Hoe Humo mijn leven veranderd heeft? Babes, bonzen en bollebozen blikken terug op de vorige 3.999 edities

U moet het ons vergeven, maar na 3999 Humo’s begint ons geheugen de allures van een lek vergiet te krijgen. Dus riepen we de hulp in van memorabele Humo-figuranten voor een accurate terugblik.

'We moeten er niet over liegen: de artikels in Humo zijn van de beste in België'


Lees ook: Hoe Humo mijn leven veranderd heeft: een terugblik door studs en sterren

Humo 3241: Roos Van Acker, met kokosnoten

Roos Van Acker «Vijftien jaar geleden zat ik in Maleisië voor de opnames van ‘Expeditie Robinson’, mijn eerste grote opdracht voor VT4 nadat ik jarenlang voor Studio Brussel had gewerkt. Humo had laten weten dat ze ‘De 7 Hoofdzonden’ met me wilden doen, en ‘Robinson’-fotografe Cia Jansen en ik kregen de vraag of we niet iets speciaals konden bedenken voor de coverfoto. Ik was vereerd natuurlijk: al van in mijn vroege puberjaren was ik een trouwe Humo-lezer, vooral van Uitlaat en van de muziekpagina’s – Humo was het enige blad dat geregeld iets over mijn favoriete groepje Pavement schreef. Ik wilde dus absoluut met iets goeds voor de dag komen, iets met een knipoog ook.»

HUMO Dat is je behoorlijk goed gelukt.

Van Acker «Ja, hè? Cia en ik hadden na een behoorlijk intensieve brainstormsessie het idee opgevat om een parodie te maken op die typische babefoto’s van P-magazine. Het plan was dat ik halfnaakt de zee in zou stappen met twee halve kokosnoten om mijn borsten te bedekken, en dat ik vervolgens uitdagend zou poseren in het water. Dat bleek in de praktijk nog geen sinecure: ondanks het feit dat er daar op dat eiland om de haverklap wel ergens een kokosnoot uit een palmboom viel – gelukkig niet op onze hoofden, want da’s ginder één van de meest voorkomende doodsoorzaken – hebben we best lang moeten zoeken om een kokosnoot te vinden die, in tweeën gehakt, groot genoeg was om mijn hebben en houden voldoende aan het zicht te onttrekken. Wat overigens níét aan de grootte van mijn borsten ligt, want ik stond echt niet vooraan toen ze werden uitgedeeld. Bon, de foto die het heeft opgeleverd, schijnt een groot succes geweest te zijn bij de Humo-lezers, vooral dan de mannelijke. Tot jaren en jaren later werd ik er ook over aangesproken, en werd ernaar verwezen wanneer ik ergens werd aangekondigd: ‘U weet wel, die van die kokosnoten’. Nooit een probleem mee gehad.» (nj)


Humo 3672: Maxime De Winne, belspeldel

Maxime De Winne «Als de dag van gisteren herinner ik me 11 januari 2011: in het grootste geheim gaf ik een interview aan Humo’s Tom Pardoen over mijn toen net beëindigde periode van zes maanden als undercover-belspeldel. Dat gesprek was een primeur: het verscheen daags na de ‘Basta’-aflevering waarin alles onthuld werd, en ’t heeft er mee voor gezorgd dat de Vlaamse belspelletjes niet veel later zijn opgedoekt.

»Maar er is nog een andere reden waarom ik me dat interview voor altijd zal blijven herinneren, en waarom ik ook altijd met gemengde gevoelens op die hele periode zal terugkijken: in de nacht nadat ik mijn allerlaatste belspelletje had gepresenteerd, daags vóór het interview, overleed mijn vader. Eigenlijk voelde ik me veel te belabberd om urenlang op vragen te antwoorden, maar ik zag het als mijn missie om af te werken waar ik aan begonnen was.»

HUMO Heb je achteraf nog contact gehad met de mensen die voor de belspelletjes werkten?

De Winne «Onrechtstreeks wel, ja. Enfin, dat vermoed ik toch: ik kan natuurlijk niks bewijzen, maar ik vond het toch maar raar dat ik de eerste jaren na dat belspelavontuur buitengewoon vaak BTW-controle heb gehad – je weet, ik ben freelancer. En ik ben ook een tijdlang niet meer aan de bak gekomen bij programma’s van de VMMA of Endemol, respectievelijk de uitzender en de producent van de belspelletjes: via via heb ik vernomen dat belangrijke mensen binnen die firma’s daar persoonlijk voor hebben gezorgd.

