'Al die drugs waren een opgestoken middelvinger naar mijn vader. Hoe meer drugs ik nam, hoe groter de middelvinger.'Beeld erik smits

de biecht vanactrice Imanuelle Grives

High op Tomorrowland, down in de gevangenis: ‘Ik wilde me misdragen, ik wilde kapot’

Actrice Imanuelle Grives (35), wereldberoemd in Nederland, deed in de zomer van 2019 de kranten ontploffen door met een pruik vol drugs te worden opgepakt op Tomorrowland. Het excuus van haar advocaat – ‘ze bereidde een filmrol voor’ – was wel erg knullig, maar nu komt er duidelijkheid. Met haar boek ‘Imanuelle, mijn vechtershart’ legt Grives haar ziel op tafel. ‘Ik was heus geen stiekeme drugsbaron. Ik was een vrouw die niet lekker in haar vel zat.’

HUMO Hoe gaat het ondertussen met jou?

IMANUELLE GRIVES «Heel goed! Beter dan ooit zelfs. Als je in de gevangenis belandt, kun je twee kanten op: blijven vastzitten in een soort nihilistisch ‘het interesseert me niet’-gedrag, of léren van wat er is gebeurd. Ik wilde dat tweede: diep in mezelf kijken, en een beter mens worden.

»Ik moet natuurlijk ook niet lopen zeuren. In mijn pruik zaten: (leest af) 1 gram cannabis, 5 2C-B-pillen, 30 xtc-pillen, 2 gram ketamine en 10 gram cocaïne. Op mijn kamer lagen nog eens 77 xtc-pillen, 1 gram cannabis, 11 gram cocaïne, 1,8 gram hasj, 11 gram amfetamine, 9 gram ketamine, 3,5 gram mdma en een flesje ghb.»

HUMO Iets meer dan de gebruikershoeveelheid.

GRIVES «Nét (lachje). Illegaal, punt. Ik maak me geen illusies: ik en alleen ik heb mezelf in de nesten gewerkt.»

HUMO Blijft de vraag: waarom?

GRIVES «Ik was op zoek naar een grens, een muur waar ik met 120 per uur tegenaan kon knallen. Het is maar goed dat iemand mij heeft tegengehouden. Ik kom uit een christelijke familie, en dit voelde als een soort van interventie van bovenaf: ‘Ga maar effe nadenken, meisje, over het pad dat je bewandelt.’ En ja, om na te denken had ik tijd zat, tijdens mijn twee maanden in de Antwerpse gevangenis (lachje).

»Het was in zekere zin een opluchting. Weet je wat de allereerste gedachte was die door mijn hoofd schoot toen ik uit de Tomorrowland-rij werd geplukt? Yes, ik kan niet naar het festival! En daarna pas: shit, ik heb wel veel drugs bij me. Ik wist zelfs niet hoeveel precies: op het laatste moment had ik nog wat meegegraaid – ik was helemaal wild.»

HUMO ‘Ik wilde me misdragen,’ schrijf je. ‘Ik wilde kapot.’

GRIVES «Ik werkte me al maanden suf, en toch had ik het gevoel dat mijn job geen nut had. Ik had bruiloften, verjaardagen en geboortes gemist, en waarom? Acteren, ‘beroemd zijn’... Het leek me vooral veel te kosten. Als mannen bekend zijn, kijken vrouwen: ‘O leuk, hij is bekend!’ Maar als vrouwen bekend zijn, deinzen mannen terug. Op relationeel vlak ging het dus ook niet lekker. Ik voelde me eigenlijk waardeloos.

»Mijn familie en vrienden keken nochtans naar me op. Zij dachten: die Ima, ja, die regelt het wel! Die kan alles! Toen ik steeds depressiever werd, en dat probeerde aan te geven, werd daarop gereageerd met: ‘Waarom ben jij verdrietig? Je bent mooi en bekend, iedereen vindt jou leuk!’ Niemand kon erbij dat iemand die ogenschijnlijk succesvol is, het ook moeilijk kan hebben. Iedereen heeft me achteraf op het hart gedrukt: ‘Het was écht niet aan je te zien dat het zo slecht ging.’ Ik wilde positief zijn. Maar soms moet je ook gewoon kunnen zeggen dat het kut is. Niet alles valt op te lossen met positiviteit, of met een saunaatje. Aan sommige dingen moet je nu eenmaal wérken.

