét gekid-napt, hij heeft zich gewoon een andere look aangemeten. Zijn hipsterhoed liet hij thuis en zijn lange haar liet hij bij de kapper. Bij dat nieuwe imago hoort ook een nieuwe sound. ‘David Bowie, Frank Ocean en ‘Sesamstraat’ waren de inspiraties.’

HUMO Je hebt niet overdreven toen je je tweede plaat ‘Electric Light’ een nieuw hoofdstuk noemde: intieme gitaarliedjes zoals ‘Hold Back the River’ en ‘Let It Go’ uit 2015 maakten plaats voor grootse popsongs met Auto-Tune en gospelkoren.

James Bay «Ik merkte dat mensen me op basis van mijn eerste nummers in het hokje van de gitaartroubadours hadden gestoken. Maar ik ben méér. Toen ik aan ‘Electric Light’ schreef, dacht ik steeds: ‘Als ik niet vooruitga, dan sta ik stil.’ Dus heb ik mijn horizonten verbreed. Ik luisterde naar Frank Ocean, LCD Soundsystem, Chance The Rapper, Lorde en David Bowie, en prutste met synthesizers, drummachines en stemvervormers. Zo ben ik gegroeid als artiest én als mens: ik durf mezelf veel meer bloot te geven nu.»

HUMO Vraagt elke journalist je nu waar je hoed heen is?

Bay (lacht) «Ja! En ik moet dringend een grappig antwoord bedenken. Weet je, ik droeg die hoed vijf jaar geleden in de hoop dat ik ermee zou opvallen bij talentenscouts. Het wérkte. Maar ik heb die hoed niet meer nodig. Op tournee met mijn debuut ‘Chaos and the Calm’ had ik drie hoeden mee. Eén gooide ik weg, de overige twee liggen in de kast voor een volgende keer.»

HUMO In nieuwe songs ‘Us’, ‘Stand up’ en ‘Sugar Drunk High’ zing je over je kindertijd. Heb je een gelukkige jeugd gehad?

Bay «Absoluut. Als kind ben je nog vrij van zorgen: naïef, maar ook vol dromen. Er was altijd al muziek in mijn leven. Eén van mijn vroegste herinneringen is Bruce Springsteen op de radio, met ‘Born in the USA’. Dat kwam binnen! Die drums, die gepassioneerde stem, ik kreeg er maar niet genoeg van. Ik was toen drie (lacht). Uiteindelijk was het Eric Clapton die me naar de gitaar deed grijpen. Ik was weggeblazen toen ik ‘Layla’ voor het eerst hoorde. Toen was ik elf. Ik móést die gitaarriff kunnen spelen.»

HUMO Is het waar dat ‘Sesamstraat’ één van je belangrijkste inspiratiebronnen voor ‘Electric Light’ was?

Bay (lacht) «Het is niet rock-’n-roll, maar toch klopt het wel. ‘In My Head’ heb ik geschreven met het geluid en de sfeer van dat programma in gedachten. Ik heb zelfs een heleboel kindjes uitgenodigd om in de studio met me mee te zingen. ‘In My Head’ is één van mijn favoriete nummers op de plaat geworden. Trouwens: op mijn debuut staat een nummer dat ‘Scars’ heet. Aan mijn producer heb ik toen gevraagd of hij die song kon laten klinken als de intro van ‘The Lion King’. Het hoeft niet altijd The Beatles te zijn, toch? (lacht)»

HUMO Volgens setlist.fm heb je ‘Hold Back the River’ nu al 171 keer gespeeld. Geniet je er nog steeds van?

Bay «Elke keer opnieuw. Ik heb die song geschreven tijdens mijn eerste grote tournee. Ik moest nog wennen aan het snelle leven op tournee en voelde me eenzaam. Ik wilde toen dat ik de tijd kon stilzetten zodat ik mijn familie en vrienden kon zien, zelfs al was het maar voor even. ‘Hold back the river so I can stop for a minute and be by your side.’ Ik wist toen helemaal niet dat die song zo’n succes zou worden. Ik mis mijn geliefden nog altijd als ik op tournee ben, dus ik blijf die song oprecht voelen.»


4. Rone: ‘Samenwerken met een held’

Rone is de nom de plume van de Parijse producer Erwan Castex. Beluister zijn hit ‘Bye Bye Macadam’ en je begrijpt meteen waarom The National en elektronicapionier Jean-Michel Jarre al op zijn talent hebben gerekend.

HUMO ‘Bye Bye Macadam’ werd al 27 miljoen keer bekeken op YouTube. Heb je die song werkelijk, zoals gezegd wordt, in één uur gemaakt?

Erwan Castex «Echt waar. Ik had een hele dag níéts voor elkaar gekregen in de studio. Ik kwam ontmoedigd thuis en kraakte een fles wijn met mijn vriendin. Beschonken in mijn sofa prutste ik wat op mijn laptop en voor ik het wist had ik een song. ‘Bye Bye Macadam’ is een eigen leven gaan leiden op YouTube. Ik kan het nog steeds niet bevatten dat één van míjn songs al door miljoenen mensen beluisterd werd.»

HUMO Schrijf je wel vaker op die manier songs?

Castex «Voor mijn jongste album ‘Mirapolis’ heb ik één synthesizer meegenomen naar een kleine hotelkamer met zicht op zee in Bretagne. De eerste dagen heb ik me rot verveeld, en toen kwam de inspiratie. Eigenlijk ben ik met muziek begonnen uit verveling. Ik zat op school, had geen vriendin en viel moeilijk in slaap. Wat moest ik anders doen?»

HUMO Je hebt je nieuwe album vernoemd naar het vergane pretpark Mirapolis.

Castex «Ik heb het park als jonge knul vaak gezien vanuit de wagen van mijn ouders, maar ik ben er nooit geweest. In mijn hoofd was Mirapolis een spectaculaire stad vol kleur, avontuur en magie. Het was waarschijnlijk veel mooier in mijn verbeelding dan in de werkelijkheid, want na vier jaar was Mirapolis al failliet. Ik ben dus nostalgisch over iets wat enkel in mijn hoofd bestaat.»

HUMO Bryce Dessner van The National speelt gitaar op ‘Mirapolis’. Hoe hebben jullie elkaar leren kennen?

Castex «Na een optreden in Brooklyn nodigde cellist en goede vriend Gaspar Claus me uit voor een jamsessie in een klein zaaltje. Voor ik het wist stond ik op het podium met Sufjan Stevens en The National: absurd. Die avond heeft Bryce me uitgenodigd om aan The Nationals ‘Trouble Will Find Me’ en ‘Sleep Well Beast’ mee te werken. Hij heeft als wederdienst die gitaarlijn ingespeeld op ‘Mirapolis’.»

HUMO In 2016 bracht je samen met Jean-Michel Jarre de song ‘The Heart of Noise Part 1’ uit. Toen we hem datzelfde jaar vroegen naar zijn favoriete plaat van het moment, noemde hij jouw ‘Creatures’.

Castex «Echt? Dat is ongelooflijk. De eerste plaat die ik ooit kocht was Jarres ‘Oxygène’ uit 1976. Dat ik 30 jaar later met mijn held mocht samenwerken, was een hele eer.»

--

Onmisbaar in elke broekzak en handtas deze festivalzomer: Humo's messengerbot Festivalman! Het laatste nieuws, onmisbare festivalweetjes en gepersonaliseerde tips direct in je inbox. Maak hier een praatje: humo.be/festivalman

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234