»Enfin, wat gebeurd is, is gebeurd. En laat ik maar meteen een belofte doen: dit was de laatste keer dat ik in de media over de belspelletjes gesproken heb. Basta!» (nj)


Humo 3249: Erik Van Looy, filmmaker in de dop

Erik Van Looy «In 2001 verzorgde ik een wekelijkse rubriek in ‘De laatste show’ waarin ik op mijn eigen onhandige, stuntelige en verneukeratieve manier film- en popsterren interviewde. Meestal liep dat gesmeerd, maar één keer, in Parijs, viel het geweldig, maar dan ook echt géweldig tegen.»

HUMO Eén keer raden: Britney Spears?

Van Looy «Man, dat mens wist echt niet in wat voor wereld ze was terechtgekomen. En ze liet dat ook duidelijk blijken, waardoor ik me zo mogelijk nog ongemakkelijker begon te voelen. Op metaniveau waren de dingen die ik haar vroeg misschien wel grappig – ‘Als ik jou mijn navel laat zien, laat jij mij dan de jouwe zien?’ – maar zij zag gewoon een vieze vent tegenover zich zitten. Op geen enkel moment had ze in de gaten dat het een spelletje was dat ze naar believen kon meespelen.

»Bij thuiskomst heb ik enigszins gegeneerd tegen Bruno Wyndaele, het toenmalige opperhoofd van ‘De laatste show’, gezegd: ‘Bruno, sorry man, maar dit is echt te slecht om uit te zenden.’ – ‘Kom, kom, we zullen eerst eens kijken.’ Achteraf kwam-ie me zeggen dat ik weliswaar gelijk had gehad – het wás slecht – maar dat het juist daardoor enorm grappig werd. Enfin, het werd dus uitgezonden, en tot mijn verbazing reageerde het publiek er geweldig goed op: in de studio voelde je al dat het de doorbraak van die rubriek zou betekenen.»

HUMO Enter Humo.

Van Looy «Ja, de volgende dag werd ik gebeld door Jan Antonissen voor mijn allereerste Humo-interview. Trots dat ik was, je kunt je dat niet voorstellen. 39 jaar was ik, en eindelijk wist ik: ‘Oké, ’t gaat hier de goeie kant uit met mijn carrière.’ Sindsdien heb ik, met oneindige dank aan Britney Spears, alles bereikt waar iedere gezonde jongeman van droomt: Humo-covers, Pop Poll-medailles, Prijzen van de Kijker, noem maar op. Op alle interviewverzoeken van Humo heb ik sindsdien ook ‘ja’ gezegd, omdat ik wist dat het tenminste goed opgeschreven zou zijn – telkens als ik mezelf teruglees in Humo, lijk ik slimmer dan ik ben. Neem nu dit stukje: toch echt een féést om te lezen?» (nj)


Humo 3700: Wouter Beke, christendemocratische superheld

Wouter Beke «In de zomer van 2011, in volle onderhandelingen over een regeringsformatie, trof ik in mijn dossiermap plots een kleurrijk stuk papier aan dat ik niet kon thuisbrengen. ‘WOUTER BEKE’, stond bovenaan het blad, ‘De avonturen van een christendemocratische superheld’. Ik dacht: ‘Wat is mij dat?’ Ik heb het dan eens nagevraagd bij mijn medewerkers: bleek dat zij het hadden opgemerkt in Humo, en ze hadden het uitgeknipt en ongemerkt in mijn map gestoken. ‘Het zal wel,’ dacht ik, maar de week erop zat er opnieuw zo’n cartoon tussen mijn papieren. Eerlijk: de clou ontging me in de meeste gevallen. Maar een probleem had ik er allerminst mee dat ik ineens een cartoonheld bleek te zijn.»

HUMO U dacht: ‘Laat ik van de nood een deugd maken’?

Beke «Welja, ik zag al snel in dat dit me niet zo slecht uitkwam qua naamsbekendheid, vooral bij een jonger publiek. Dus ja, ik kon er wel mee lachen. Al die weken dat Jonas Geirnaert en Jeroom die strip getekend hebben, was het dan ook het eerste dat ik opzocht wanneer de nieuwe Humo op de mat viel – u kunt zich dat voorstellen.

»Het grappige was: heel wat collega’s vroegen me in alle ernst hoe ik dit geflikt had, en of de scripts op voorhand aan mij werden voorgelegd. Niks van dat alles, natuurlijk. En ik herinner me ook nog dat ik in 2013 op de Boekenbeurs in Antwerpen zat: de bedoeling was dat ik mijn boek ‘Het moedige midden’ zou signeren, maar daar is weinig van in huis gekomen: ik heb continu die strip zitten handtekenen, tot ik er kramp van in mijn vingers kreeg. En toen ik vijf jaar partijvoorzitter was, in 2015, hebben mijn medewerkers aan Jeroom gevraagd of hij speciaal voor de gelegenheid geen poster kon tekenen van de christendemocratische superheld. Het resultaat, waarop ik een haai de strot afknijp, hangt op mijn kantoor in de Wetstraat: ik koester het enorm.»