»Ik had vooral het gevoel dat ik heel erg m’n best deed, maar nooit erkenning kreeg. Zeker niet van mijn vader.»

HUMO Je vader is de rode draad in het boek, en de bron van al je onzekerheden. Wat voor relatie hadden jullie?

GRIVES «Als kind was ik zijn lievelingetje. Na de scheiding, toen ik een jaar of 7, 8 was, verslechterde het. Misschien wel omdat ik ouder werd en kon zien hoe hij zich gedroeg. Hij werd steeds gemener. Het ene moment was ik een engel, het andere een duivelaanbidder. Hij is extréém gelovig, en hij koppelt alles aan God en de duivel. Ik probeerde steeds mijn gedrag aan te passen om toch maar, in zijn ogen, een goede dochter te zijn. Maar dat was onbegonnen werk.»

HUMO Acteerwerk vond hij des duivels.

GRIVES «Ik snap dat hij op zijn manier liefde probeerde te tonen door mij uit te nodigen voor de kerk. Maar dat was niet mijn route. (Stil) Sorry, dit gebeurt steeds als ik over mijn vader praat. Dan blokkeer ik. Het blijft toch je vader. En je wilt hem niet afvallig zijn.

»Mijn vader is eigenlijk geen vader geweest. Mijn moeder – die ook christelijk is, maar minder fervent – zei altijd: ‘Vergeef hem, je weet hoe hij is.’ Hij is oud, 92 inmiddels. Telkens wanneer we ruzie hadden, dacht ik: straks is hij dood, dus ik kan het maar beter meteen goedmaken. Zo heb ik vaak over mijn grenzen laten lopen. Dan zei hij dat ik slecht ben, dat ik pas deug als ik naar de kerk ga, dat mijn moeder kwaadaardig is en met duivelaanbidders omgaat... Waanzin. Maar ik dacht: ik zal maar gewoon een goede dochter zijn en boodschappen voor ’m doen.

»In Nederland ben ik bekend, maar die erkenning deed me niks. Het voelde nooit écht, want diep vanbinnen dacht ik toch dat ik niet goed genoeg was. Het moest méér zijn. En dus ging ik steeds harder en harder werken. Ik liep mezelf straal voorbij.

»Eind 2018 is mijn vader opgenomen in een ziekenhuis, en daarna in een verzorgingstehuis. Alles kwam op mijn schouders terecht. En toch schold hij me uit: ‘Je doet niks! Waarom help je me niet?’ Ik werd steeds bozer, begon te denken: fuck you, papa. Als ik niet goed kan zijn, dan maar slecht. Telkens als ik drugs kocht, was dat eigenlijk een middelvinger naar hem. Hoe meer drugs, hoe groter de middelvinger. Voor mij hadden drugs een andere betekenis gekregen. Een daad van rebellie. ‘Ik ben niet goed genoeg, papa? Doe dat zakje er ook maar bij!’ Zielig, hè? Ik kreeg er zelfs een kick van: ‘Ik ben een boefje nu.’

»Ik heb mijn carrière in het gedrang gebracht, mijn goede naam bezoedeld – want ik hád een goede naam – alleen maar omdat ik hoopte dat hij er pijn van zou hebben. Zo akelig, zo rancuneus! Ik hoopte dat hij zou huilen, en voelen dat-ie gefaald had als vader. Maar natuurlijk voelde hij dat niet: wat heeft hij er nou mee te maken dat ik een karrenvracht drugs koop? Het was belachelijk.»

HUMO Over belachelijk gesproken: waarom vertelde je na je arrestatie dat je escapades te maken hadden met een rol in de film ‘Suriname’?

GRIVES «De rol in ‘Suriname’ was die van een heel seksuele vrouw die bezig was met drugs. Het was de eerste keer sinds mijn doorbraak in ‘Alleen maar nette mensen’ dat ik een bad girl zou spelen. Dat soort rollen had ik sindsdien afgewezen, om mijn vader niet te schofferen. Toen ik wél voor die rol ging, was ook dat een daad van rebellie. Er zat een seksscène in! Drugs en seks: nou, laat maar komen, dacht ik.»

HUMO Heb je nog contact met je vader?

