null Beeld RV
Beeld RV

HUMO’S GROTE REISGIDS VAN DEPETITE HISTOIRE (4)

Hoe een potje ‘erotisch verstoppertje’ spelen volledig uit de hand liep

In onze wekelijkse dagtrip-tips naar plaatsen met een unieke geschiedenis zijn we deze week aanbeland bij het thema Fauna, Flora & Klimaat. Dit hoofdstuk gidst u naar een zweetvoetvaccin, een oorlogszuchtige kraai en het Garmisch-Partenkirchen van het Noorden.

TERREIN CERCLE OEDELEM

Zweetvoetvaccin versus konijnenplaag

‘Stinkschoenen gezocht. Hoe harder ze stinken, hoe beter’. Dat was de oproep van voorzitter Eddy Sypré van vierdeprovincialer Cercle Oedelem in 2004. De club had last van konijnen die gaten groeven in het voetbalterrein, en Sypré had van een bevriende tuinier gehoord dat sterk ruikend schoeisel de gravers kon verdrijven. Spelers en familieleden werden verzocht om ‘stinkschoenen’ rond de kalklijnen te plaatsen. Het idee sloeg aan in de pers, tot in het buitenland toe. Zo reden bestuursleden van de Nederlandse club VV Sliedrecht 175 kilometer om het ongewone afweermiddel van Oedelem te bekijken. Ze waren wanhopig, hun graafkonijnen vreesden zelfs geen ‘fretten, valken en jachtgeweren’. De schutkring van Oedelem heeft enkele weken bestaan, ‘tot trofeejagers met sommige exemplaren zijn gaan lopen’.

VENUSSTRAAT, OELEGEM: De Hitchcock-kraai

In augustus 2008 werden de inwoners van Oelegem opgeschrikt door een agressieve kraai. Al een maand viel hij met duikvluchten voorbijgangers aan, ‘vooral mannen’. De ‘oorlogszuchtige kraai’ haalde de voorpagina’s (‘De schrik van Oelegem’) en kon op veel bekijks rekenen. Het gerucht ging zelfs dat hij ‘al kinderen had aangevallen’. Toen ook een vrouw werd belaagd, liet de burgemeester de vogel vangen en overbrengen naar een opvangcentrum: hij moest er zijn gedrag afleren om weer in de natuur te kunnen. De vogel werd vrijgelaten, niet in Oelegem maar op het Groot Schietveld in Wuustwezel... het militair domein en natuurgebied dat dit voorjaar getroffen werd door een zware bosbrand. De geest van Hitchcock! De vloek van de zwarte kraai!

WALEM-BOS: Het blotemensenbos

Een Mechels koppel vatte op een avond in juli 2008 het plan op om ‘erotisch verstoppertje’ te spelen in het natuurgebied van Walem. De man moest ‘tot honderd tellen’ en dan zijn naakte vrouw gaan zoeken. Na twéé uur vergeefs zoeken ging de man naar huis, maar ook daar geen spoor van zijn vrouw. De ongeruste man belde de politie en die startte een grote zoekactie met een speurhond. Er werd zelfs ‘overwogen om een helikopter in te zetten’. Toen kreeg de man telefoon van zijn vrouw: waar blééf hij? Ze kon haar locatie beschrijven en zo kon de politie ‘de poedelnaakte vrouw’ terugvinden. De vrouw kon niet uitleggen waarom ze zich zo ver verwijderd had in het bos, ‘mogelijk was ze door de duisternis verdwaald’.

WALEM-BOS (2): Het twee-promillebos

Tijdens een Wodca-controle van de Mechelse politie (juni 2008) waren vijftien bestuurders onder invloed. Eén man probeerde zich aan de tweede, definitieve ademtest te onttrekken met de vraag ‘of hij een plasje mocht doen’. Toen hij na drie kwartier nog niet terug was, belden zijn vrienden hem in paniek op. Hij had zich willen verstoppen in het bos maar was verdwaald. De politie kon hem vinden en ‘alsnog uit zijn hachelijke positie bevrijden’. De man was in het donker ‘volledig gedesoriënteerd geraakt en zat tot aan de schouders tussen netels en struiken’. Dat zegt de politie-hoofdinspecteur, die ook nog eens Dirk Van den Bosch blijkt te heten! De ademanalyse van de man, ‘die last had van schrammen en hevige jeuk’, wees na een uur verstoppertje nog steeds twee promille aan. Zijn rijbewijs werd onmiddellijk ingetrokken voor vijftien dagen.

PAULUSSTRAAT, KNOKKE-HEIST: Vogelspotter valt in nest

Begin mei 2002 wandelde een koppel in de Knokse polders langs een oud verlaten huisje. De man, een vogelliefhebber, vroeg zich af of er in de schoorsteen een nest zou zijn. Hij klom op het dak, tuurde iets te diep in het rookgat, verloor zijn evenwicht en ‘viel met zijn hoofd naar beneden in de schoorsteen’. Zijn partner ging hulp halen en de brandweer van Knokke-Heist had ruim een kwartier nodig om de man uit zijn benarde positie te bevrijden. Ze moest zelfs een deel van de schoorsteen afbreken. ‘Al die tijd hing hij met zijn hoofd omlaag.’

Noot: er zát een nest in de schoorsteen.