HUMO Veel verdriet gehad toen het afgelopen was met de christendemocratische superheld?

Beke «O ja. Mochten ze die strip herlanceren, ik zou een gat in de lucht springen (lacht).» (nj)


Humo 3926: Mohamed Ouaamari, lid van het jongerenpanel

Mohamed Ouaamari «Ik ben Humo vooral gaan kopen voor ‘Het Gat van de Wereld’ en de cartoons van Jeroom. En we moeten er niet over liegen: de artikels zijn van de beste in België. Onlangs hebben jullie me nog eens versteld doen staan, met de gevangenisbrieven van Fouad Belkacem. Echt straf.»

HUMO De eerste keer dat we jou in Humo zagen, was voor onze jongerenenquête.

Ouaamari «Heel plezant dat ik mijn stem eens mocht laten horen. Ergens tussen het interview en de publicatie werd het terreurniveau opgetrokken naar 4 en besloten jullie mij terug te roepen voor een extra covershoot. Toen dacht ik toch wel even: ‘Wow!’

»De avond van de shoot was jullie artdirector zijn harde schijf vergeten, dus moesten we eerst nog langs de redactie. Het was al laat en alle deuren zaten potdicht. We hebben toen op het raam staan bonzen, tot een achtergebleven Humo-medewerkster kwam kijken. Ik herinner me nog haar verschrikte blik, toen de rolgordijnen langzaam omhoogschoven en ze – in volle terreurtijd – twee mannen in de duisternis zag opdoemen: een kale blanke en daarachter een Marokkaan met een baard (lacht).

»Maar het resultaat mocht er zijn: echt een coole cover. Hij hangt nog altijd ingekaderd in mijn woonkamer. Niet dat iedereen me daarna herkende op straat, maar ik ben die week wel aangesproken door een Marokkaanse parkeerwachter: ‘Ik heb je zien staan in de Humo!’ Hij vond dat ik verstandige dingen had gezegd en voelde zich zo’n beetje vertegenwoordigd door mij. Dat was misschien wel het grootste compliment dat ik heb gekregen.» (hvt)

'Telkens als ik mezelf teruglees in Humo, lijk ik slimmer dan ik ben. Neem nu dit stukje: toch echt een féést om te lezen?'


Humo 3611: Marie Vinck, in een bed van blaadjes

Marie Vinck «Als kind zag ik Humo altijd op tafel liggen. Elk dinsdagochtend werd er een nieuwe gehaald en dan las ik meteen Cowboy Henk.

»Later ben ik zelf af en toe in Humo terechtgekomen, met als hoogtepunt die keer dat ik op de cover stond – of liever lág, in dat bed van blaadjes. Het was een heel mooie foto, maar toen Johan Jacobs en ik ermee bezig waren, had ik absoluut niet aan de eventuele gevolgen gedacht. Ik had een heleboel outfits meegebracht, maar op een onbewaakt ogenblik zei Johan heel voorzichtig: ‘Kijk eens buiten, naar al die mooie blaadjes… Als we daar nu eens iets mee zouden doen… Heb je ‘American Beauty’ gezien?’ Ja, toen voelde ik ’m al aankomen, natuurlijk. Ik was meteen mee, maar al doende was ik me er niet van bewust dat ik met die foto op de cover zou komen. Toen Humo een week later in de winkels lag, was het alsof er een bom ontplofte. In de media, op het internet, in mijn eigen vriendenkring: overal werd er heftig op gereageerd. In die mate dat Stef (Aerts, haar levengezel, red.) het niet meer leuk vond. Kennelijk was die foto voor veel mensen uitdagender dan hij in mijn ogen was. Ik vond hem eerder sprookjesachtig. Was ik een beetje naïef? Of was de wereld een beetje ouderwets?»

Humo Heb je de foto nog?

Vinck «Hij ligt ergens opgevouwen in een kast, denk ik. Ik ga ’m wel bewaren, hoor. Al is het maar om er op mijn 70ste naar te kijken en eens goed te lachen.» (sdj)


Humo 3737: Pol Van Den Driessche, het proces

Pol Van Den Driessche «Waarover gaat het?»