GRIVES «Op dit moment niet. Het laatste gesprek dat ik met ’m had, was heel heftig. Hij begon weer over de duivel: er zou een vloek over de familie komen door mijn schuld, en ik zou banden hebben met Satan. Toen dacht ik: het is wel klaar voor mij nu. Ik wil nooit meer de verkeerde kant uitschieten en achteraf mijn pappie de schuld geven. Als ik één ding heb geleerd in de gevangenis, dan wel dat ík verantwoordelijk ben voor hoe ik me voel. Daar moest ik nog eens op gewezen worden. Ik ben alleszins blij dat ik, toen ik de gevangenis binnenging, bevrijd werd van de gevangenis in mijn hoofd.»

‘Het laatste gesprek dat ik met m’n vader had, was heftig. Hij begon weer over de duivel: er zou een vloek over de familie komen door mijn band met Satan.’Beeld erik smits

KNULLIG MET COKE

HUMO Je komt niet zomaar aan zo’n berg drugs die bij jou is gevonden. Wanneer ben je beginnen te gebruiken?

GRIVES «Op 16 juli 2011.»

HUMO Dat is specifiek.

GRIVES (lacht) «Ik heb net een boek geschreven, dus alle data zitten in mijn hoofd. Toen ben ik voor het eerst naar een festivalletje gegaan, waar ik een halve pil heb gebruikt. Na twee, drie jaar experimenteerde ik met iets anders. ‘O, ook leuk.’ En dan wéér iets nieuws. Ik combineerde, en ik had vaak verschillende dingen op zak. Maar een voorraad zoals tijdens Tomorrowland? Dat was nooit eerder gebeurd.

»Op een gegeven moment ben ik naar een manufacturer gegaan, van wie je méér kan kopen dan de reguliere hoeveelheid. Daar hoorde ik de prijzen: kocht ik één pakje ketamine, dan zou ik 30 euro betalen, maar voor 10 gram was het opeens maar 70 euro. Dus werd ik inhalig. ‘O, doe ook maar dat! En dat!’ Ik wist dat het wel op zou raken: het was zomer en we waren daar met een hele vriendengroep. Er zat geen plan achter. Weet je, als je geen drugs gebruikt en je ziet honderd pillen in iemands handpalm, dan denk je: ‘Wat een berg!’ Maar als je het gewend bent, dan ziet dat er niet uit als veel. De rechter had het over ‘een vervaging van normbesef’.»

HUMO Had zelfdestructie er iets mee te maken? Hoe meer drugs je hebt, hoe makkelijker het is om te veel te nemen.

GRIVES «Toen ik naar het festival onderweg was, was ik niet van plan om een overdosis te nemen. Maar het was wellicht wél gebeurd, omdat ik genoeg op zak had en omdat het mijn doel was om aan alles te ontsnappen. Telkens wanneer ik stilstond, begon ik te huilen. Ik kreeg paniekaanvallen, mijn hartslag ging omhoog, mijn mond was droog, ik begon te beven... Ik wist dat ik dingen moest veranderen in mijn leven als ik gelukkiger wilde worden, maar ik wist écht niet hoe, dus duwde ik die gedachten van me weg. Het rare is: de rest van het jaar was ik helemaal volgeboekt. Ik had twee films staan, een soloproject waar ik subsidies voor zou krijgen... Maar tegelijk bevond zich onder mij een draaikolk: ik wist niet hoe lang het nog zou duren voor die me kopje onder zou trekken.»

HUMO Je hebt op het festivalterrein ook acht pillen verkocht.

GRIVES «Ja, dat klopt. Toen ik op vrijdag acht pillen verkocht aan een willekeurige jongen, kreeg ik meteen een knoert van een paniekaanval. Ik vond er niks spannends aan. Als je op een feestje bent en iemand wil een pilletje, dan geef je dat gewoon.

»Die dag dat ik werd gearresteerd met die hoeveelheden op zak: dat was voor de groep. Voor samen. Zeker niet voor de verkoop. Ik was de grens aan het opzoeken, en heb die bereikt. In het party life is er voor gebruikers een verschil tussen geven en verkopen: delen is niet dealen, zegt men. Iedereen deelt met elkaar.»

HUMO De periode nadat je uit de gevangenis kwam, was niet de makkelijkste. Je schrijft bijvoorbeeld over een ruzie met je zus, waarbij je met dingen begon te gooien en een black-out kreeg. Wanneer begon het écht beter te gaan?

