Het verdriet van Amy Adams: 'Ik heb vaak scheetkussens meegenomen naar de set van 'Sharp Objects''

Beklijvende televisie op woensdagavond: de HBO-reeks ‘Sharp Objects’, waarin journaliste Camille Preaker in haar geboortedorp op zoek gaat naar een verdwenen meisje en een moordenaar. Gillian Flynn van ‘Gone Girl’ schreef de gelijknamige roman en Jean-Marc Vallée, maker van ‘Big Little Lies’, verfilmde het in een achtdelige reeks. Patricia Clarkson won een Golden Globe voor haar bijrol als de lastige moeder van Camille, maar hoofdrolspeelster Amy Adams had evengoed een prijs verdiend, al was het maar omdat ze elke dag een dramatische transformatie moest ondergaan op de set.

– Camille verdringt haar verdriet en haar donkere verleden door zichzelf te pijnigen. De talloze littekens van de snijwonden, een constante herinnering aan haar demonen, zien er bijzonder echt uit.

Amy Adams «Het duurde dan ook vier uur om die over mijn hele lijf aan te brengen. Elke ochtend moest ik urenlang in mijn blootje stilstaan, omringd door gigantische spiegels, terwijl anderen aan mijn lichaam prutsten. Iedereen bleef natuurlijk professioneel, maar toch voelde ik me elke keer bijzonder kwetsbaar. Ik heb de schaamte van Camille aan den lijve ondervonden.

»Ik heb onderzoek naar zelfpijniging gedaan. Ik kan iedereen het boek ‘A Bright Red Scream’ van Marilee Strong aanraden. Ik begreep dat Camille zichzelf niet echt wil snijden, maar dat ze het vaak als haar enige uitweg ziet. Na de zoveelste tegenslag kan ze maar één oplossing meer bedenken die haar gedachten zal verzetten. Ik vond het verrijkend om haar te spelen, maar ik zou haar leven niet willen leiden.»

– Kon je Camille makkelijk achter je laten?

Adams «Ik heb veel gehuild na een scène, omdat Camille net iemand is die haar verdriet opkropt. Ik ben ook meer dan eens midden in de nacht angstig wakker geworden. Dus nee, het was niet eenvoudig. Ik heb vaak een scheetkussen mee naar de set genomen om de sombere sfeer te verbreken, een trucje dat ik heb geleerd van regisseur Paul Thomas Anderson tijdens de opnames van ‘The Master’.

»Het heeft veel van mij gevergd, maar ik vond het belangrijk om Camille Preaker neer te zetten. Zij is een vrouwelijke antiheld, een zeldzaamheid op televisie. Je hebt haar misschien niet graag, maar je kunt je wel in haar herkennen. Ik heb die donkere kant niet in me, maar ik heb in het verleden wel al slecht voor mezelf gezorgd omdat ik me slecht vóélde.»

– Camille drinkt alles wat ze maar kan vinden: wodka, whisky of schraal bier, het maakt niet uit. Wat goot jij in werkelijkheid binnen?

Adams «Aangelengde Coca-Cola, soms wel 25 glazen per dag. Ik heb eens een ondoorzichtig glas gevraagd, zodat ik zou kunnen faken dat ik drink. Maar de regisseur wilde er niets van weten: ‘Ik wil dat het publiek ziet hoeveel Camille drinkt.’ Je zult me niet snel nog een cola zien bestellen (lacht).»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234