HUMO Over de 4000ste Humo. Voor de gelegenheid blikken we terug op wat Humo- geschiedenis. Daar maakt u ook deel van uit, want in 2012 bracht Humo aan het licht dat u zich schuldig had gemaakt aan seksuele intimidatie. Waarop u tevergeefs naar de rechtbank trok.

Van Den Driessche «Ik heb niks tegen u persoonlijk, maar u zult begrijpen dat ik daarover geen relatie wil onderhouden met Humo. Een fijne dag nog.» (hvt)


Humo 2728: Joost Swarte, befaamd illustrator

Joost Swarte «In de tijd dat ik er veel voor werkte, was Humo een club van eigenwijze vrienden die wel even zouden laten zien dat het allemaal anders kon. De trots die daaruit sprak, daar voelde ik me heel erg bij thuis. Guy Mortier was bovendien een geknipte vaderfiguur, die je behoorlijk wat vrijheid gaf – daar sprak vertrouwen uit. Ik vond de sfeer rond Humo destijds dermate goed dat ik, toen ik in 1981 van mijn eerste vrouw scheidde, een tijdlang in Brussel ben gaan wonen. Uiteraard was dat ook uit praktisch oogpunt een vooruitgang, want het waren de tijden vóór internet, en ik moest al mijn illustraties nog per post naar België sturen. Wat vaak onhandig was, want net als de meeste journalisten was ik geneigd om werk uit te stellen, en pas tegen de deadline aan keihard te werken. Na verloop van tijd had ik wel een truc bedacht om mijn tekeningen op tijd bij Humo te krijgen: ik had veel vrienden in Haarlem met opgroeiende zonen, dus ik belde dan zo’n jongen op: ‘Zou jij mij morgenochtend om 7 uur willen ontmoeten op het station? Dan betaal ik jouw treinkaartje, en spoor jij op en neer naar Brussel’ – ik gaf hem dan ook nog een beetje geld in de hand om een broodje te kopen.

»Eén keer, in ’92, heb ik eens een covertekening laten leveren met als ondertitel ‘Het was maar om te lachen’. Wat was er gebeurd? Guy kreeg af en toe commentaar op de vormgeving van Humo, en terecht ook: Humo werd steevast met haast in elkaar gezet, en er was eigenlijk nooit tijd om de lay-out eens grondig aan te pakken. Op zeker moment heeft Guy, om van het gezeur af te zijn, een bureau ingeschakeld om de vormgeving fors om te gooien. Maar op de luttele nummers die in die nieuwe lay-out zijn verschenen, kreeg hij dermate veel kritiek dat hij dacht: ik ga gewoon weer terug naar het oude. Je zou kunnen zeggen: amateuristisch. Maar langs de andere kant was het ook wel weer typisch Humo. Net als de zin ‘Het was maar om te lachen’, trouwens. Een grandioze vondst, want als lezer kon je niet anders dan zeggen: ‘O, ’t was maar om te lachen. Nee, in dat geval slik ik mijn kritiek in, hoor.’ (lacht)» (nj)


Humo 3551: Dimitri Verhulst, Pop Poll-winnaar

Dimitri Verhulst «Als tiener had ik geen geld om tijdschriften te kopen, dus las ik ze gratis in het jeugdhuis. Om twee magazines werd er altijd gevochten: Oor en Humo. Dat waren mijn bladen. Voor mij was Humo het enige weekblad dat zich inzette voor literatuur.»

HUMO In 2007 won je Humo’s Gouden Bladwijzer voor ‘De helaasheid der dingen’.

Verhulst «Op een bepaald moment merkte ik dat ik in de armen werd gesloten door Humo. Dan weet je: ‘Ik behoor stilaan tot het Meubilair van de Vlaamse Letteren.’ Een fijne vaststelling.

»Ik heb ook de Pop Poll-medaille voor beste boek gewonnen, voor ‘Godverdomse dagen op een godverdomse bol’. Dat blijft mijn grootste wapenfeit met Humo: toen ‘Godverdomse dagen’ in primeur gratis bij het blad zat. Tot grote ergernis van de rest, die vond dat we het boekenvak aan het bederven waren. Onzin, natuurlijk. Later heeft de universiteit van Leuven een studie gedaan: mensen gingen net méér boeken kopen, nadat ze een keer een boek gratis hadden gekregen. Maar toen vond ik die heisa best ambetant, ook omdat veel mensen het plots nodig vonden ‘Godverdomse dagen’ een héél slecht boek te vinden. Het heeft me ontzettend getroost toen ik er datzelfde jaar de Libris Literatuur Prijs voor won.»

HUMO Wat is je nog bijgebleven van die Pop Poll?