KNOKKE HINTERLAND/POLDER: Villabewoners versus loeiharde koeien

Ineens was het genoeg geweest voor Dirk Vanuffel, de politiecommissaris van Knokke-Heist. Nadat zijn agenten in 2001 al proces-verbaal hadden moeten opstellen tegen ‘kraaiende hanen en ratelende eggen’, waren er nu ook klachttelefoons van villabewoners gekomen over ‘het nachtelijk oogsten van stro met landbouwmachines’. Knokke is grotendeels agrarisch gebied, augustus is de oogstmaand, wettelijk mág er ’s nachts gewerkt op het veld, en dus had de commissaris maar één boodschap voor de villabewoners: ‘de landbouw gedogen of verhuizen’. Hij had ook telefoons gekregen van enkele residentiële bewoners die belden ‘vanwege aanhoudend geloei van koeien, en dat om zes uur ’s morgens’.

CAFé ’T SNUITJE-STIPS, TESTELT: De jaarlijkse preiskamp

De pompoenen hebben hun jaarlijkse prijskamp in Kasterlee, maar minder bekend is Het Kampioenschap van de Prei. In het Hagelandse Testelt dingen tientallen deelnemers al meer dan dertig jaar naar de titels Langste Prei en Dikste Prei. De traditie begon met een discussie tussen twee caféklanten over wie de grootste poor had, zoals de groente in het Algemeen Testelts heet – zie ook het Zuid-Nederlandse porei.

In 2019 zat men al aan de 30ste editie. Willy Hermans kon ‘de langste poor voorleggen. Het gevaarte meet 219 centimeter.’ Geen record-poor echter, want in 2018 had Willy een stengel van liefst 2,46 meter. Twee centimeter ‘hoger’ dan de deklat van een voetbalgoal! De dikste prei had een omtrek van 26,5 cm. Cafébezoeker Kurt IJskout haalde ooit 26 centimeter ‘door bierrestjes aan de prei te geven’. Kurt woont tegenover het café. De wedstrijd vindt kort voor Kerstmis plaats. Er zijn ‘mooie kerststukjes’ en eeuwige roem te winnen.

THIER DES REXHONS, SPA: De eerste en laatste springschans van België

Het klimaat slaat terug. Amper sneeuw in de winter, maar hoogwater in de zomer. Er was een tijd dat in de Ardennen zoveel sneeuw viel en dat de winter zolang duurde dat men in Spa een skipiste aanlegde. Een nieuwigheid in België, toen in 1946. De ski’s kwamen van de Amerikanen die na de Slag om de Ardennen weer huiswaarts gingen. Het waren zware latten, die een soldaat en zijn uitrusting moesten torsen; ze hadden ook een spierwitte camouflagekleur.

Er was in 1946 geen skilift, je droeg de ski’s omhoog op je schouder of je wikkelde ze in zeehondenvel: met die afremmende huid kon je bergop stappen alvorens bergafwaarts te skiën. In de jaren 50 kwam er aan het vertrekpunt van de piste niet alleen een chalet om de skiërs te ontvangen, maar ook een springschans. Zo ontstond het Garmisch-Partenkirchen van het Noorden, op 575 meter.

Vandaag sta ik op die plek. De winterpiste is een zomerweide met vlinders en veldbloemen, sprinkhanen maken zich trampolinegewijs uit de voeten. En waar de skilift wacht op haar zitjes van de winter, hebben everzwijnen de grond omgewoeld. De chalet uit 1956 is helemaal vernieuwd na een brand in 2002, maar staat nog op identiek dezelfde plaats. De springschans is al twintig jaar weg.

Jean Midrez, de vroegere voorzitter van de Ski Club de Spa, woont in de buurt. Hij heeft de schans nog weten bouwen in 1957.

JEAN MIDREZ «Het was een idee van de schepen van Sport. Er was de piste, er was de chalet en die springschans moest een extra attractie worden. De schans was negen meter hoog en is gebouwd met een stellage van Travhydro. Op die ijzeren buizen kwamen houten trappen met bovenaan een klein houten platform. Ook de helling zelf was een houten constructie. Langs de trappen was geen leuning, je hield je vast aan de buizen van de stellage.

»De springschans had onderaan geen schans om te springen, ze moest de skiërs vooral een flinke startsnelheid geven. Maar door die snelle afdaling en doordat de onderrand niet nauw aansloot met de piste, was er toch een soort van ‘afsprong’ mogelijk. Je had skiërs die zich in die afsprong bekwaamden, en bij onze skiwedstrijden slaagden sommigen erin om tien meter ver te springen, maar dat was wel het maximum (lacht).

»De schans is gebouwd in een tijd toen een winter drie maanden duurde. Nu duurt hij drie weken. In de jaren 90 zijn de winters beginnen kwakkelen, er kwamen minder skiërs en er was minder geld voor onderhoud. De houten trappen kregen rot en kwamen los te zitten, je riskeerde erdoorheen te vallen. Daarom is de springschans in 2002 afgebroken.»

Op Facebook vind ik de schans op een postkaart uit de jaren 50. Iemand heeft erbij geschreven: ‘Zeker duizend keer hieraf gesprongen. Quel souvenir!

Ik kijk naar het weidse uitzicht. Wat was ik hier graag geweest in een jaren 60-winter. Met zijn onbekommerde plezier en zijn onwetendheid dat het in 2000 al voorbij zou zijn. Winters en springschansen, ze kregen een halveringstijd.

Volgende Week:
Geld

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234