null Beeld

Het uur van de Wolf: Glenn Gould

'Het uur van de wolf', altijd een aanrader, heeft vanavond een boeiende documentaire in petto over leven en werk van Glenn Gould (1932-1982), de klassieke pianist uit Canada wiens talrijke biografieën steevast de kwalificaties 'virtuoos', 'excentriek' en 'geniaal' bevatten, veelal in combinatie met 'uitermate', 'zeer' en 'ronduit'.

Noud Jansen


John Gevaert (26), broer van een bekende ex-sprintster en zelf een achtenswaardig pianist (vorige maand trad hij aan in de Koningin Elisabethwedstrijd), maakt u warm.

John Gevaert «De eerste opname die ik - zo rond mijn zeventiende - van Glenn Gould in huis haalde, vind ik nog altijd zijn beste: de Goldbergvariaties van Bach, live gespeeld in Salzburg in 1959. Je hoort daar heel goed wat een fantastische techniek hij in huis had; hoe onovertroffen hij vooral was in het spelen van polyfone muziek.

»Het unieke was dat hij sommige stukken tot twee of drie keer trager of sneller speelde dan Bach het bedoeld had, en dat hij niet zelden ook fel hoorbaar zat mee te neuriën. Daarom is hij ook zo omstreden: hij gaf bekende stukken een volledig nieuwe interpretatie en brak met alle regels. Je moet hem vooral ook eens zíén spelen, er zijn beelden van: heel laag aan zijn piano zat hij, met zijn benen gekruist want pedalen gebruikte hij zelden. 't Ziet er gek uit, maar het werkte wel.»


HUMO Toch een eigenaardige kwiet, die Glenn Gould. Ooit werd hij met een goedmoedige klap op de schouder begroet: achteraf klaagde hij over helse pijnen, coördinatieproblemen en uitputting, en hij wilde de schuldige zelfs aanklagen als de klachten zouden aanhouden.

Gevaert «Dat verbaast me niks (lacht). Glenn Gould was wel op meer vlakken apart. Hij studeerde zijn stukken voornamelijk mentaal in, dus zonder piano. Zat hij in een hotelkamer, dan zette hij eerst alle elektrische apparaten aan om zoveel mogelijk achtergrondgeluid te hebben.

»Vervolgens legde hij de partituur op zijn schoot, en zo studeerde hij zijn stuk in. Pas een week of twee voor een concert ging hij daadwerkelijk achter zijn piano zitten oefenen. Zoiets doet niemand.»


HUMO Zijn er tegenwoordig dan geen pianisten meer die iets van de panache van een Glenn Gould bezitten?

Gevaert «Hmm, ik geloof toch van niet. De jongen die tweede is geworden op de Koningin Elisabethwedstrijd (de Bulgaar Bozhanov, red.) had qua houding wel iets van hem weg - hij zat ook zo laag aan zijn piano en was nogal excentriek in zijn interpretaties en bewegingen - maar daarom heeft hij nog niet dezelfde klasse.

»Verder kan ik niet zo één-twee-drie iemand bedenken. De vraag is ook hoe ver Glenn Gould het zou schoppen in een concours als de Elisabethwedstrijd. Hij had de neiging om muziek die hij niet mooi vond bewust lelijk te spelen, om aan te geven: 'Dit vind ik echt niks.' Dat is natuurlijk totaal not done.»



HUMO Heb jijzelf iets van zijn excentriciteit wanneer je piano speelt, of hou je het sober?

Gevaert «In een recensie schreef iemand ooit dat ik de meest angstaanjagende grimassen kan trekken achter de piano. Telt dat ook?»

Bekijk Glenn Gould in actie:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234