Verhulst «Toch vooral hoe zenuwachtig ik was. Er zat 12.000 man in het Sportpaleis en ze hadden me gevraagd iets te doen. Ik had net meegewerkt aan één van Humo’s iconische radiospots, waarvoor Hugo Matthysen een song had gemaakt. Die ben ik toen nog zelf gaan inzingen in de studio, samen met Hugo en Guy Mortier: ‘Hup, naar de krantenwinkel, doe jezelf een lol, met die ‘Godverdomse dagen op een godverdomse bol’.’ Een groot tekstschrijver, die Hugo (lacht). Ik weet nog dat ik toen dacht: ‘Ik ben hier aanwezig bij een stukje Vlaamse radiogeschiedenis.’

»Maar om die song zélf te brengen voor dat volle Sportpaleis, dat vond ik toch iets te onbescheiden. Het refrein was één langgerekte (zingt): ‘Dimitri Verhu-hulst, Dimitri Verhu-hulst!’ Dus heb ik voor een bluesnummer gekozen. Omdat ik zelf geen gitaar heb, heb ik er nog snel eentje moeten lenen van die kale zanger.»

HUMO Helmut Lotti?

Verhulst «Nee, die had toen nog haar. Die ene met dat liedje had van ‘hé-ho’? Milow. Dat was ’m.» (hvt)


Humo 3850: Anne en François Schiedts, afscheidsinterview

Jean-Paul Schiedts «In juni zal het drie jaar geleden zijn dat mijn ouders Anne en François naar het ziekenhuis gingen voor hun gezamenlijke euthanasie. Die dinsdagochtend hadden ze eerst nog hun interview gelezen in Humo. Ik ben even door een trieste periode gegaan – ze hebben een enorme leegte achtergelaten – maar ik sta nog altijd pal achter hun keuze. Misschien klinkt het pretentieus, maar ik ben heel trots op hen. Niet dat ze geschiedenis hebben geschreven, maar ze zijn er toch in geslaagd op te komen voor wat zij hun volste recht vonden. Ik ben Humo – en ook Moustique, dat het artikel overnam in het Frans – nog altijd dankbaar dat ze het verhaal zo prominent hebben gebracht. Voor mij is het artikel een hommage aan hen. Voor mijn vader was het een soort testament. Hij was erg verbolgen over het onbegrip waarop hij eerst was gestoten.

»Ik herinner me nog de allereerste dokter die ik aansprak, nadat mijn ouders mijn hulp hadden gevraagd bij hun euthanasie. Aan de telefoon zei hij dat ik maar een motivatiebrief moest sturen. Dan zou hij het eens bekijken, beloofde hij. Ik ben die brief nog persoonlijk in de bus gaan stoppen, zo bang was ik dat hij kwijt zou raken in de post. Ik heb nooit meer iets van die man gehoord. Dat snap ik niet. Nog altijd denk ik: ‘Zou ik hem die Humo opsturen?’ Misschien begrijpt hij dan dat het voor mijn ouders bittere ernst was, en antwoordt hij de volgende keer wél als iemand met zo’n vraag bij hem aanklopt. Want daar was het mijn ouders om te doen: ze wilden deuren openen voor wie na hen kwam. Daar zijn ze in geslaagd, vind ik. Ik word nog altijd aangesproken door mensen die zijn geraakt door het artikel. Nooit heb ik één negatieve reactie gekregen.»

HUMO Het verhaal van je ouders bereikte zelfs Rusland.

Schiedts «Op een bepaald moment mailde een Russische journaliste me. In haar thuisland is euthanasie haast onbespreekbaar, laat staan dat je als koppel samen vertrekt. Ze is me thuis komen interviewen. Ik heb het eindresultaat nooit gezien, maar ik was toch blij dat ik haar had kunnen helpen met mijn getuigenis. Niet dat ik me nu een woordvoerder voor euthanasie voel, maar ik vind het, net als mijn ouders, wel een recht.» (hvt)


Humo 3418: Het meisje met de Humo-borsten

A. «In 2004 was ik één van de drie winnaars van Humo’s ‘Win voor 5.000 euro plastische chirurgie’-wedstrijd. Ik had meegedaan in een impulsieve bui, meer als grap. Ik had nooit gedacht dat ze mij zouden kiezen. Tot ik plots telefoon kreeg van de redactie: toen ben ik eerst in paniek geschoten. Opeens vond ik het niet bij me passen, zo’n operatie. Toen was dat nog iets voor de Pamela Andersons van deze wereld. Maar na een gesprek met de plastisch chirurg dacht ik: ‘Ik ga ervoor.’