GRIVES «Corona heeft geholpen. Ergens was die extra stilte – en het feit dat iedereen méé stilstond – het ideale moment om weer bij te benen. Langzaam maar zeker ging het beter. In februari was ik weer even begonnen met antidepressiva, maar eind mei had ik dat afgebouwd: nu ben ik er volledig mee gestopt. Afgelopen jaar heb ik, vaak via therapie, mijn onderbewustzijn eens goed opgekuist (lachje). ‘O, ligt dit hier nog? Weg ermee! En zonder dit trauma kunnen we ook wel!’ Ik heb tijd doorgebracht met familie en vrienden, acupunctuur laten doen, gemediteerd, veel geschreven natuurlijk...

»In Nederland had ik in februari een interview bij de talkshow van Eva Jinek. Na dat gesprek heb ik een driehonderdtal hartverwarmende reacties gehad: mensen die me bedankten voor mijn getuigenis, omdat ze zich er in herkenden. Dat was niet het verhaal dat ze hadden verwacht. Ze hadden wél verwacht dat ik een stiekeme drugsbaron was (lacht). Terwijl: heb je gehoord hoe knullig ik de coke had versneden? Het goedje was grijs geworden! Tijdens het proces, en bij Eva Jinek, werd duidelijk dat men te maken had met een vrouw die niet lekker in haar vel zat. Ik was echt niet één of andere Frank Masmeijer (Nederlandse ex-presentator die in 2017 veroordeeld werd voor het smokkelen van 467 kilo cocaïne, red.).»

HUMO Heb je nu nog angst- of paniekaanvallen?

GRIVES «Bijna niet meer. Ik heb ook geen huilbuien meer, behalve als ik in interviews over mijn vader moet praten (lachje).»

HUMO Mis je soms drugs, of het escapisme van het partyleven?

GRIVES «Dat hoofdstuk heb ik afgesloten. Ik heb makkelijk praten natuurlijk, want er zijn geen festivals. Maar ik heb tegen mezelf gezegd: ‘Imanuelle, dat jij graag larger than life wil zijn, is prima. Maar wil je die energie dan wel stoppen in nuttige dingen?’ Dus de afgelopen maanden focuste ik me volledig op de deadline van m’n boek: ik was veertien uur per dag aan het typen. Terwijl ik zo bezig was, moest ik soms lachen: ‘Wauw, Ima, zo simpel kan het leven dus zijn!’ Ik geniet van de rust, van mijn normale hartslag. (Bedachtzaam) Raar toch, hè: ik heb een bóék geschreven.»

HUMO Proficiat.

GRIVES «Ja! Dan denk ik van: goed, meid. En nu niet meer leven in angst! Geen zorgen meer maken dat je niet goed genoeg bent omdat je niet genoeg liefde kreeg van je vader. Gedaan ermee!

»Hopelijk kan ik door mijn verhaal te vertellen mensen die zich niet gehoord voelen of die zich nu verliezen in drank en drugs – er komen mij van overal verhalen toegewaaid – inspireren om hulp te zoeken. En als zij dat kunnen klaarspelen zonder de gevangenis in te gaan, dan zou dat helemaal goed zijn.»

Imanuelle Grives voor haar rechtszaak in Antwerpen. ‘Ik kon kiezen voor een enkelband, maar ik zei: ‘Laat mij hier nog maar wat zitten in de gevangenis.’ Ik was een ongeleid projectielBeeld BELGA

SEXY FOTO’S

HUMO Het klinkt alsof de gevangenis je wel beviel.

GRIVES «Na een week vertelde mijn toenmalige advocaat dat ik kon kiezen tussen een enkelband of in de gevangenis blijven. Ik zei: ‘Laat mij maar hier blijven.’ Ik vertrouwde mezelf niet meer. Ik dacht: ‘Als jij, Ima, het normaal vindt om, alvorens naar een festival te rijden, al wodka te drinken en speed te nemen, dan blijf jij hier beter nog maar even zitten.’ Stel dat ik na een paar dagen was vrijgelaten: dan was het alsnog volledig misgegaan. Dan was ik ingestort tijdens het filmen, of door een overdosis, of bij een auto-ongeluk. Ik was een ongeleid projectiel. Pas toen ik in de rust en regelmaat van de gevangenis zat, begonnen de angst- en paniekaanvallen langzaam maar zeker weg te ebben.

