null Beeld

History of The Eagles: The Story of An American Band

De meningen over hun muziek mogen dan verdeeld zijn (om The Dude uit 'The Big Lebowski' te citeren: 'I hate the fucking Eagles, man!'); feit is dat de glad geboende softrock van The Eagles al meer dan vier decennia als zoete broodjes over de toonbank gaat, en dat de heren anno 2013 nog altijd voor uitverkochte baseballstadions en evenementenarena's over de hele wereld spelen.

Redactie

Daar moest wel ooit een carrière-omspannende documentaire van komen, zou men zeggen, en kijk: zaterdag kunt u op Nederland 3 het eerste deel zien van een gloednieuwe, in totaal meer dan drie uur durende Eagles-biopic. Deel één beslaat de van drank, cocaïne, groupies en ruzies vergeven periode tussen de oprichting in 1971 en de split in 1980; deel twee gaat over de jaren sinds de succesvolle reünie van 1994. Stichtend lid Don Henley, 65 inmiddels, kan behalve zingen en drummen ook praten.

Don Henley «'t Was onderhand weleens tijd voor een deugdelijke documentaire over de geschiedenis van The Eagles, want op onze ouderdom willen mensen al eens de pijp uitgaan. Het mag sowieso al een klein wonder heten dat we nog allemaal in leven zijn, want in onze eerste periode hebben we toch wel íéts te enthousiast van allerlei verboden spul geproefd.

»Toevallig had ik het vorige week nog met mijntienerzoon over marihuana, het eerste gesprek dat we ooit over dat thema hadden. 'Pa,' zei hij, 'ik begrijp sommige van jouw nummers niet. 'Hotel California' bijvoorbeeld: wat betekent 'colitas''?' - 'Euh... dat is een Spaans woord. 't Is een term uit de botanische wereld, die 'kleine bloemetjes' betekent.' Met die uitleg was hij blijkbaar niet echt tevreden, want even later kwam-ie terug aanzetten: 'Ik ben het op internet gaan opzoeken: het betekent marihuanaknoppen.' - 'Oké oké,' zei ik, 'je hebt gelijk. Maar luister, iederéén rookte marihuana in die tijd.' Hij maakte er geen probleem van, gelukkig: hij begrijpt ook wel dat The Eagles in de jaren 70 bepaald geen breiclubje was. Dit gezegd zijnde: ik ben er, opvoedkundig gezien, een groot voorstander van om ook weer niet álles aan mijn kinderen te vertellen (grijnst).»

- Sinds de reünie doen jullie het wel wat kalmer aan, niet?

Henley «Veel kalmer zelfs. Als individuen en als groep zijn we een stuk evenwichtiger dan toen. De highs zijn minder high; de lows minder low. Feesten doen we praktisch niet meer; ruziën al evenmin. The Eagles is dezer dagen een strak gerund bedrijf, met als primaire focus het afleveren van consistente prestaties. De fans betalen geld voor een ticket, en in ruil daarvoor leveren wij hun keer op keer een afgewerkt product.»

- Klinkt, euh, professioneel.

Henley «Wij zijn professioneel, en daar ben ik trots op. Als leden van wat uiteindelijk toch een commerciële organisatie is, zijn we in de loop der jaren allemaal behoorlijk onderlegde zakenlui geworden. We moesten wel, wilden we niet genaaid worden door de platenfirma's, of al die digitale mensenop het internet. Want het is allemaal wel leuk en aardig om als een kind door de madeliefjes te dartelen en fijne liedjes te spelen, maar in de muziekbusiness wordt naïviteit afgestraft: 't is een keiharde, gemene wereld, en het spel wordt niet zelden vuil gespeeld.

»Nu, ik blijf uiteraard in de eerste plaats iemand die graag muziek maakt, en er ook graag naar luistert. Ik ben een fan, en dat ben ik ook altijd geweest. Als tiener in de vroege jaren 60 luisterde ik naar de muziek die toen populair was - The Byrds en The Beach Boys - maar ook naar groepen van de jaren 30 en 40: The Mills Brothers, The Four Preps, The Four Freshmen. De radiozenders zonden destijds nog niet zo geformatteerd uit als nu: je kreeg als luisteraar nog een brede muzikale opvoeding mee. Dat heeft me enorm geholpen toen ik zelf liedjes ging schrijven, liedjes waarmee ik in mijn stoutste dromen de wereld hoopte te bestormen.»

- Die droom is werkelijkheid geworden.

Henley (mijmerend) «Ik was nog maar een joch toen ik mijn piepkleine dorpje in Texas verliet en mijn heil ging zoeken in LA. Een enorme stap hoor, om mezelf zo ver van huis opnieuw te proberen uitvinden. En een groot risico bovendien: een plan B wás er simpelweg niet. Maar ik heb gegokt, en ik heb gewonnen. Neem dit van mij aan: zoiets komt zelden voor.»

Bekijk de trailer:

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234