»Dat ik ermee doorging, was ook omdat ik anoniem mocht blijven en er zo duidelijk geen sensatie mee gemoeid was. De arts was zeer integer. Van de drie winnaars – de andere twee waren een meisje met een haakneus en een vrouw met een oogprothese – vond ik mezelf wel de meest decadente. Het blijven borsten, hè. Maar je mag niet onderschatten hoe groot mijn complex was: ik was 21 en had gewoon géén borsten. Ik had een kinderlichaampje, terwijl ik me nu veel vrouwelijker voel. Humo heeft mijn leven veranderd.»

HUMO Ben je nog steeds tevreden?

A. «Meteen na de operatie heb ik even gedacht: ‘Wat heb ik nu gedaan?’ Nieuwe borsten zien er in het begin niet uit: je vel staat heel strak gespannen. Ze waren ook niet helemaal gelijk, maar dat zijn ze bij geen enkele vrouw, en net na zo’n operatie zit je er natuurlijk met een vergrootglas op. Maar nu kan ik me geen leven zónder meer voorstellen. Ze zijn gewoon een deel van mij – ik denk er amper nog over na.»

HUMO Je bent intussen ook mama geworden. Hebben je borsten de zwangerschappen goed doorstaan?

A. «Ja. Ze zijn een klein beetje gaan hangen, maar daardoor zien ze er nu nóg natuurlijker uit.» (hvt)

'Ik lees Humo altijd op het toilet: ik mag dus zeggen dat het een schijtblad is'


Humo 1717: Jan Hautekiet zkt. elektriese piano

Jan Hautekiet «Ik lees Humo altijd op het toilet. Men weet dat thuis ook: als het zover is, dan moet de Humo binnen handbereik zijn, of ik ben helemaal ontregeld. Ik mag met recht en reden zeggen dat Humo een schijtblad is.»

HUMO Graafwerken in het archief onthulden dat ene Jan Hautekiet in 1973 op zoek was naar ‘1 elektriese piano en/of een tenorsax’. ‘Bellen na 17u.,’ stond er in het zoekertje, ‘en beleefd blijven, met twee instrumenten spreken.’ Vintage Jan Hautekiet?

Hautekiet «In pre-internettijden had je in Humo de zoekertjesrubriek Wizoektivint. Het zal wel kloppen dat ik die oproep heb gedaan: rond die periode heb ik een tenorsax gekocht. Dat móést toen namelijk. Je moest bij het instrument dat je al speelde ook sax spelen. Het heeft een jaar geduurd, en dan was ik genezen. Dat er pas na 17 uur mocht worden gebeld, was omdat ik net mijn eerste vakantiejob had.»

HUMO Twintig jaar later won je met ‘Hallo Hautekiet’ je eerste Pop Poll-medaille. Ook de volgende jaren kaapte het programma de prijs weg.

Hautekiet «Eén jaar eindigde ‘Hallo Hautekiet’ op één in de categorie Meest Geliefde Programma én in de categorie Meest Gehate Programma. Dat was pas een compliment: aan de ene kant werkten we mensen geweldig op de zenuwen, maar ze komen me ook nog altijd vertellen hoeveel plezier ze aan het programma hebben beleefd. Dat wil toch zeggen dat we een impact hadden.

»Die medailles waren meegenomen, maar mijn tofste herinneringen aan de Pop Poll kwamen pas later, toen ik vele jaren na elkaar de muziek verzorgde op die avonden in het Sportpaleis. Heel plezant om zo’n Pop Poll te helpen invullen, ook al omdat ik daarvoor nauw mocht samenwerken met de grote Guy Mortier en de al even grote Hugo Matthysen.

»Zo’n avond had iets van een sportwedstrijd. Er heerste een nauwelijks georkestreerde chaos. Eén keer verliep het dermate chaotisch dat Guy Mortier het koor Scala aankondigde, op het moment dat die meisjes al op de bus naar huis zaten. Hij was de enige van de hele crew die niet wist dat de act was geschrapt, maar niemand had er erg in. ‘Dat hoort vast bij het concept,’ leek iedereen te denken.» (hvt)


Humo 3884: Bonnenman

Bonnenman (Norbert Verswijver) «Bonnenman? Ja, daar spreekt u mee. De Robin Hood van de food en de non-food. Met mijn kortingbonnenacties was ik vroeger de ergste nachtmerrie van de grote winkelketens.»

HUMO Hoe gaat het tegenwoordig met je?