»Ik heb me dat vaak hoofdschuddend afgevraagd: is het niet een beetje sneu dat ik ópgelucht ben om hier in de gevangenis te zitten? Was dat nu de enige manier om mijn trein tot stilstand te krijgen?»

HUMO Volgens een rapport verkeren onze gevangenissen nochtans in slechtere staat dan die in Rusland en Turkije. Het Algemeen Dagblad kopte: ‘Verblijf in Belgische cel komt neer op foltering.’

GRIVES (lacht) «Ik zat daar wel goed. Ik heb een schriftje gekocht en ben dingen gaan opschrijven. Je hebt toch niks anders te doen: geen telefoon die rinkelt, geen likes op sociale media, geen uitnodiging voor een première... Geen haar op mijn hoofd dat eraan dacht om te klagen. Hoewel ik verwilderd was in mijn hoofd en geest, was ik nog wel helder genoeg om me te realiseren dat ik daar terecht zat. Niet iedereen had dat besef. Een medegevangene die gepakt was met een kilo hasj was oprecht geïrriteerd: (met deugdelijk Antwerps accent) ‘Ik snap ni waaroem dakkik hier zit!’ Nou, ik wel.»

HUMO Nooit gevloekt op die bijna onbestaande matras, of dat vuile kussen zonder kussensloop?

GRIVES «Die zijn vervelend, maar als ik weer in een soort slachtofferrol wilde kruipen, herinnerde ik mezelf eraan dat ik zélf erg stoer op zoek was gegaan naar problemen. De dood of de gladiolen, zegt men dat ook in België? Zo ging ik naar Tomorrowland. En dan moet je niet zeiken als het de dood wordt.»

HUMO Wanneer je op rock-bottom zit, kan dat bevrijdend zijn, omdat het ergste dan tenminste achter de rug is.

GRIVES «Voor Tomorrowland had ik al een paar nauwe ontsnappingen achter de rug. Ik had een ongeval veroorzaakt, was een paar keer bijna in de vangrails geknald en reed een auto total loss. Ik had, letterlijk en figuurlijk, aan de handrem moeten trekken. Maar ik zocht liever de overtreffende trap op. Die paniekaanvallen, dat was mijn lichaam dat het alarm luidde, maar ik negeerde het. (Denkt na) Weet je wat ze zeggen? Rock-bottom is het beste fundament voor een nieuw huis.»

HUMO Even heel praktisch: in de cel kreeg je drugs, geld, mannen en prostituees aangeboden. Hoe ging dat allemaal precies?

GRIVES (lacht) «De mannenafdeling en de vrouwenafdeling zijn van elkaar gescheiden. Maar gevangenen zijn vernuftig. Als een mannelijke en vrouwelijke gedetineerde tegelijkertijd naar iemand van buiten bellen, dan kan die outsider hen verbinden waardoor ze toch met elkaar kunnen praten. Je kunt brieven sturen via de officiële weg, of pakketjes via de ‘binnendienst’. Meestal zitten daar sexy foto’s bij of zo. Wat er ook gebeurde is dat mannen geld op de rekening van een vrouwelijke gevangene lieten storten om met hen te praten. Of ze maakten de afspraak om te doen alsof ze elkaar al kenden van buiten de muren: zo konden ze één keer per maand afspreken om vieze dingen te doen. Als het dáárop aankomt, worden mensen opeens heel vernuftig (lacht). Voor de duidelijkheid: zelf heb ik geen bajesklant aan de haak geslagen.»

HUMO Wat is je nog bijgebleven?

GRIVES «De dynamiek tussen mannen en vrouwen in het algemeen. Zo zijn er geen mannelijke bewakers op de vrouwenafdeling, en dat is maar goed ook. Telkens wanneer ik langs de mannenafdeling liep, zaten de bewakers met een vreemd lachje te kijken. Er hing iets in de lucht. En de vrouwelijke gevangenen praten alleen maar over seks: breng hen bij elkaar en dat gaat helemaal mis!

»Ik heb mijn ogen de kost gegeven. Ik leerde boeiende vrouwen kennen, met bijzondere, schrijnende, spannende verhalen, waar ik nog uit zal kunnen putten in mijn verdere loopbaan. Ja, de gevangenis is een bijzondere plek, hoor: die periode vergeet ik nooit van m’n leven (lacht)

Imanuelle Grives, ‘Imanuelle, mijn vechtershart’, Uitgeverij PrometheusBeeld Humo
Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234