null Beeld

Het Uur van de Wolf: RiseUp

Van hedendaagse Jamaicaanse muziek hoort het grote publiek alleen nog iets wanneer Couleur Café Beenie Man van de affiche schrapt wegens zijn homofobe teksten ('I'm dreaming of a new Jamaica / Come to execute all the gays'), maar dat betekent nog niet dat er op Jamaica minder muziek wordt gemaakt dan in de tijd van Bob Marley.

Luciano Blotta, een Argentijnse filmmaker uit Los Angeles, woonde tussen 2003 en 2008 met tussenpozen op het eiland om er drie beginnende reggae-artiesten te volgen, en er de gelauwerde documentaire te draaien (met cameo's van Lee Perry en Sly & Robbie) waarvan u vanavond een ingekorte versie kunt zien in 'Het uur van de wolf': 'RiseUp'.

Mocht u het zich te dezer gelegenheid afvragen: het individuele gebruik van marihuana door meerderjarigen - mits het geen overlast bezorgt - heeft in België de laagste vervolgingsprioriteit.

Luciano Blotta «In 2003 ben ik voor het eerst naar Jamaica gegaan, op uitnodiging van een Jamaicaanse vriend die samen met mij een documentaire wilde draaien over het dagelijkse leven ginder. Na twee dagen vissersdorpjes bezoeken zijn we 's avonds naar een parkeergarage in Montego Bay getrokken om er een sound clash bij te wonen, een wedstrijd om de gunst van het publiek tussen twee sound systems - een sound system is een team van een dj met eigen draaitafel, een MC en iemand die plaatjes selecteert.

»Ik was de enige blanke daar, met een camera in mijn handen bovendien, en op een gegeven moment krijgt Ninjaman mij in de gaten, één van de twee MC's. Ninjaman - wereldberoemd op Jamaica, maar dat wist ik toen nog niet - neemt de naald van de pick-up, kijkt me recht aan en roept: 'Hey, jij daar! White man! Wat doe jij hier?' Waarop duizend Jamaicanen het hoofd naar me toedraaiden. Gelukkig is mijn vriend dan snel-snel van no problem beginnen terug te roepen in het patois en heeft Ninjaman zijn show hervat, maar 't was toch een gedenkwaardige eerste kennismaking met de Jamaicaanse muziekwereld (lacht).

»Na afloop van de show zagen we op een muurtje aan de uitgang een paar zangers zitten die niet hadden opgetreden, maar die van de gelegenheid gebruik maakten om hun kunsten aan de passanten te tonen. We hebben ze dan in het licht van de koplampen van onze auto gezet en ze één voor één de kans gegeven om voor de camera hun ding te doen. Toen ontstond het idee om een documentaire te draaien over onontdekte Jamaicaanse talenten.»

HUMO Je vond er drie.

Blotta «De eerste was Turbulence, een rootsreggaezanger uit het getto. Onbekend toen we 'm voor het eerst ontmoetten, maar inmiddels is hij internationaal doorgebroken met 'Notorious', een nummer waarvoor ikzelf de clip heb gedraaid, na lang aandringen van Turbulence zelf. Daarna vonden we Ice Anastacia, een jonge, halfblanke kerel van rijke afkomst die iets Sean Paul-achtigs doet. En dan was er nog Kemoy, een meisje van het platteland. Op haar zijn we per toeval gestuit op een dancehallfeestje in de open lucht, waar ze achter de bar flesjes bier stond te verkopen.

»Ze vertelde me dat ze zestien was, en dat ze goed kon zingen. 'Waarom sta je niet op het podium?' vroeg ik - 'Daar ben ik te verlegen voor.' Ik zei: 'Weet je wat? Ik bel je morgen op, en dan kun je over de telefoon laten horen wat je kunt.' De volgende dag bel ik haar op, en ze begint te zingen. Echt waar, de hoorn beefde in mijn handen. Het was alsof ik Mariah Carey aan de telefoon had!

»Met Kemoy heb ik een jaar later het moeilijkste moment meegemaakt uit mijn tijd op Jamaica. Op een avond zou ze optreden op de plek waar ze een jaar eerder nog achter de bar stond, en we gingen haar thuis oppikken. 't Was donker toen we naar de auto stapten, en opeens sprong een kerel met een pistool uit de bosjes, die ons toeschreeuwde dat we op de grond moesten gaan liggen.

»Heel beangstigend, want ik wíst hoe vaak er op Jamaica mensen koudweg vermoord worden. Maar goed, we hebben geluk gehad: die vent heeft al onze bezittingen afgenomen en is ervandoor gegaan. Met Kemoy gaat het ook goed: inmiddels is ze met een reggaeproducer aan het samenwerken, dus wie weet horen de liefhebbers van het genre binnenkort nog van haar.»

HUMO Ben je zelf een liefhebber van het genre?

Blotta «Geworden, ja. Vijf jaar geleden kende ik alleen Bob Marley, nu ben ik vrij goed op de hoogte van zowat alle Jamaicaanse genres.

»Over Bob Marley gesproken. Eén keer, tijdens mijn laatste draaiperiode op Jamaica, stond ik ergens in de namiddag in een steegje in Kingston te filmen hoe een sound system werd opgebouwd. Ineens draaiden ze een Bob Marley-tune, 'Natural Mystic', op van die reusachtige boxen die bijna ontploffen van de overstuurde bassen. (Emotioneel) De intensiteit van dat moment, het was... Magisch. Ik keek rond me heen en dacht: 'Dit is het dus. Dit is hoe Bob Marley moet klinken.' En ik schaam me niet om het te zeggen: toen biggelde er een dikke traan op mijn wang.»

HUMO Bedankt voor het interview.

Blotta «Geen dank, man. One love.»

Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234