Bonnenman «Niet goed. Bonnenman heeft me vooral problemen opgeleverd. Depressief word ik ervan. Ik probeer nu al vier jaar mijn Filipijnse vrouw naar België te krijgen, maar bij justitie blijven ze me tegenwerken. Daar zitten mijn verleden als Bonnenman en mijn acties bij Makro, waarover jullie schreven, waarschijnlijk voor iets tussen. Kennelijk mag dat niet, grote bedrijven tegenwerken.»

HUMO Heb je er spijt van?

Bonnenman «Spijt niet. Ik heb me goed geamuseerd. En wat voorbij is, is voorbij.»

HUMO Je hebt er wel een hoogstpersoonlijke, door Jeroom gecreëerde cartoonfiguur aan overgehouden. Wie kan dat zeggen?

Bonnenman «Dat was wel leuk, ja. Zelf volgde ik de avonturen van Bonnenman niet elke week, maar mijn zoon was een grote fan.»

HUMO Op je website prijkt nog altijd de bon die speciaal voor jou in Het Gat van de Wereld is verschenen: ‘Goed voor één stevige trap onder de kont’. Is iemand die ooit komen inruilen?

Bonnenman (lacht) «Nee, dat niet. Maar ik kon daar goed om lachen.

»Nu is het lachen mij een beetje vergaan. De media zien mij niet meer staan. Misschien moet ik gaan samenwerken met die cartoonist van jullie en krijg ik dan weer aandacht voor mijn probleem. Kun je misschien vragen of hij mij eens opbelt? Je bent een schat.» (hvt)


Humo 3538: de bocht van Patrick Janssens

Patrick Janssens «Humo 4000, is dat nu al? Niet te geloven, zeg. Ik herinner me nog als de dag van gisteren dat Humo 2000 uitkwam.»

HUMO Dat is – even rekenen – 38 jaar geleden.

Janssens «Welja, dat was het tijdperk waarin Humo voor ons als pol en soccers wekelijkse kost was. Humo, dat was een blad waar je niet omheen kon: je móést dat lezen. Zeker als je wat aan de progressieve zijde zat en een brede interesse had.

»Maar bon, Humo 4000 dus. Wat wil je van me weten?»

HUMO Met uw goednemen zou ik graag even een oude koe uit de sloot takelen.

Janssens «Toch niet die ‘Walk and don’t look back’-uitspraak, hè?»

HUMO Toch wel.

Janssens (kreunt) «Allee dan, heel even.»

HUMO U deed die fameuze uitspraak in 2008 als burgemeester van Antwerpen in een artikel over de Lange Wapperbrug. ’t Heeft heel wat stof doen opwaaien.

Janssens «‘Walk and don’t look back’ is een uitspraak die ik vaak en veel gebruikt heb in mijn leven, maar toen wellicht een keer te veel. Niet lang daarna heb ik namelijk de ARUP/SUP-studie onder ogen gekregen, waardoor ik mijn standpunt over de Oosterweelverbinding grondig heb moeten bijsturen. In de politiek is zoiets zeer ongewoon, omdat je al snel als een onbetrouwbare bochtenmaker wordt afgeschilderd, maar so be it. Het vervelendste is wel dat je zo’n uitspraak nooit meer van je kunt afschudden. Ik heb me ooit laten vertellen dat de menselijke hersenen nu eenmaal zo werken: zodra een associatie gelegd is, kun je die niet meer ongedaan maken. Je kunt er wel allerlei andere associaties aan toevoegen, en ze dus minder prominent maken, maar helemaal wegwerken is onmogelijk. Die uitspraak zal dus altijd aan mij blijven kleven, helaas. Terwijl ze natuurlijk aan niemand anders dan aan Peter Tosh en Mick Jagger toebehoort.»

HUMO Kunt u eigenlijk nog genieten van dat nummer?

Janssens «Natuurlijk wel! Ik ben nooit het type geweest dat zich graag in problemen nestelt. Ook daar geldt: walk, and don’t look back.»


Humo 3048: Veerle Dobbelaere, de stem van Humo

Veerle Dobbelaere «Bij mijn eerste ‘De 7 Hoofdzonden’ was het meteen prijs. Ik had gezegd dat vrouwen, net als mannen, ook onkuise gedachten hebben, dat wij ook kunnen klaarkomen in 30 seconden, én dat wij ook weleens mannen in één oogopslag durven te taxeren – zien we een vent, dan weten we direct of het een nee of een ja is. Kennelijk was dat shocking nieuws, want ik mocht het meteen op tv gaan uitleggen bij Bruno Wyndaele: ‘Zeg eens Veerle, krijg ik een ja of een nee?’ Ik was nog jong, dus heb ik wat ontwijkend geantwoord. Nu zou ik zeggen: ‘Nee.’ (lacht)

»Daarin vonden Humo en ik elkaar: het blad liet me zien zoals ik ben. Ik heb een mening en ben niet te beroerd om die te geven.»

HUMO Je was ook niet te beroerd om Humo je stemgeluid te lenen.

Dobbelaere «Helemaal in het begin van mijn carrière moest ik een spotje inspreken bij Het Geluidshuis. Toevallig waren ze die week op zoek naar iets leuks voor de Humo-radiospots. Elke acteur die voor hun microfoon passeerde, kreeg de vraag: ‘Doe eens iets met Humo’, waarop ik minutenlang Humo heb staan brullen, tot ik er een schorre keel van kreeg. Zo ben ik de stem van Humo geworden.»

HUMO Maar dat kwam pas veel later aan het licht.

Dobbelaere «Zelfs Guy Mortier wist het niet. Tot we samen in een uitzending van ‘Debby & Nancy’ zaten en Stany Crets, een vriend van me, het hem vertelde. Stany verklapte er meteen bij dat ik daar nooit voor was vergoed. ‘Maar enfin, dat kan toch niet!’ zei Guy.»

HUMO Toen heeft hij je alsnog betaald. In natura nog wel.

Dobbelaere (lacht) «Hij heeft toen een paar flessen champagne laten afleveren bij me thuis. En tot vandaag krijg ik Humo nog elke week gratis in de bus.

»Een paar jaar geleden is mijn kreet even uit het spotje verdwenen. Maar inmiddels hebben ze hem opnieuw ingevoerd. Geef het maar toe: jullie kunnen niet zonder mij.» (hvt)


Humo 3614: Christian Van Thillo, podiumtijger

Christian Van Thillo (CEO van De Persgroep) «Mijn welgemeende felicitaties! Ik kocht mijn eerste Humo op mijn 16de, en tijdens mijn studies in Leuven ging ik ’m daarna elke dinsdagochtend hondstrouw halen op de Bondgenotenlaan. Voor de tegendraadsheid van het blad. Voor Kama. En voor de muziek: Humo was zonder discussie een baken van goede smaak in een poel van ellende.»

HUMO Als ik het zo hoor, ging er een jongensdroom in vervulling toen De Persgroep het blad twee jaar geleden kocht?

Van Thillo «Als je verdomme al 55 jaar geworden bent, denk je niet meer in die termen (lacht). Maar natuurlijk was ik blij. Guy Mortier is, zoals voor zoveel mensen van mijn generatie, een absoluut icoon. Voor mij was hij lang de Frank Zappa van Vlaanderen. Alleen begreep ik Zappa niet altijd, en Guy gelukkig wél.

»‘Het leugenpaleis’, ‘In de gloria’ en Humo: die drie hebben me het hardst doen lachen in mijn leven: dat blijft bij.»

HUMO Bent u ooit boos geweest op Humo?

Van Thillo «Eén keer. Ik was in Nederland op een bijeenkomst van het weledele Genootschap van Hoofdredacteuren gaan spreken. Arnon Grunberg was daar toen onwaarschijnlijk cynisch over de toekomst van de pers, zelf was ik wellicht net iets te enthousiast. In een Humo-column heeft hij me achteraf neergesabeld. Hij vond dat ik – ‘Die podiumtijger!’ – te veel overdreven bravoure uitstraalde, en wellicht had hij een punt. Ik zou kunnen zeggen dat het me niet raakte, maar dat zou helaas gelogen zijn.»

HUMO Welk concreet stuk is u in positieve zin bijgebleven?

Van Thillo «Heel recent, de Cherchez La Femme met mijn eigen vrouw. Omdat ik niet had verwacht dat ze het zou doen, omdat het sowieso eigenaardig is om je vrouw in Humo te zien staan, en omdat het goed gedaan was. Vermits ik zelf bijna nooit interviews geef, dacht ik – toen journaliste Stefanie de Jonge mijn kantoor binnenstapte – meteen dat ze voor mij kwam. Toen ze daarna maar blééf zeggen: ‘’t Is voor een Cherchez La Femme, níét voor u!’, was ik toch een beetje uit mijn lood geslagen (lacht).»

HUMO Wat wenst u ons toe voor de komende 4000 Humo’s?

Van Thillo «Een uiterst succesvol dubbelleven. Jullie zijn met een digitaal project bezig. En net zoals Humo de code heeft gekraakt om een fantastisch blad te maken – en dat al 4000 nummers lang, een vrij unieke prestatie – hoop ik dat jullie dat kunstje op digitaal vlak overdoen.» (fvd)

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234